บทที่ 949 พิษเถ่หลิงตังปรากฏขึ้นอีกครั้ง

บทที่ 949 พิษเถ่หลิงตังปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“กุ่ยเม่ย พวกเราไปที่สุสานร้างอีกครั้งเถอะ”

กู้อ้าวเวยพูดขึ้นขณะที่อยู่ในรถม้า

“ท่านอ๋องเคยพาคนไปดูมาแล้วไม่ใช่หรอ？”กุ่ยเม่ยดึงเชือกที่กำลังบังคับม้าให้ช้าลง แล้วทำมือเป็นสัญลักษณ์ให้ข้ารับใช้รอบๆหยุดลง

“สิ่งที่ข้าอยากได้ไม่ใช่ศพ แต่เป็นกา”กู้อ้าวเวยเลิกผ้าม่านขึ้น แล้วยิ้มตาหยีมองไปทางกุ่ยเม่ย“ไม่ไปก็ได้ เจ้าไปช่วยข้าจับกลับมาสองตัว ขอเพียงแค่รู้อาการของกาพวกนั้น ก็น่าจะพอรู้ได้ว่าพวกเขาใช้ยาอะไรไปบ้าง”

ตาของกุ่ยเม่ยกระตุกเบาๆ เด็กสองคนที่อยู่ด้านหลังตอนนี้พิงอยู่ด้านข้างของโม่ซาน

ในโลกใบนี้มีสิ่งของที่กู้อ้าวเวยไม่กลัวหรือไม่！

พอคิดได้ดังนั้น กุ่ยเม่ยก็มองไปที่พวกเขาอย่างยอมรับชะตากรรม พาคนสองคนไปจับกาแถวนั้นกลับมา

พอหลังจากที่กลับขึ้นมาบนรถม้า กู้อ้าวเวยก็ยิ้มหน้าบาน นวดคลึงคิ้วเบาๆ แล้วพูดกับโม่ซานไปว่า“ตอนที่เจ้าอยู่หมู่บ้านประมงพบเหตุการณ์ประหลาดอะไรหรือไม่？”

“ไม่พบอะไรเลย เริ่มเข้าไปในหมู่บ้านประมงทุกอย่างดูปกติดี การใช้แหจับปลาก็ดูมีความชำนาญ สิ่งเดียวที่รู้สึกแปลกประหลาดนั่นก็คือ เหล่าผู้หญิงที่อยู่หมู่บ้านได้พูดมากเหมือนที่เคยเจอ ทำอะไรระมัดระวังรอบคอบ……”โม่ซานจับไปที่ศีรษะที่รู้สึกปวด แล้วนึกขึ้นมาได้ว่า“แต่เหมือนจะอะไรบางอย่างแปลกๆนะ”

“ตรงไหนที่แปลก？”

“ตอนนี้นึกขึ้นมาได้ ในหมู่บ้านประมงนั่นเหมือนจะไม่มีกลิ่นคาวปลาอะไรเลย ปลาตากแห้งก็ไม่มี”โม่ซานเกาไปที่จมูก ไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองรึเปล่า

ในหมู่บ้านประมงไม่มีกลิ่นคาวปลาแม้แต่น้อย นี่เป็นปัญหาอยู่แล้ว

เพียงแต่คนที่เดินทางผ่านปกติก็น่าจะไม่ได้สังเกตถึงจุดนี้ กู้อ้าวเวยรู้ดีว่าปลาในหมู่บ้านประมงจะถูกส่งตรงไปยังหมู่ตึก ละแวกหมู่บ้านประมงไม่มีไร่นา ปกติก็ไม่มีใครไปตลาด ถ้าอย่างนั้นถ้าหากเสบียงของพวกเขาได้มาจากหมู่ตึกล่ะ อย่างนั้นต้องมีคนขนส่งเสบียงทางน้ำอย่างแน่นอน

“สายน้ำของหมู่บ้านประมงไปทะลุที่ไหน？มีที่ไหนมีปัญหาหรือไม่？”กู้อ้าวเวยถาม

โม่ซานเอียงศีรษะนึกไปครู่หนึ่ง“มีสถานที่แห่งหนึ่งจริงๆนั่นแหละ สถานที่แห่งนี้มีความเกี่ยวข้องกับเจ้าและอ๋องจิ้งด้วย”

“ที่ไหน？”

“บ้านริมน้ำโล่เสีย”โม่ซานมองไปที่นางอย่างตั้งใจ เพื่อไม่ให้นางลืมเรื่องนี้ ยังเล่าเรื่องทุกอย่างให้นางฟังทั้งหมด รวมไปถึงพวกขุนนางที่กลับเข้ารับตำแหน่งพวกนั้นอีก เรื่องการขนส่งยาพิษ

พอพูดเรื่องเก่าจบ กุ่ยเม่ยก็หิ้วกรงนกกลับมา ในกรงมีกาที่ตัวใหญ่กว่าปกติที่เคยเห็น ขนจางไร้ความเงา ปีกก็มีความหดตัว

“ข้าไปดูกาพวกนั้นก่อนนะ”ในสมองของกู้อ้าวเวยนึกถึงเรื่องของบ้านริมน้ำโล่เสีย อีกด้านหนึ่งก็จิ้มไปที่หัวของกา ลูบจับขนของมันแล้วหยิบมาวางบนผ้าเช็ดหน้า เอาน้ำแตะลงไปเล็กน้อย

ผ้าเช็ดหน้าค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้ม นางนำผ้าเช็ดหน้าวางไว้ในกล่องไม้ แล้วพูดกับกุ่ยเม่ยไปว่า“ส่งคนไปจัดการกาพวกนี้ซะ แล้วหาที่ไปเผาทิ้ง สุสานร้างนั่นก็ให้คนไปจัดการเก็บกวาดซะ”

“มีพิษหรอ？”

“มันเหมือนกับพิษเถ่หลิงตังที่ข้าเคยโดนในตอนนั้นมาก อย่างน้อยก็ขาดยาไปสองตัว”กู้อ้าวเวยรีบจัดการล้างมือตัวเองให้สะอาด แล้วพูดขึ้นมาว่า“ก่อนหน้านั้นที่ท่านปู่ยังอยู่ พวกเขาอาจจะไม่รู้ว่าพิษเถ่หลิงตังมีความเกี่ยวข้องกับความเป็นอมตะ มาวันนี้เกรงว่าอยากจะหาประโยชน์จากการถอนพิษของพิษเถ่หลิงตัง”

“พิษชนิดนี้สามารถถอนได้อย่างนั้นหรอ？”โม่ซานปิดหูเด็กสองคนที่อยู่ข้างๆ