บทที่ 927 ให้สิ่งที่ได้เล่าเรียน ปรากฏในการใช้ชีวิต

บทที่ 927 ให้สิ่งที่ได้เล่าเรียน ปรากฏในการใช้ชีวิต

ซุปบัวถูกกินจนสะอาดหมดจด ส่วนขนมก็ย้ายไปอยู่ในท้องเรียบร้อยแล้ว

กู้อ้าวเอยฟังผู้หญิงสองคนพูดหลายเรื่องในจวนไม่หมดจากหลังฉากบังลม เรื่องเล็กตั้งแต่ของขวัญกลับบ้าน เรื่องใหญ่ก็ตั้งแต่บ้านของพวกนางจงรักภักดีกับซ่านจินจื๋อแค่ไหน อีกทั้งอยากให้พี่น้องของพวกนางได้ตำแหน่งเพื่อทำอะไรบ้าง

พูดไปพูดมา แต่กู้อ้าวเวยก็ไม่ได้ไปยุ่ง

ช้อนเปล่าวางอยู่ริมถ้วย นางบิดขี้เกียจ แล้วนวดไปที่ตาแล้วกลับไปที่เตียงอีกครั้ง ท่าทางไม่ได้ดีไปก่อนหน้านี้ อาการหวัดของนางยังไม่หายดี เมื่อคืนฝนยังตกมาอีกตลอดคืน ตอนนี้นางรู้สึกง่วงมาก

เข้าไปในผ้าห่มได้ไม่นานก็หลับไป

สาวใช้ที่ดูแลไปเปิดหน้าต่างตามคำสั่ง แล้วนำกระถางต้นไม้สองใบไปวางไว้ จากนั้นก็สวมถุงมือแล้วบดเมล็ดเป็นผง

ซ่านจินจื๋อมองไปที่ตงฟางซวนเอ๋อที่ยังพูดเรื่องของเรือนหลังอยู่ว่าจะให้ใครมาดูแล เขาพูดแทรกขึ้นมาว่า “พ่อบ้านจะจัดการเรื่องทุกเรื่องในจวนเอง พวกเจ้าสองคนทำตัวเหมือนตอนที่อยู่บ้านของตัวเองก็พอ หากจะออกไปไหนจะมีคนติดตามพวกเจ้าไปด้วย”

ตงฟางซวนเอ๋อถูกขัดจนสะอึก นางพูดขึ้นมาว่า “น้องจี้ซูยังท้องอยู่ ตามหลักแล้ว ท่านอ๋องควรพานางไปไหว้พระขอพรนะเพคะ”

ตอนนั้นกู้อ้าวเวยกับกู้จี้เหยาตั้งครรภ์ เขาเองก็ไม่เคยคิดจะไปไหว้พระของพรตามธรรมเนียมเลย

แต่ว่าพอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นตงฟางซวนเอ๋อกระพริบตา ดูเหมือนมีเรื่องอื่นอยากจะพูดอีก ซ่านจินจื๋อตกปากรับคำ แล้วพูดว่า “นอกเมืองอารามวัดอยู่ที่หนึ่ง ตอนนี้สถานการณ์วุ่นวาย คงไปที่อารามไป๋หม่าไม่ได้”

สายตาของตงฟางซวนเอ๋อดูเศร้าลงไป ส่วนจี้ซูก็ตกใจที่เขารับปาก

ทั้งสองคนเอ้อระเหยจนถึงเวลาอาหารเย็น แล้วพยายามจะกินอาหารพร้อมกับซ่านจินจื๋อ ในที่สุดพวกนางก็ทำให้เขาโมโฆ ซ่านจินจื๋อหน้านิ่งแล้วเตือนว่า “ตลอดช่วงบ่ายข้าเสียไปกับพวกเจ้าหมด”

“ท่านอ๋องยังทรงมีอีกหลายเรื่องรอให้ไปจัดการอยู่ คุณหนูทั้งสองกลับไปก่อนเถอะ” เฉิงซานรีบเข้ามาช่วย พ่อบ้านรีบสั่งให้สาวใช้บ่าวไพร่ไปส่งคุณหนูทั้งสองกลับไป

จี้ซูตาแดงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรทำความเคารพแล้วก็กลับไป ส่วนตงฟางซวนเอ๋อก็พาคนของนางกลับไปแบบใหญ่โต

ใช้อำนาจข่ม มองทีเดียวก็ดูออก

กว่าจะส่งพวกนางสองคนกลับไปได้ ซ่านจินจื๋อเดินมาด้านหลังฉากบังลมเห็นนางกำลังหลบสบาย เขาก็อุ้มทั้งคนทั้งผ้าห่มขึ้นมา แล้วมองไปที่สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “หากจะเปิดหน้าต่าง ก็อย่าให้นางนอนตรงนี้”

“ข้าน้อยจะจำเอาไว้เพคะ” สาวใช้รีบลุกขึ้นมาอย่างลุกรี้ลุกรน

ซ่านจินจื๋ออุ้มนางกลับมาที่ห้องข้าง ๆ ตอนที่วางนางลงก็เห็นกู้อ้าวเวยลืมตาขึ้นมา มือข้าหนึ่งวางไว้บนผ้าห่ม “จะไปไหน?”

“เปลี่ยนที่นอน”

“ตื่นแล้ว” กู้อ้าวเวยยังคิดจะลุกขึ้นมานั่ง แต่กลับต้องตกใจเพราะนางไม่ได้ใส่อะไรเลย ซ่านจินจื๋อเอนตัวเข้าไปกอดนางเอาไว้ ทั้งสองคนใจเต้นแรงทั้งคู่ กู้อ้าวเวยจับไปที่เสื้อของซ่านจินจื๋อ จากนั้นก็หัวเราะออกมา “ข้านี่ระดับการตื่นตัวต่ำมากเลย”

“ไม่ต้องไปสนใจเรื่องเมล็ดพันธุ์นั่นแล้ว ดูแลสุขภาพให้ดีก่อนได้ไหม?” ซ่านจินจื๋อคิด แล้วก็วางนางลงบนเก้าอี้ เปิดผ้าห่มออกนิดหน่อยทำให้ช่วงบนโผล่