บทที่ 964 กินทั้งสองข้าง

บทที่ 964 กินทั้งสองข้าง

ใต้เท้าตงฟางมีอายุเกินครึ่งร้อยแล้ว ลูกชายแต่ละคนก็มีตำแหน่งในเมืองเทียนเหยียน

ตอนนี้ตงฟางซวนเอ๋อถูกอุ้มลงมาจากผ้าที่ใช้แขวนคอลงมา แทบจะสลบลงไปนอนพิงอยู่บนเตียงในห้องโถง พวกพี่น้องและญาติๆต่างรวมตัวรอบๆนางปลอบใจเสียงเบา และนายท่านตงฟางก็มองไปที่ซ่านจินจื๋อ วางถ้วยชาลงทำความเคารพ

“ท่านอ๋องจิ้ง” และพวกลูกชายที่มาดูตงฟางซวนเอ๋อก็ทำความเคารพด้วย

“ไม่ต้องเคารพมาก” ซ่านจินจื๋อพูดโดยสีหน้าเย็นชา นั่งลงที่นั่ง ไม่รอพวกตระกูลตงฟางได้พูด เขาก็พูดขึ้นเสียงเบาว่า: “ในเมื่อตระกูลตงฟางไม่ยืนข้างข้า วันนี้ตระกูลจี้ประสบเหตุ ก็ไม่เกี่ยวกับข้าแล้ว”

ทุกคำพูดเบ่งเสียงออกมาชัดเจน

ทันใดนั้น ทุกคนต่างเงียบลง

ขณะเดียวกันไม่คิดว่าซ่านจินจื๋อจะพูดตรงแบบนี้ นายท่านตงฟางลังเลเล็กน้อย แต่กลับพูดแค่ว่า: “ขอแค่ท่านยอมแต่งงานกับซวนเอ๋อ ให้นางได้เป็นพระชายาเอก ข้าตระกูลตงฟางต่อไปก็จะ……”

“ตระกูลตงฟางมีสิทธิ์อะไรมาพูดข้อเสนอต่อรองกับข้า” ซ่านจินจื๋อหัวเราะในลำคอ ใบหน้ายังคงเย็นชาไม่เปลี่ยนแปลง สายตามองผ่านพวกตระกูลตงฟาง มองไปที่ตัวตงฟางซวนเอ๋อ และหลบสายตาออกอย่างรู้สึกผิด นัยน์ตามีน้ำตาคลอเบาๆ

“ยิ่งไม่ต้องพูดถึง นางมาถึงจวนอ๋องจิ้งแค่ไม่กี่วันก็บาดเจ็บแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ใต้เท้าตงฟางวางใจจะให้หลานสาวมารับกรรมที่ข้าเหรอ?” ซ่านจินจื๋อก็นึกถึงซูพ่านเอ๋อและกู้อ้าวเวย ตลอดชีวิตของเขาก็มีแค่ผู้หญิงสองคนนี้ที่วนเวียนอยู่ข้างเขา

แม้จะเป็นซูพ่านเอ๋อ ตอนนั้นก็ถูกคนตามฆ่า เพราะเขาจึงทำให้นางตกอยู่ในอันตราย

ก็เหมือนคำสาปที่ติดตัวเขา

“การได้ตายและทำอะไรเพื่ออ๋องจิ้ง เป็นความโชคดีของลูกสาว” ชายร่างกายกำยำเดินออกมาจากกลุ่มนั้น มือที่ยกขึ้นมีบาดแผลลากยาว

นี่ก็คือพ่อของตงฟางซวนเอ๋อ และก็คือลูกชายที่ดีที่สุดของใต้เท้าตงฟาง

“ดูแล้ว ตงฟางถงหลิ่งก็ไม่ใช่คนที่รักลูกสาวมาก” ซ่านจินจื๋อพูดโดยสีหน้าเรียบเฉย และพูดเสียงเบาว่า: “ถ้าเป็นลูกสาวของข้า นั่นก็ต้องดูแลดั่งไข่ในหิน จะไม่ปล่อยให้นางประสบอันตรายเพียงลำพังเด็ดขาด”

“อ๋องจิ้งกลายเป็นคนไม่เด็ดขาดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” ตงฟางถางหลิ่งไม่สนใจบรรยากาศรอบข้างที่เย็นลง แต่แค่ทนเดินไปด้านหน้า มองตาเขาพูดว่า: “ตอนนี้ตระกูลตงฟางกล้ามา ก็ต้องมีข้อต่อรองที่เพียงพอ แต่ถ้าอ๋องจิ้งยังจะฆ่าพวกเราตระกูลตงฟางให้ตายทั้งหมด พวกเราก็เอาความลับขององค์หญิงหลิงเอ๋อร์กับแม่แท้ๆของนางไปพร้อมความตายด้วย”

ดูแล้วตระกูลตงฟางเหมือนจะรู้เรื่องอะไรนะ

เหมือนที่ซ่านจินจื๋อคิดไว้ ตอนนั้นหยูนซีก็เป็นคนของตระกูลหยุน คนที่รู้จักนางก็มีมาก แม้เสด็จแม่จะลงมือกับหยูนซี ก็คงจะมีคนนอกวังคอยช่วยอยู่บ้าง

ตอนนี้ตระกูลตงฟางพากลุ่มคนเข้ามาขนาดนี้ คงไม่ได้มาเล่นๆ

และในความหมายอื่นๆ พวกเขาไม่รับใช้ซ่านต้วนโฉงหรือใครอื่น คนที่อยู่เบื้องหลังจริงๆคงจะเป็นไทเฮา แต่จนกระทั่งก่อนหน้านี้ไทเฮาถูกขังในอารามไป๋หม่า ตระกูลตงฟางต้องรับงานนี้มาโดยปฏิเสธไม่ได้ ตอนนี้ถึงได้ไม่ถูกต้อนรับในสองฝ่าย

“คนที่ข้าอยากได้คือองค์หญิงหลิงเอ๋อร์ ไม่ใช่แม่ของนาง” ซ่านจินจื๋อพูดด้วยสีหน้าเย็นชา ยกแก้วชาขึ้น: “แม่ของนางถูกฝังในสุสานราชวงศ์แล้ว……”

“ดูแล้วอ๋องจิ้งยังไม่รู้ แม่ขององค์หญิงหลิงเอ๋อร์คือหยูนซีในตอนนั้น” ตงฟางถงหลิ่งเดินไปพูดต่อหน้าเขาโดยสีหน้าเรียบเฉย และพูดเสียงเคร่งขรึมว่า: “ขอแค่อ๋องจิ้งยอมยืนข้างตระกูลตงฟาง ตระกูลข้าจะยอมรับใช้อ๋องจิ้งตลอดไป”

ถงหลิ่งคุกเข่าลงพื้นอย่างแรง และพวกคนอื่นๆก็คุกเข่าลงไปเช่นกัน

“ท่านอ๋อง ก่อนหน้านั้นคำพูดที่ท่านพูดกับซวนเอ๋อ ซวนเอ๋อบอกกับพวกผู้ใหญ่แล้ว ต่อไปจะไม่ทรยศต่อท่านอ๋องเด็ดขาด” ตงฟางซวนเอ๋อก็ลุกขึ้นจากบนเตียง พูดโดยสีหน้าซีดขาวและเกร๋งตัวไว้