บทที่ 946 ยากที่จะเป็นกลาง

บทที่ 946 ยากที่จะเป็นกลาง

หาทางในตอนกลางคืนเดินทางลำบาก ซ่านจินจื๋อเสียงแรงไปกับการหลบซ่อนสายตาจากศัตรูค่อยๆปลีกตัวออกจากขบวนที่มุ่งหน้าไปทางเมืองเทียนเหยียน พาเฉิงซานกับลูกน้องที่ฝีมือดีไปอีกสองคนย้อนกลับไปยังเขาหยินซาน

กู้อ้าวเวยพาคนไปหลบซ่อนในพื้นที่ราบระหว่างที่มีน้อยคนจะพบ ขอเพียงแค่เดินไปข้างหน้าอีกไม่กี่ก้าวก็จะมองเห็นแสงจากคบเพลิงอันริบหรี่ในหมู่ตึก ในตอนที่ซ่านจินจื๋อลงมาจากหลังอานม้า ก็มองเห็นเด็กสองคนกำลังพิงอยู่บนตัวของนางนอนอย่างสบายใจ โม่ซานนอนดื่มยาอยู่ข้างๆนาง ดูท่าแล้วจะพึ่งตื่นเมื่อครู่

แต่กุ่ยเม่ยพาชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งนั่งล้อมกองไฟไว้

“ท่านอ๋อง”เหล่าข้ารับใช้ต่างพากันทำความเคารพ

ซ่านจินจื๋อยกมือขึ้น มองเห็นกู้อ้าวเวยยกมือขึ้นมาปิดหูของเด็กสองคนนั้นไว้ ทำมือเป็นสัญญาณให้เบาเสียง

โม่ซานรีบลุกขึ้นอย่างรีบร้อนดึงผ้าห่มขึ้นมาเล็กน้อย ทำมือคารวะไปยังซ่านจินจื๋อถือเป็นการเคารพไปในตัว

“เด็กสองคนนี้คือ……”

“เป็นเด็กที่ข้ารับใช้ของเจ้าเป็นคนช่วยออกมา บนร่างกายเต็มไปด้วยยาพิษ เกรงว่าจะต้องใช้เวลารักษาอยู่นาน ถึงจะเป็นดังนี้ น่ากลัวว่าจะทำให้อายุขัยลดลง”กู้อ้าวเวยพูดขึ้นเสียงเบา จากนั้นก็เล่าเรื่องเมื่อกลางวันให้เขาฟังทั้งหมด

ซ่านจินจื๋อนั่งขัดสมาธิลงข้างๆนาง เอนตัวไปข้างในหอมนางหนึ่งฟอด ไม่สนใจเสียงสูดลมหายใจของโม่ซานกับกุ่ยเม่ย กู้อ้าวเวยคอยระมัดระวังไม่ไปแตะต้องเด็กน้อยทั้งสองคน ยกมือขึ้นพาดไปกลับไหล่ของซ่านจินจื๋อแล้วขยับตัวเล็กน้อย“เอาเปรียบข้าแล้วก็ควรไปทำงานได้แล้ว”

“การรีบไปหน่อยเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมจริงๆ”ซ่านจินจื๋อมือโอบรัดเอวบางคอด แล้วพยุงตัวคนลุกขึ้นมาอย่างมั่นคง

“ไปไหน？”กู้อ้าวเวยมือพาดกับบ่าของเขาแล้วตบเบาๆ

“ไปสิ”ซ่านจินจื๋อคลายมือออกจากนางเล็กน้อย นำคนแบกขึ้นมา แล้วสั่งการกับกุ่ยเม่ย“พวกเจ้าคอยอยู่ที่นี่ดูสถานการณ์ของหมู่บ้านประมงนะ ระมัดระวังหน่อยล่ะ”

กุ่ยเม่ยโยนกิ่งไม้ในมือทิ้ง“นางมองไม่เห็นนะ ไปก็เป็นภาระเปล่าๆ”

กู้อ้าวเวยอ้าปากค้างมองไปที่เขา แล้วชี้ตัวเอง“ข้าไปเป็นภาระตั้งแต่เมื่อไหร่？”

“เจ้าคิดว่านี่คือการออกไปเที่ยวงั้นหรอ？”กุ่ยเม่ยเดินไปข้างหน้าของนาง แล้วกุมมือที่ชี้ตัวเองอยู่ของพูดขึ้นมาว่า“ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ข้าจะไปพูดกับท่านพ่ออย่างไร”

“ข้า……”ทันใดนั้นกู้อ้าวเวยก็รู้สึกพูดตอบโต้อะไรไม่ออก

“ไปไม่ได้”กุ่ยเม่ยดึงตัวนางไว้

“พี่ชายเจ้าพูดเองนะ”ซ่านจินจื๋อปล่อยนางด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยน แล้วผลักนางไปให้กับกุ่ยเม่ย สายเย็นชามองไปที่กุ่ยเม่ยที่กุมมือของกู้อ้าวเวยไว้ พูดขึ้นมาว่า“พี่ชายควรจะระวังฐานะของตัวเองหน่อยหรือไม่”

มือที่รีบปล่อยลงอย่างรีบร้อน แล้วจับไปที่ไหล่ของนางแน่นล๊อคตัวไว้กับที่

กุ่ยเม่ยรู้สึกว่าตัวเองตกหลุมพราง

กู้อ้าวเวยกำลังขัดขืน“ถ้าในนั้นมีพิษจะทำอย่างไร？”

ซ่านจินจื๋อไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปยังกุ่ยเม่ย คนที่อยู่ข้างหลังหัวใจเหมือนตกวูบลงมา ยกคนขึ้นมาแบกไว้แล้วยัดไปที่ข้างๆของโม่ซาน ให้โม่ซานดึงมือของนางไว้“คอยดูนางไว้ อย่าให้นางไปไหนได้”

“ข้าไปถอนพิษได้นิ่”กู้อ้าวเวยยังพยายามขัดขืนไม่หยุด

“เจ้าจะไปไหนไม่ได้นะ！”โม่ซานกดตัวของนางไว้อย่างแรง ยังพูดอีกว่า“หลังข้าเจ็บมาก”

กู้อ้าวเวยรีบหันไปดูสีหน้าที่เลือนรางของโม่ซาน ขณะนั้นจึงขัดขืนได้ยาก

กุ่ยเม่ยขยี้ไปที่ศีรษะคนที่จะให้ตัวเองพามาก็ตามซ่านจินจื๋อไป เดินทางไปที่ราบผู้เขา กุ่ยเม่ยนวดคลึงตรงท้ายทอยของตัวเองอย่างปวดเมื่อย“ในที่สุดครั้งนี้ก็ตาข้าบ้างล่ะที่จะเป็นคนร้ายบ้าง”

“เมื่อก่อนให้เจ้าเอารัดเอาเปรียบมาพอแล้ว มาวันนี้โชคชะตาเปลี่ยนแล้ว”ซ่านจินจื๋อตบไปที่ไหล่ของเขาเบาๆ“ดูแลนางให้ดี ข้าไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับ”