บทที่ 962 โลงหิน

บทที่ 962 โลงหิน

กุ่ยเม่ยปิดหน้าจากไป จางเหยียงซานกระตุกยิ้มมุมปาก

กลางวันแสกๆ! ไร้มารยาท!

แต่ระหว่างทั้งสองกลับเป็นเรื่องธรรมดา แต่กู้อ้าวเวยน้อยครั้งที่จะทำแบบนี้ ซ่านจินจื๋อในใจที่เริ่มโกรธก็คล้ายลงมาบ้าง แต่สองเท้าที่เจ็บปวดกลับเตือนซ่านจินจื๋อ——คนตรงหน้าพาตัวเองไปเจออันตรายที่ไม่คาดคิด

“เป็นคุณหนูยากเช่นนี้เชียวเหรอ?” ซ่านจินจื๋อยกมือขึ้นคว้าข้อมือนางไว้

“ที่ข้าเป็นไม่ใช่คุณหนูเหรอ?” กู้อ้าวเวยไม่โกรธแต่กลับหัวเราะ นิ้วมือสัมผัสลากยาวที่แขนเขา: “ทำเรื่องที่ตัวเองอยากทำ ไม่มีคนมาขวางได้ พวกบ่าวในจวนก็สบายกันทุกคน นี่ก็คือสิ่งที่เจ้าของบ้านควรมีไม่ใช่หรือ?”

เหมือนไม่ให้ซ่านจินจื๋อได้มีโอกาสโต้ตอบ

“พูดยังไงเจ้าก็มีเหตุผลตลอด” ซ่านจินจื๋อระบายอารมณ์ ปล่อยให้กู้อ้าวเวยเอายาครีมนวดทาให้ที่ขาตัวเอง ในขณะที่ซ่านจินจื๋อไม่ทันสังเกต นิ้วมือของกู้อ้าวเวยก็อยู่บนบาดแผลที่ขาเขาแล้ว ความลึกของบาดแผลนี้แทบจะเข้าใกล้เส้นเลือด

เหมือนกำลังเตือนนาง

ความสำเร็จและตำแหน่งของทุกวันนี้ ก็เป็นซ่านจินจื๋อที่หามาเองจากการสู้รบและแลกมาด้วยเลือดเนื้อ

เงียบและลดมือลง ซ่านจินจื๋อกลับได้ยินเสียงเท้าเดินไปมาวุ่นวายด้านนอกประตู เหมือนยังได้ยินเสียงหลี่ซินที่พูดกับคนอื่นดังขึ้นไม่ไกลมาก ฟังสักพัก ก็ถามว่า: “วันนี้พวกน้ำเหนียวนั่นมีพิษเหรอ?”

“ไม่เพียงแต่พิษรุนแรง ยังเอาไว้ในดินได้โดยไม่แตกออก เกรงว่าด้านข้างคงจะมีอิฐหินวางไว้รอบๆโดยไม่มีลมเข้าเลย วันนี้โต๊ะนั้นยุบลงไป เห็นได้ชัดว่าได้ยินเสียงบดแตกดังขึ้น แต่เช่นนี้ก็รู้ได้ว่า สิ่งของนี้สำคัญมาก” กู้อ้าวเวยพูดแล้ว วางขาซ่านจินจื๋อลง รีบล้างมือจากนั้นมองเขาและพูดว่า: “ไม่รู้ว่ากู้เฉิงตอนนั้นเอาของสิ่งนี้ไปด้วยหรือไม่”

“ถ้าเป็นของที่สำคัญมาก น่าจะไม่เก็บไว้นะ” ซ่านจินจื๋อลุกขึ้นมาจากเตียง กู้อ้าวเวยก็ถอดเสื้อเขาออก จะดูว่าบาดแผลที่โดนระเบิดหายหรือยัง

“นั่นสิ” กู้อ้าวเวยเงยหน้าขึ้น มองบาดแผลเขาอย่างละเอียด ก็ค่อยโล่งอก ยังดีที่พิษที่ขายังไม่แพร่กระจายไปที่บาดแผลบนแขน และบาดแผลของซ่านจินจื๋อดูเหมือนจะหายเร็วมาก ไม่เสียแรงที่เมื่อก่อนเขาเคยออกกำลังกาย……

เหมือนนางจะเห็นซ่านจินจื๋อฝึกฝนน้อยมาก

ในขณะที่เหม่อลอย ตรงประตูก็มีเสียงเคาะดังขึ้น กุ่ยเม่ยที่ออกไปเมื่อกี้ก็ยื่นหัวเข้ามา: “นั่นเป็นโลงหินจริง ด้านในมีชุดผู้หญิงหนึ่งและยังมีพวกเครื่องประดับอีก”

“เดี๋ยวข้าไป” กู้อ้าวเวยลุกขึ้นยืน ได้ยินเสียงซ่านจินจื๋อยังอยากจะสวมรองเท้า ก็รีบหันไปพูดว่า: “เจ้านอนลงไป พักผ่อนดีๆ”

ซ่านจินจื๋อทำหน้าบูดหน้าบึ้ง กู้อ้าวเวยที่เห็นแล้วก็รู้สึกไม่ดี จึงเดินไปพยุงเขาลุกขึ้นมาจากเตียง แม้ยาครีมที่เหนียวเนอะหนะบนเท้าจะไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ แต่ก็ไม่เจ็บแล้ว ซ่านจินจื๋อเดินออกไปพร้อมนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ข้ารับใช้หญิงและชายต่างไม่กล้าเข้าใกล้เรือนที่มีพิษ

จางเหยียงซานพาคนไปเก็บกวาดของพวกนั้น กู้อ้าวเวยยังอยากจะไปช่วย แต่กลับถูกซ่านจินจื๋อที่อยู่ข้างๆดึงไว้ เตือนเสียงเบาว่า: “อย่าไปก่อเรื่องอีก”

มองดูคนข้างๆอย่างไม่พอใจ

“ตาเจ้าเห็นสิ่งของได้ชัดเหรอ?” ซ่านจินจื๋อก็เคาะหัวนางเบาๆ

“อีกไม่นานดวงตาข้าก็จะดีแล้ว ถึงเวลาเจ้าก็ขวางข้าไม่ได้แล้วล่ะ” กู้อ้าวเวยพูดอย่างไม่พอใจ

“ข้าจะคอยดู” ครึ่งชีวิตนี้ของเขาต้องจับตาดูนางไว้!

แค่สักพัก ก็เกิดเรื่องใหญ่แบบนี้แล้ว!