บทที่ 947 ตัวปลอม

บทที่ 947 ตัวปลอม

“เร็วๆเข้าเถอะ เตือนหนึ่งครั้ง เด็กในท้องจี้ซูมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้ว”

กู้อ้าวเวยตบไหล่ของเขาเบาๆ ด้านหลังยังมีเด็กสองคนเดินตามอยู่ เจ้าเด็กน้อยเอาแต่กลัวเขา ได้แต่โผล่ไปมองเขาเล็กน้อย

“อืม”ใบหน้าอันเย็นชาของซ่านจินจื๋อก็ไม่อาจอ่อนโยนลงมากับเด็กได้บ้าง เขาตอบกลับแล้วก็เดินจากไป อาศัยจังหวะที่ขบวนรถทางด้านนั้นกลับไปก่อนที่ขบวนรถจะเดินทางไปถึง

พอหลังจากที่ซ่านจินจื๋อเดินจากไปแล้ว กุ่ยเม่ยก็อุ้มโม่ซานขึ้นรถม้า แล้วหันไปมองดูเด็กสองคนที่อยู่ข้างๆกู้อ้าวเวย จึงอดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า“เจ้าจะพาพวกเขากลับไปด้วยจริงๆหรอ？”

“พิษพวกนั้นไม่อาจถอนได้ภายในวันสองวันนี้ ถ้าทิ้งพวกเขาไปก็มีแต่จะต้องรอความตาย”กู้อ้าวเวยขยี้ไปที่ศีรษะของเด็กชายตัวน้อยอย่างเอ็นดู ให้ข้ารับใช้อุ้มพวกเขาสองคนขึ้นรถม้าไป

อีกทั้งนางยังคิดดีแล้วว่า ถึงครั้งนี้จะแก้ปัญหาแล้วสามารถถอนตัวออกจากเรื่องทุกอย่างได้ทั้งหมด นางกลัวว่าจะไม่มีเรื่องอะไรให้ทำอีก สามารถสานต่อความฝันที่อยากเป็นคุณครูในตอนนั้นให้สมดั่งปรารถนาได้ มีเด็กๆเพิ่มขึ้นสำหรับนางแล้วเหมือนได้นักเรียนเพิ่มขึ้น แน่นอนว่านางไม่สนใจอยู่แล้ว

กุ่ยเม่ยพยุงนางขึ้นรถม้า“ดูท่าแล้วเจ้าจะชอบเด็กมากเลยนะ”

“ชอบสิ”กู้อ้าวเวยยิ้มพลางพยักหน้าไปด้วย วางที่รองเอวไว้พิงกับรถม้า ในตอนที่กุ่ยเม่ยปลดม่านลงมา ยังได้ยินนางพึมพำพูดขึ้นมาว่า“แต่ไม่รู้ว่าหลังจากนี้ยังจะมีโอกาสอยู่อีกหรือไม่ เจ้าน่าจะยังจำสิ่งที่ข้าพูดกับเจ้าได้ใช่ไหม”

“หวังว่าสัญญานี้จะไม่มีวันหมดไป”สีหน้าของกุ่ยเม่ยก็เคร่งขรึมลงไปด้วย ดึงเชือกขึ้นมาแล้วมุ่งตรงไปยังเมืองเทียนเหยียน

……

พาทุกคนกลับมายังโรงเตี๊ยมแล้ว ซ่านจินจื๋อก็กลับเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ดูไปแล้วเหมือนเขานอนหลับอย่างเต็มอิ่มมา สาวใช้ที่อยู่ข้างๆรีบแขวนหยกให้เขา ตามมาด้วยได้ยินเสียงเร่งฝีเท้าบนเฉลียงใกล้เข้ามาเรื่อยๆ สาวใช้ที่อยู่ข้างกายจี้ซูรีบพุ่งตัวเข้าไป“ท่านอ๋อง！เกิดเรื่องใหญ่แล้ว！”

“มีเรื่องอะไร？”ซ่านจินจื๋อโบกมือไล่สาวใช้ข้างๆ นำหยกวางไว้บนโต๊ะ

“คุณหนูของข้าถูกคุณหนูตงฟางผลักลงจากบันไดเจ้าค่ะ เลือดไหลออกเยอะมาก！”

สาวใช้สะอึกสะอื้นร่ำไห้ไม่หยุด คิ้วของซ่านจินจื๋อขมวดขึ้นมาเบาๆ

คิดไม่ถึงว่าจี้ซูในเวลานี้จะร้อนรนจนทาไม่ได้ พอหันกลับมาคิดดู ก่อนหน้านั้นจางเหยียงซานที่ไปวัดชีพจรของนางก็รู้ว่านางสีหน้าไม่ดี มาวันนี้ถูกขังอยู่บนเขาหลายวัน เด็กคนนี้ก็ยังคงยากที่จะเก็บไว้แล้ว

เพียงแต่ควรจะต้องจัดการอย่างไรดี เกรงว่าจะต้องเสียเวลาคิดหนักแล้ว

สาวใช้เห็นซ่านจินจื๋อเหม่อลอยอยู่กับที่ จึงรีบเรียกสติ“ท่านอ๋องต้องให้ความเป็นธรรมกับคุณหนูของข้านะเจ้าคะ！”

“ยังไม่รีบไปเรียกหมอมาอีก！”ซ่านจินจื๋อได้สติกลับมาจึงตะโกนออกไป สาวใช้ถึงกับพุ่งตัวออกไป เฉิงซานที่รู้เรื่องนี้นานแล้วจึงรีบสั่งให้คนไปเรียกหมอมา

พอรอให้ซ่านจินจื๋อเดินลงมาจากบันได ถึงได้มองเห็นร่องรอยของคราบเลือดเต็มไปหมด ยังมีกระโปรงของจี้ซูตอนนี้เต็มไปด้วยสีแดงจากเลือด ช่างบาดตายิ่งนัก

เฉิงเอ้อกำลังจับตัวหมอหนุ่มคนหนึ่งมาอยู่ข้างๆจี้ซู ศีรษะของจี้ซูเต็มไปด้วยเลือดไม่ได้สติ มีเพียงตงฟางซวนเอ๋อที่ยืนเหม่อลอยอยู่กับที่ไม่ได้สติอยู่นาน จนกระทั่งเสียงของซ่านจินจื๋อดังมาจากด้านหลัง“ล้อมขังโรงเตี๊ยมไว้ทุกมุม อย่าให้เรื่องของจี้ซูรั่วไหลออกไป”

ตงฟางซวนเอ๋อรีบหันหน้ากลับไป จึงได้สบเข้ากับดวงตาเย็นชาของซ่านจินจื๋อคู่นั้น ไม่มีคำพูดไหนออกมาสักคำ

“เจ้าตามข้ามาที่ห้อง”พูดจบ สายตาของซ่านจินจื๋อก็มองไปที่เฉิงซาน“ที่นี่เจ้าจัดการให้เรียบร้อย เด็กคนนี้เก็บไว้ได้ก็ช่างมัน ชีวิตของจี้ซูต้องเก็บไว้ให้ได้”