บทที่ 948 ฝาแฝด

บทที่ 948 ฝาแฝด

เจ้าตัวปลอมไม่พูดอะไรอีก เหมือนจะไม่คิดที่จะคายความจริงอะไรออกมาอีก

สุดท้ายก็เปิดปากพูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉยว่า“ท่านอ๋อง เจ้าควรจะไปถามคนที่รู้เรื่องนี้นะ”

หลังจากนั้นเฉิงซานกับเหล่าข้ารับใช้จะเคล้นอย่างไร นางก็นั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะมองไปนอกหน้าต่าง แม้แต่ความสดใสในดวงตาที่เหลือเพียงน้อยนิดก็หายไปอย่างไร้เงา

“ไม่ต้องเคล้นถามต่อไปแล้วล่ะ รอหลังจากเรื่องทุกอย่างจบแล้ว ค่อยส่งนางกลับไป”ซ่านจินจื๋อพูดจบ มุมปากของนางก็ยกยิ้มขึ้นมา แล้วมันก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย เพียงแต่จับไปที่แก้วอันว่างเปล่า มองไปที่นอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย

เรื่องนี้ยืดเยื้อมาอย่างยาวนาน ตกลงมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ถ้าหากมันเป็นแผนการที่หยุนหว่านกับหยูนซีวางแผนไว้ นั่นอาจจะยิ่งเหมือนกับผลสืบเนื่องที่เสด็จพ่อของเขาเหลือทิ้งไว้ แต่ซ่านต้วนโฉงจะทำเพราะเรื่องของความเป็นอมตะ และปิดบังเรื่องนี้เอาไว้？

มีหลายเรื่องมากที่ยังไม่อาจรู้ได้

รอจนทุกอย่างจบลงแล้ว ตงฟางซวนเอ๋อกับเจ้าคนตัวปลอมต่างถูกขังไว้ในห้องของตัวเอง จี้ซูถูกย้ายไปนอนพักอยู่ภายในห้อง หมอหนุ่มพูดกับสาวใช้ที่ร้องไห้ไม่หยุดว่า“ฮูหยินอายุยังเยาว์นัก สามารถรักษาชีวิตไว้ได้ก็ถือว่าเป็นโชคดีแล้ว”

หลังจากสาวใช้ที่ได้ยินหมอพูดจบก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก บนศีรษะของจี้ซูถูกพันเต็มไปด้วยผ้าพันแผล นอนอยู่บนเตียงอันอ่อนนุ่มอย่างไม่ขยับ ข้างๆเตียงยังสามารถมองเห็นเลือดเป็นดวงๆแต้มอยู่บนผ้าพันแผล

“ท่านอ๋อง”เฉิงซานหันหน้ากลับมาทำความเคารพ บนใบหน้ามีความสงสารเห็นใจ

“ได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ สามารถรักษาชีวิตไว้ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว อยู่ที่นี่คอยรักษาเนื้อรักษาตัวหลายวันหน่อย”

ซ่านจินจื๋อเดินไปที่ข้างหน้าเตียงของจี้ซู สาวใช้รีบปาดน้ำตาขยับให้ แล้วได้ยินซ่านจินจื๋อพูดขึ้นมาว่า“เด็กคนนี้ถึงจะไม่ใช่ลูกของข้า แต่ก็ถือเป็นชีวิตหนึ่ง”

สาวใช้ร่างกายแข็งทื่อ หันกลับไปมองยังสายตาเย็นชาของซ่านจินจื๋อ แผ่นหลังเย็นวาบไปหมด

ไม่ได้เห็นรังสีอำมหิตบนตัวของอ๋องจิ้งมานานแล้ว สาวใช้กับองครักษ์ที่อยู่ภายในห้องต่างรู้สึกถึงแรงกดดันที่ค้ำคออยู่ แม้แต่การหายใจยังถือว่าเป็นเรื่องที่ฟุ่มเฟือย ศีรษะชาไปหมด แม้แต่ขมับยังมีเหงื่อผุดขึ้นมา แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครกล้าเงยหน้าจ้องมองสายตาของเขา

สาวใช้รีบโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรงดังตึ้ง ห้ากระแทกเข้ากับพื้นเสียงดัง“นี่เป็นแผนการของใต้เท้าจี้ คุณหนูไม่ได้ยินยอม……”

“ดูท่าแล้วคนของเมืองเทียนเหยียนจะจำไม่ได้ว่าคำว่าอ๋องจิ้งสองคำนี้จะหมายความว่าอะไร”ซ่านจินจื๋อเคล้นเสียงหัวเราะผ่านออกมาจากโพรงจมูก เขาค่อยๆยืนขึ้นมาแล้วมองดูสาวใช้ที่นั่งอยู่กับพื้นบนศีรษะมีรอยเลือดไหลลงมา จึงพูดขึ้นมาว่า“แม่ของจี้ซูถูกรังแก แน่นอนว่าข้าต้องปกป้องแน่ แต่จี้ซูไม่รักษาความเป็นหญิง เหลือไว้บนโลกใบนี้ก็รังแต่จะทำให้ใต้เท้าจี้ขายหน้า เจ้าคงจะเข้าใจดีใช่ไหม？”

สาวใช้เงยหน้าขึ้นมามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ทุกอย่างไม่ได้เป็นความตั้งใจของคุณหนูนะเจ้าค่ะ！”

“ถ้าหากนางกตัญญูจริงๆ ก็ให้สละชีวิตนี้เหลือไว้ให้แม่ของนางเถอะ”ซ่านจินจื๋อมองไปที่คนที่นอนอยู่บนเตียงอย่างเลือดเย็น หลังจากนั้นก็ทำให้สาวใช้เบาเสียงลง“แต่ตระกูลเสื่อมเสียก็ไม่ควรสาวไส้ให้กากิน เรื่องนี้ข้าจะปิดเป็นความลับไว้ ยังจะช่วยลูกของจี้ซูแก้แค้นด้วย ไปถามหาความยุติธรรมกับตระกูลตงฟาง ดีไหม？”

สายตาคู่เย็นชาคู่นั้นยังมีรอยยิ้มชั่วร้ายอยู่ในนั้นด้วย

สาวใช้นั่งอยู่กับที่อย่างเหม่อลอย จนกระทั่งรอให้ซ่านจินจื๋อเดินออกไปจากห้องแล้ว นางถึงได้จิกเล็บไปกับมือแน่น กัดฟันกรอดมองไปที่จี้ซูที่นอนอยู่บนเตียง หลังจากนั้นดวงตาก็แดงก่ำ เอ่ยปากพูดกับเฉิงซานไปว่า“ข้าจะไปบอกกับใต้เท้าจี้ ว่าคุณหนูจี้ซูถูกคุณหนูใหญ่ตงฟางฆ่าตายแล้ว”

เฉิงซานมองดูสาวใช้ความเปลี่ยนแปลงของสาวใช้ด้วยความดูถูก แต่ก็ยังคงพยักหน้าอย่างตั้งใจ“ชีวิตของคุณหนูจี้มอบให้ข้าเป็นคนจัดการเถอะ ตอนนี้เจ้ารีบลงบันไดไปซะ ข้าจะไปสั่งให้คนเตรียมม้าให้เจ้า จำที่พูดไว้นะ”

“ข้าทำแน่”สาวใช้รีบปาดคราบเลือดบนหน้าผากแล้วลุกขึ้นยืน เดินหน้าออกไป

สายตาไม่ได้ชายมองคนที่อยู่บนเตียงเลยแม้แต่น้อย