บทที่ 926 อนุเรื่องมาก

บทที่ 926 อนุเรื่องมาก

ผัดผักสองอย่างหมูสามชั้นผัด แล้วก็ซุปกระดูกหมูที่แม่ครัวใหญ่ภาคภูมิใจ

กู้อ้าวเวยกินจนอิ่มหนำสำราญใจแล้ว ก็ขอกระดาษกับซ่านจินจื๋อ แล้วก็หยิบเมล็ดพันธุ์ออกมาคลำ จากนั้นก็สั่งสาวใช้ว่า “เจ้าไปเอาตำราแพทย์ในจวนออกมาทั้งหมด เอาที่เมื่อก่อนข้าเขียนเอาไว้มายิ่งดี”

“คุณหนู ที่ท่านเคยเขียนไว้อยู่ที่ห้องหนังสือนี่เจ้าค่ะ ......” เสียงของสาวใช้หยุดลงตรงเสียงไอของซ่านจินจื๋อ

“ถ้าอย่างนั้นก็เอามาเลย” กู้อ้าวเวยเองก็ไอแบบแก้เขินไปสองที แล้วก็เอาเมล็ดพันธุ์วางไว้ในผ้าที่อยู่ในมือ

ถึงแม้นางจะเป็นหมอ แต่ประสบการณ์ก่อนหน้านี้ก่อนหน้านี้ส่วนมากก็ทำได้แค่แยกแยะสมุนไพรกับรากอ่อน หากดูเมล็ดพันธุ์โดยตรง คิดว่าก็คงต้องปลูกก่อน แล้วเอาไปตากแล้วไปผสมกับผงยาแล้วเอามาดู ฟังดูเหมือนไม่ยุ่งยาก แต่ตาของนางไม่ดี คิดว่าคงต้องใช้เวลา

เหล่าสาวใช้เอาตำราแพทย์มาให้กว่าร้อยเล่ม แม้แต่กู้อ้าวเวยเองก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย เพราะนางสูญเสียความทรงจำไป ตำราบางเล่มนางยังจำไม่ได้เลยว่านางเคยอ่านแล้วหรือยัง ทำได้แค่ทำไปด้วยอ่านไปด้วยทีละหน้า ทำให้รู้สึกว่ามันช้ามาก

ซ่านจินจื๋อจะมองไปที่นางผ่านฉากบังลมเป็นระยะ ๆ เขาเองก็สบายใจแล้วก็จัดการเรื่องของเหล่าขุนนาง

ทั้งสองต่างคนต่างยุ่ง สบาย ๆ กันไป

ช่วงบ่าย ซ่านจินจื๋อพักครู่หนึ่งเลยสั่งให้คนไปเอาซุปเห็ดหูหนูขาวและเม็ดบัวแล้วก็ขนมของว่างมา คุณหนูอีกสองคนเหมือนได้ยินข่าวมา เลยรีบมา พวกนางยืนอยู่นอกประตูของซ่านจินจื๋อ ทั้งสองเหมือนรู้สึกน้อยใจมาก

กู้อ้าวเวยยืนอยู่ด้านหลังฉากบังลมแล้วขุดดินในกระถางดอกไม้ออก จากนั้นก็ได้ยินเสียงซ่านจินจื๋อพูดขึ้นมาว่า “ให้พวกนางเข้ามา”

นางเอาเมล็ดพันธุ์วางลงไป แล้วก็ล้างมือให้สะอาดจะได้ไม่ถูกพิษ

จี้ซูอ่อนโยนมาก วันนี้นางสวมชุดกระโปรงสีน้ำเงิน ดวงตาไม่มีความเป็นคุณหนูไม่เดียงสา แต่มีท่าทางสุขุมแบบฮูหยินในจวนใหญ่ แม้แต่ตงฟางซวนเอ๋อเองก็ทำผมทรงสูง แต่ยังคงสวมชุดกระโปรงสีม่วง ดูท่าทางสง่างามมาก

ทั้งคู่ถอนสายบัว “คารวะท่านอ๋องจิ้ง”

“มีเรื่องอะไร?” ซ่านจินจื๋อไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลย แต่พ่อบ้านรีบให้สาวใช้นำเก้าอี้มาให้พวกนางสองคนนั่ง

“เรื่องที่ท่านพ่อเคยพูดถึงก่อนหน้านี้ ไม่ทราบท่านอ๋องทรงคิดจะทำยังไงเพคะ?” ตงฟางซวนเอ๋อเปิดประเด็นทันที ตอนนี้ตำแหน่งนายหญิงว่างลง นางยังพอจะเอาใจซ่านจินจื๋อได้

กู้อ้าวเวยใช้เสียมค่อย ๆ ขุดดินกลบอยู่ด้านหลังฉากบังลม ท่าทางเหมือนไม่สนใจสิ่งที่อยู่ภายนอกเลยตั้งหน้าตั้งตาอ่านตำราแพทย์ต่อไป แต่รู้สึกไม่มีความสุขขณะที่อ่าน

ซ่านจินจื๋อเก็บสายตากลับมา จากนั้นก็ไอเบา ๆ “เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง”

“ไม่ทราบท่านอ๋องจะกลับบ้านพร้อมกับจี้ซูสักครั้งได้ไหมเพคะ” จี้ซูพูดเสียงเบามาก สายตาของนางแดงก่ำ แล้วถือผ้าเช็ดหน้าในมืออย่างน่าสงสาร “จี้ซูเกิดจากลูกอนุ ท่านแม่ตอนนี้ป่วยหนักอยู่ที่จวน ขอแค่ท่านอ๋องสามารถกลับไปพร้อมกับจี้ซูสักครั้ง ต่อไปจี้ซูยอมรับใช้ท่านอ๋องภักดีต่อท่าน”

พูดถึงตรงนี้ จี้ซูก็คุกเข่าลง สาวใช้ด้านหลังก็รีบเข้ามาพยุงนางที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ ซ่านจินจื๋อเองก็จำใจต้องเงยหน้ามามอง คืนนั้นพบว่านางแอบเข้ามาที่ห้องนอน เขาก็รู้ทันทีว่านางไม่ธรรมดา

วันนี้ที่มา ไม่ใช้ความรู้สึก แต่ใช้ความน่าสงสารเข้าว่า

“ข้าให้เจ้ามารับใช้ทำไม อยู่ดูแลครรภ์ที่จวนดีดีก็พอ” ซ่านจินจื๋อพูดอย่างเรียบง่าย พ่อบ้านก็พยายามพยุงจี้ซูขึ้นมา ก็ได้ยินซ่านจินจื๋อพูดต่อว่า “หากแม่ของเจ้าอยู่ที่จวนนั่นแล้วไม่มีใครดีด้วย ข้าจะให้คนไปรับนางที่จวน แล้วให้แม่เจ้าไปอยู่ที่บ้านพักตากอากาศที่นอกเมืองสักสองสามเดือน คิดว่าใต้เท้าจี้น่าจะเข้าใจเจตนาของข้า”

จี้ซูดีใจมาก นางรีบพูดขอบคุณทันที

ตงฟางซวนเอ๋อเหมือนหน้าจะซีดไป กำลังคิดจะพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงไอขึ้นมาจากหลังฉากบังลม