บทที่ 963 ความเป็นความตาย

บทที่ 963 ความเป็นความตาย

“เมื่อกี้ที่กุ่ยเม่ยพูดถึงคนที่น่าสงสัยนั้นคือเรื่องอะไรกัน?”

กู้อ้าวเวยกำลังลูบพวกเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ซ่านจินจื๋อเอาออกมาเมื่อกี้ นางก็แยกไม่จริงกับปลอมไม่ออก แต่มองอยู่นาน ก็แน่ใจได้ว่าเสื้อผ้าพวกนี้เวลาต่างกัน ดูแล้วไม่เหมือนใส่เข้าไปครั้งเดียว

ซ่านจินจื๋อมองดูของพวกนี้ ก็นึกถึงแม่ของซ่านต้วนเฟิง

ตอนนั้นกู้เฉิง คงจะเตรียมของพวกนี้ให้แม่ของซ่านต้วนเฉิงทุกปี จนกระทั่งตอนนี้เขายังคิดที่จะแย่งชิงตำแหน่งเพื่อศัตรูกับลูกชายของคนรัก ขนาดคนสนิทญาติตัวเองก็ไม่สนใจ

แต่พอมองกู้อ้าวเวย นางยังนึกเรื่องของกู้เฉิงและซ่านต้วนเฟิงไม่ได้

“อาจเป็นสิ่งของของคนรักกู้เฉิงในตอนนั้น ซ่อนตรงนี้ปลอดภัยที่สุด” ซ่านจินจื๋อโน้มตัวลงดึงนางขึ้นมา

นางถูกซ่านจินจื๋อดึงขึ้นมาจากที่นั่งยองๆ กู้อ้าวเวยมองเขาอย่างสงสัย: “คนรักของกู้เฉิง?”

“ใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้” ซ่านจินจื๋อบีบแขนนางไว้ แต่กลับจับไปที่กระดูกแข็ง ขมวดคิ้วพูดว่า: “ไปกินของอร่อยก่อนเถอะ”

“วันนี้ต้องกินขนมเพิ่มหนึ่งชิ้น?” กู้อ้าวเวยรีบดึงแขนซ่านจินจื๋อไว้

ตอนแรกนางควรจะกินทุกวัน แต่วันก่อนซ่านจินจื๋อเห็นนางพาเด็กสองคนกินขนมไม่หยุด ถึงได้ออกคำสั่ง ขนมทุกวันมากสุดสามชิ้น เด็กสองคนกินได้คนละชิ้นเท่านั้น

“ดื่มซุปเยอะหน่อย” ซ่านจินจื๋อปล่อยแขนลงหน่อย ให้กู้อ้าวเวยจับได้สะดวก

“เรื่องคนที่น่าสงสัยเจ้ายังไม่พูดเลย” กู้อ้าวเวยจีบแขนเขาไว้และดึงออกไปด้านนอก

น้ำเหนียวในห้องตอนนี้ถูกจางเหยียงซานเอายาสมุนไพรปิดไว้แล้ว มีกลิ่นเหม็นแปลกๆออกมา พวกข้ารับใช้กำลังเก็บกวาดใบไม้แห้งในจวนและของสิ่งอื่นที่อุดรูไว้ออก เพื่อไม่ให้ในลานมีน้ำขัง

เฉิงซานที่อยู่หน้าประตูเดินเข้ามา: “คุณหนู คนที่น่าสงสัยนั้นคือข้าน้อยเอง”

“เป็นเรื่องอะไรกัน?” กู้อ้าเวยไม่เข้าใจ

“กุ่ยเม่ยรายงานเท็จ เพื่อเตือนพวกที่หลบอยู่ในความมืด” ซ่านจินจื๋ออธิบายง่ายๆ เขากับเชิงซานเข้าใจเรื่องนี้กันดีสองคน แต่กู้อ้าวเวยไม่เข้ายุ่งเรื่องพวกนี้ ถึงไม่เข้าใจว่านี่คือวิธีการหลอก

พอพูดถึงตรงนี้ กู้อ้าวเวยเข้าใจครึ่งเดียวและไม่ถามอีก

“น้ำเหนียวนั่นจะหายไปเมื่อไหร่กัน?” ซ่านจินจื๋อถาม

“น้อยสุดก็หนึ่งวัน แต่ถ้าตอนนี้ฝนตก น้ำเหนียวพวกนั้นจะแห้งยาก กลัวว่าคงต้องตากไว้ที่แสงแดดสักสองสามวัน พอดีเลยช่วงนี้ข้าก็ต้องทดลองหญ้าเย้น” กู้อ้าวเวยพอพูดถึงพวกสมุนไพร ก็จะจับแผลแมงมุมกัดตรงหลังมือทุกครั้ง

ทั่วใต้หล้านี้ เรื่องลึกลับก็มีมากมาย

พอใกล้ถึงเวลาทานอาหาร ซ่านจินจื๋อคุยภัยพิบัติจากฟ้าละเอียดกับกู้อ้าวเวย กู้อ้าวเวยตั้งใจฟัง แต่ก็ยังแปลกใจกับเรื่องนี้: “ก่อนหน้านี้ข้าไม่เชื่อ ก็คิดว่าพวกนี้เป็นคำพูดหลอก แต่ตอนนี้กลับเริ่มเชื่อแล้วล่ะ”

น้ำพวกนี้คงไม่หายไปเฉยๆ

“ข้าก็รู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกๆ โม่อีสั่งคนไปตรวจสอบแล้ว ช่วงนี้ข้าคงไม่ค่อยได้มาที่นี่แล้วล่ะ” ซ่านจินจื๋อพูดถึงตรงนี้ ก็มองขวางนาง สายตาเต็มไปด้วยการเตือน: “ช่วงนี้เจ้าต้องตามเฉิงซานไว้ อย่าเจออันตรายอีก”

“รู้แล้วน่า ขี้บ่นเป็นผู้หญิงไปได้” กู้อ้าวเวยมองบน รู้สึกคำพูดพวกนี้ฟังจนหูจะเปื่อยแล้ว

เฉิงซานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ไม่เคยได้ยินใครพูดถึงอ๋องจิ้งแบบนี้เลย