บทที่ 924 กับดักที่หลุมฝังศพ

บทที่ 924 กับดักที่หลุมฝังศพ

“ระวังหน่อย”

เสียงผู้ชายที่เป็นหัวหน้าดังก้องอยู่ใต้เท้า

รถขนย้ายของสามคันบรรทุกห่อผ้าหนามา เมื่อมองไปดีดีก็ยังพอจะมองเห็นมือเท้า สายตาของซ่านจินจื๋อเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ กู้อ้าวเวยตบมืออยู่วางอยู่บนขาของเขา จากนั้นดึงมือของเขาออกทำปากว่า “อะไร?”

ซ่านจินจื๋อใช้นิ้วจิ้มไปที่หัวไหล่กับคอของเขา กู้อ้าวเวยสีหน้าเปลี่ยนไปทันที แล้วออกจากอ้อมกอดของซ่านจินจื๋อ คนด้านล่างกระจัดกระจายกันออกไป พวกเขาสวมใส่ชุดสีเทาของคนรับใช้ ด้านหลังรถคันสุดท้ายมีเด็กตามมาด้วยสี่ห้าคน เหมือนถูกมัดด้วยเชือก

“ต่อไปหากพวกเจ้าไม่ยอมทำงานดีดี ก็จะกลายมาเป็นปุ๋ยแน่”

จูงพวกเขาไปแล้วก็พูดอย่างไม่ไว้หน้า คนด้านหน้าที่กำลังเข็นรถต่างก็หัวเราะกันขึ้นมา “จะเป็นปุ๋ยก็ใช่ว่าจะเป็นได้ง่าย ๆ ต้องระวังหน่อยนะ”

เด็กพวกนั้นเดินตามพวกเขาด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว

เมื่อผ่านไประยะหนึ่ง พวกเขายิ่งเดินยิ่งไกลไปเรื่อย ๆ กู้อ้าวเวยหน้านิ่วคิ้วขมวด เมื่อซ่านจินจื๋อพานางเดินย้อนกลับที่ม้าถึงได้พูดขึ้นมาว่า “ใช้เลือดเนื้อของคนไปเป็นสารอาหาร คนพวกนี้ ......”

“อยู่ใกล้ข้าแค่นี้ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะใจกล้าขนาดนี้ ขยายออกไปรอบทิศทางแบบ พวกเขาจะปลูกอะไรควรจะเจอได้ง่าย ๆ ถึงจะถูก” ซ่านจินจื๋อดึงนางมาที่ด้านหลัง สายตามันเหมือนคิดอะไรอยู่

ต่อให้เขาจะโหดร้ายรุนแรงแค่ไหนก็ไม่ได้ฆ่าคนเป็นผักปลาแบบนี้

กู้อ้าวเวยคิดอยู่นาน แล้วถึงพูดว่า “หากเพาะเลี้ยงข้างนอก รอจนมันขึ้นรากแล้วค่อยเอากลับไปดี?”

“ทำแบบนี้ได้เหรอ?” ซ่านจินจื๋อขมวดคิ้ว

“ได้สิ สถานที่บนเขานั่นมันเย็นชืดเกินไป สมุนไพรบางอย่างมันปลูกไม่ขึ้น แต่หากเอาส่วนที่เป็นรากกลับไปมันสามารถเก็บรักษาเอาไว้ได้ สมุนไพรหลายตัวที่ยังไม่โต คนอื่นมักมองมันเป็นแค่หญ้าธรรมดา ไม่มีใครสังเกตมันหรอก” กู้อ้าวเวยพยักหน้า แล้วตบไปทีเขา “วันนี้เราไม่ไปที่สุสานนั่นแล้วดีกว่า”

“ตอนนี้ก็ไม่เช้าแล้ว” ซ่านจินจื๋อพยักหน้า

หากในเวลานี้ไปที่สุสานนั่น หากโชคร้ายไปเจอคนพวกนั้นเขาก็อาจเป็นได้ อีกทั้งในมือของเขายังไม่มีหลักฐาน นางก็ควรจะไปสืบก่อนว่ามันเป็นเมล็ดพันธุ์ของอะไรกันแน่

เมื่อกลับขึ้นไปนั่งบนม้า ซ่านจินจื๋อก็พูดว่า “เด็กที่ก่อนหน้านี้เคยวางยาพิษที่จวนตงฟางน่าจะรู้อะไรบ้างนะ”

“เจ้าคิดว่าคนที่ตายที่ด่านลั่วสุ่ยกับที่ตายที่นี่มีความเกี่ยวข้องกันเหรอ?” กู้อ้าวเวยรู้สึกสงสัย “แต่ว่าสองสถานที่นี้มันต่างกันมากเลยนะ”

“ครั้งนี้เจ้าคิดไม่ถูกนะ” ซ่านจินจื๋อตบไปที่หัวของนาง เขาดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด แล้วพูดว่า “สาเหตุการตายของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่เจ้าเด็กคนนั้นกลับพูดว่าตระกูลตงฟางฆ่าคนเป็นผักเป็นปลา แสดงว่าจะต้องมีสาเหตุ”

กู้อ้าวเวยนวดหัว นางถึงได้คิดขึ้นมาได้ว่า “ไม่อย่างนั้นก็ตระกูลตงฟางอยู่ที่ด่านลั่วสุ่ย ไม่อย่างนั้นเจ้าเด็กนั่นก็ต้องไปเจออะไรมาที่หมู่ตึกกับตระกูลตงฟาง?”

เขายิ้มแล้วพยักหน้า ซ่านจินจื๋อใช้มือข้างหนึ่งโอบนางมาในอ้อมกอด จากนั้นก็บังคับม้าเดินไป “ไม่เพียงเท่านี้นะ หากเป็นไปอย่างที่เจ้าบอกใต้เท้าตงฟางรู้ว่าเขาวางยาพิษแต่ก็ยังยอม ไม่อย่างนั้นก็ถือซื้อใจว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคตอย่างข้าให้ข้าได้รู้เรื่องอะไรบ้าง ไม่อย่างนั้นก็ต้องมีแผนอื่น?”

“ตระกูลตงฟางยังมีแผนที่จะทำอะไรอีก?” กู้อ้าวเวยเริ่มไม่เข้าใจ