บทที่ 965 วันสำคัญ

บทที่ 965 วันสำคัญ

ด้านนอกฝนตกไม่หยุด ฝนเท้าเม็ดถั่วตกลงบนหลังคา เสียงฝนดังขึ้นข้างหู

ด้านนอกเรือนตอนนี้มืดสนิท เฉิงซานยืนอยู่นอกหน้าต่าง บอกกล่าวการกระทำทั้งหมดของตระกูลตงฟางในจวนอ๋องจิ้ง กู้อ้าวเวยนั่งอยู่บนเก้าอี้ แขนข้างหนึ่งวางไว้บนขอบหน้าต่างอย่างขี้เกียจ หัวก็อิงอยู่บนแขน ดวงตาหรี่เล็กลง

รอจนเฉิงซานพูดจบ กู้อ้าวเวยก็อดไม่ได้พูดว่า: “เขาเตรียมจะกินทั้งสองฝ่ายเหรอ เตือนบอกตระกูลจี้ว่าเขารู้เรื่องนี้แล้ว ให้ตระกูลจี้ระวังถูกคนอื่นจับจุดอ่อนได้ล่ะ อีกด้านก็ใช้ข้ออ้างขู่ให้ตระกูลตงฟางเผยธาตุแท้ออกมา แผนการนี้ยิงหกตัวเดียวได้นกสองตัว”

“ท่านอ๋องคิดแบบนี้จริง แต่ไม่ว่ายังไง ก็เพื่อดึงให้ทั้งสองตระกูลมาอยู่ฝั่งตัวเอง และเพื่อรู้ข่าวขององค์หญิงหลิงเอ๋อร์และหยูนซี” เฉิงซานแอบปิดหน้าต่างนั้นลงเบาๆ ในห้องมีเสียงน้ำหยดดังขึ้น

เงยหน้ามองเขา: “ในเมื่อเขาไม่อยู่ งั้นเจ้าก็ไปห้องยากับข้าเถอะ ยังไงข้าก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว”

“ขออภัยที่รับคำสั่งไม่ได้” เฉิงซานก้มหัวลงไม่กล้าสบตา

“งั้นก็เอาของย้ายมา” กู้อ้าวเวยพูดเสียงเบา ปัดมือให้เขา

เฉิงซานถอนหายใจหนัก สั่งข้ารับใช้ทั้งชายหญิงที่ยังไม่นอนไปย้ายของมา กู้อ้าวเวยหาของไปด้วย และให้เฉิงซานไปจัดการเรื่องในช่วงนี้ด้วย

เสียงของเฉิงซานปกปิดเสียงฝนได้สนิท ทำให้นางไม่อยากสนใจเรื่องภัยพิบัติจากฟ้า

จนกระทั่งเสียงเท้าหนักที่เดินมาท่ามกลางสายฝน กู้อ้าวเวยลุกขึ้นมองรอบด้าน ก็เห็นหยินซี่งที่สวมชุดด้านในบางๆ อุ้มถุงผ้าวิ่งมา

เจ้าหนูน้อยเงยหน้าขึ้นมามองนาง นิ้วมือประสานเข้าหากัน อ้ำอึ้งอยู่นาน

เฉิงซานข้างๆจึงไอกระแอมและพูดว่า: “ขอเชิญคุณหนูใหญ่และคุณหนูเล็กเข้านอนได้แล้ว”

เจ้าหนูน้อยดวงตาเปล่งประกายทันที กู้อ้าวเวยกลับมองเฉิงซานอย่างทำอะไรไม่ถูก เดินไปหน้าประตูอุ้มหยินซี่งขึ้นมา น้ำหนักนั้นทำเอานางเสียแรงไปมากเหมือนกัน แต่มือน้อยๆที่เย็นเฉียบจับไปที่ไหล่และคอ กลับรู้สึกอบอุ่นมากกว่า

“ไม่กล้านอนคนเดียวเหรอ?” อุ้มนางไปไว้บนเตียง และเอาหมอนนุ่มให้นางนอน

“ไม่กล้า ในห้องไม่มีอะไรเลย” หยินซี่งเอาหัวซบเข้าอ้อมกอดกู้อ้าวเวย: “เจ้าก็จะทิ้งข้าไปเหรอ?”

“ไม่หรอก” กู้อ้าวเวยหัวเราะเบาๆ ปีนขึ้นไปบนเตียง ปล่อยให้หยิบซี่งหาความอบอุ่นจากอ้อมกอดนางและหลับลงไป ข้างตัวมีความอบอุ่น ทำให้กู้อ้าวเวยก็หลับลงไปด้วยเหมือนกัน

เฉิงซานด้านนอกหน้าต่างมองจากม่านกั้นบนเตียงไม่เห็นทั้งสองขยับแล้ว ก็ปิดหน้าต่างลงเงียบๆ เปลี่ยนคนที่เฝ้าหน้าประตู

ที่แท้คนเดียวนอนไม่หลับ ถึงได้นอนดึกทุกวัน

เช้าวันต่อมา กู้อ้าวเวยช่วยหยินซี่งมัดผม แต่กลับถูกเจ้าหนูน้อยหัวเราะเยาะเย้ย สุดท้ายจึงส่งกลับไปให้พวกข้ารับใช้ เซียวเซียวตั้งแต่ที่คุ้นเคยที่แล้วก็เริ่มกระโดดโลดเต้นไปมา เสียแรงไปมากถึงจับเขานั่งลงบนเก้าอี้ได้

“อย่าวิ่งแล้ว วันนี้ต้องไปเรียนกับอาจารย์” กู้อ้าวเวยเอาถ้วยยื่นไปหน้าเขา รอจนเขาใช้สองมือจับแล้วถึงจะกลับไปเช็ดปากให้หยินซี่ง ไม่ให้โอกาสพวกข้ารับใช้ได้ทำเลย

ทุกคนที่อยู่รอกินข้าวเช้านั้น ก็รู้ว่านางเหมาะกับภรรยาและแม่ที่ดีมาก