บทที่ 925 เช่นกันเช่นกัน

บทที่ 925 เช่นกันเช่นกัน

“เป็นถึงท่านอ๋อง จู้จี้จุกจิกขนาดนี้ไม่อายหรือไง”

“วู่วามทุกวันไม่สนชีวิต ไม่กลัวญาติมิตรสหายเป็นห่วงเลย”

ซ่านจินจื๋อจับนางแล้วกระโดดลงมาจากหลังคา เห็นนางดูห่อเหี่ยวก็ทำได้แค่ส่ายหน้าด้วยความจนใจ “ข้าส่งเจ้ากลับไปร้ายยาเหย้า”

“เมื่อกี้ที่ข้ามา คนของเจ้าเห็นข้าแล้วใช่ไหม? ดังนั้นข้าถึงได้เข้ามาได้อย่างราบรื่นไม่มีใครขวางเลย?” กู้อ้าวเวยยังคงจับเสื้อของเขาไว้แน่น แล้วเงยหน้ามองไปที่เขา “เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้ามา”

“คนในจวนไม่ว่าใครก็รู้ว่าขวางเจ้าไม่ได้ แต่ว่าพวกเขาเองก็ไม่กล้ายุ่งกับเจ้า เลยมาบอกข้า” คอเสื้อของซ่านจินจื๋อเหมือนคลายออกเล็กน้อย ด้านในมีแค่เสื้อบาง ๆ หนึ่งตัว

ท่าทางที่ลุกขึ้นจากเตียงแบบขรึม ๆ

กู้อ้าวเวยผ่อนปลายนิ้ว “ขอโทษ”

“ไม่เป็นไร” ซ่านจินจื๋อจับไปที่หน้าของนาง แล้วยื่นเมล็ดพันธุ์ให้นาง ส่วนกล่องไม้ก็เก็บเข้าเสื้อไป “กล่องไม้นี่ให้จางเหยียงซานไปจัดการก็แล้วกัน”

“ใครกัน?” กู้อ้าวเวยรู้สึกสงสัย

“ถือว่าเป็นลูกศิษย์ของเจ้า เขาเก่งเรื่องพิษมาก เพียงแต่ตอนนี้เปิดเผยตัวยังไม่ได้” ซ่านจินจื๋ออธิบาย เขาจูงมือของนางแล้วเดินไปที่ทางเดิน พอเดินผ่านเรือนรับรองก็เห็นเรือนของตงฟางซวนเอ๋อกับจี้ซูยังเปิดไฟอยู่

ซ่านจินจื๋อเงยหน้าขึ้นมา เขาพบว่าตอนนี้ฟ้าเริ่มสว่างแล้ว คุณหนูทั้งสองเหมือนกำลังจะตื่นนอน

เขาอดที่จะเร่งความเร็วในการเดินไม่ได้ กู้อ้าวเวยกลับจับมือของเขาเอาไว้ แล้วใช้จมูกดม “กลิ่นยาบำรุงครรภ์นี่นา”

ซ่านจินจื๋อดมกลิ่นยาที่เขาแทบจะไม่รู้สึก แล้วลากนางเดินขึ้นหน้าไป “มันไม่เกี่ยวกับเจ้า”

นางจับไปที่ปลายจมูก กู้อ้าวเวยคิดแล้วก็ยังหยุดเดิน จากนั้นก็ดึงมือของซ่านจินจื๋อเอาไว้ “ข้ากลัวว่าหลังจากที่ข้ากลับไปแล้ว กุ่ยเม่ยจะด่าข้า”

“แล้ว?”

“ข้าอยู่ที่ห้องหนังสือของเจ้าก่อนชั่วคราวได้ รอเจ้าอธิบายให้เขาฟังแล้วข้าค่อยกลับไป” กู้อ้าวเวยหดคอลง ไม่แน่ว่ากุ่ยเม่ยกับโม่ซานจะไม่โทษฉีหรัว แต่พอคิดว่านางให้ฉีหรัวอยู่ที่ร้ายยาเหย้า แล้วตัวเองก็ปีนกำแพงออกมา คิดว่ากุ่ยเม่ยกับซ่านเชียนหยวนต้องหาเรื่องนางแน่

นางทำท่าทางน่าสงสารสุด ซ่านจินจื๋อเองก็จนปัญญา “ถ้าอย่างนั้นเจ้าห้ามส่งเสียงนะ”

“ข้าจะได้อยู่ดูด้วยว่าผู้หญิงสองคนที่อยู่ในจวนของเจ้ามาดีหรือเปล่า” กู้อ้าวเวยเงยคางขึ้นมาอีกครั้ง นางรี่ตามองเขา “อีกอย่างท้องแค่ไม่กี่เดือนก็กินยาบำรุงครรภ์แล้ว เจ้าไม่กลัวนางหลอกเจ้าหรือไง”

ซ่านจินจื๋อลากนางเดินหน้า เลี่ยงไปอีกทางหนึ่งที่กำลังมีสาวใช้ยกยาบำรุงครรภ์กับอาหารเช้าเดินมา แล้วพูดว่า “นอนหลับดีดีสักตื่นหนึ่ง เข้าใจหรือเปล่า?”

“รู้แล้ว” กู้อ้าวเวยรีบพยักหน้า

เมื่อมาถึงห้องหนังสือของซ่านจินจื๋อ พื้นที่ด้านหลังฉากบังลมเหมือนจะมีของเพิ่มขึ้นมาไม่น้อยเลย ไม่ว่าจะผ้าห่มกำยานไม่ว่าอะไรก็มีหมด มีเตียงนอนที่เปลี่ยนเป็นขนาดใหญ่ขึ้น กู้อ้าวเวยถึงแม้จะจำไม่ได้ แต่ว่านางกอดผ้าห่มสักพักก็หลับไป

ซ่านจินจื๋อนั่งอยู่ที่เก้าอี้แล้วเหลือบไปมอง จากนั้นถึงได้วางพู่กันลง จากนั้นก็สั่งเฉิงซานไปว่า “เจ้าไปหากุ่ยเม่ยหน่อย บอกเขาว่าพรุ่งนี้ข้าจะส่งนางกลับไป ให้เขากับโม่ซานไปสืบได้อย่างสบายใจ แล้วรับฉีหรัวกลับมาไม่อย่างนั้นหากหยวนเอ๋อไม่เจอนางจะเป็นเรื่อง”

“ขอรับ” เฉิงซานยกมือคำนับ จากนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้เขาพูดเสียงเบา ๆ ว่า “คุณชายฉีบอกว่าอยากจะไปพบเด็กที่วางยาตระกูลตงฟาง”

“เขาจะไปทำอะไร?”

“เขาบอกว่าเขามีเพื่อนมาก ไม่แน่ว่าอาจจะเจรจาได้” เฉิงซานพูด