บทที่ 966 ตัวนำยาเรื่องเก่า

บทที่ 966 ตัวนำยาเรื่องเก่า

เรื่องที่เห็นนั้นไม่ใช่เรื่องที่นางเคยประสบมากับตัว

และนางไม่เชื่อเรื่องอดีตชาติและเรื่องชาติเกิดพวกนี้ ในความฝันที่เห็นนั้น ก็คือแขนเสื้อของหญิงสาวที่ปักด้วยนกกระเรียนสีทอง ลายผ้านั้นเหมือนกับของสูงส่งของราชวงศ์ชางหลาน และชายคนนั้นร่างกายกำยำ แต่กลับดูน่ากลัวมาก และทำให้คนรู้สึกว่าชีวิตสั้นลง

พอตื่นขึ้นมา สายตาดูชัดเจนขึ้นกว่าแต่ก่อน และยังคงเลือนรางไม่ชัดเจน แต่ถ้าเทียบกับเมื่อก่อนก็ชัดเจนขึ้นมาก

จางเหยียงซานกลับมองดูดวงตาสีเทาของนางอย่างอึ้งๆ และเนื้อก็หายไปในระหว่างรูม่านตา ดวงตาที่ควรมีสีดำ ตอนนี้กับสีอ่อนลง แต่ก็ชัดเจนและโปร่งใสไปด้วย

“ดวงตาเจ้า……”

“ชัดเจนขึ้นมาก” กู้อ้าวเวยลุกขึ้นจากเตียง ดวงตานางเห็นลักษณะสีหน้าของจางเหยียงซานไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ มีแต่ดวงตาลูกท้อของนางที่เลิกขึ้นมามอง น้ำเสียงก็ดูเหมือนยังงัวเงียเพราะพึ่งตื่น

มองดูท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างที่มืดแล้ว กู้อ้าวเวยไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าไหร่

“กลับไปสิบเอ็ดชั่วโมงกว่า เพราะด้านนอกมีฝนตกจึงเป็นบรรยากาศแบบนี้ มองแสงบนท้องฟ้าไม่ออก” จางเหยียงซานขยี้ตาและลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปข้างๆนาง: “เจ้าฝันใช่ไหม?”

“ทำไมถามแบบนี้?” กู้อ้าวเวยนวดขมับอย่างไม่เข้าใจ เฉิงซานที่อยู่ด้านนอกก็เดินเข้ามา

“ก็ตอนที่เจ้าใกล้จะตื่น พูดอยู่คำหนึ่งที่ชัดเจนมาก”

“อะไรเหรอ?” อึ้งเล็กน้อย กู้อ้าวเวยกลับไม่เข้าใจอย่างมาก

“ร้อยปีหลัง ทั้งโลกมีแค่เราสอง” จางเหยียงซานพูดคำนี้ใหม่อีกครั้ง

ตัวสั่นเบาๆ กู้อ้าวเวยนึกย้อนอย่างละเอียดว่าในฝันตัวเองอยู่ที่ใด แต่กลับเห็นแค่สองมือที่กลายเป็นเถ้าถ่าน ชุดแต่งงานสีแดงดูแดงกว่าวันนั้นที่เกิดภัยพิบัติจากฟ้า

“ดูแล้วความฝันที่ข้าพูดถึงคงมีเหตุมีผล ในโลกนี้จะมีเรื่องอมตะได้ยังไง ชาติก่อนตอนนี้” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นเลิกแขนเสื้อ ลุกขึ้นจากเตียงเหมือนปกติ แต่ดวงตานั้นกลับมีแสงสีแดงอยู่

จางเหยียงซานทำหน้าเคร่งขรึมกดไหล่นางไว้ ไม่ให้นางลุกขึ้น

“อย่าขยับ ข้าดูตาเจ้าสิ” จางเหยียงซานโน้มตัวลงมองอย่างละเอียด กลับเห็นนัยน์ตาถ้าสังเกตดีๆ ก็มีความเป็นสีดำถ่านมีเส้นขาวๆปนอยู่ในนั้น ตอนนี้ถูกไฟแดงระบายจนเป็นสีแดงไปเลย ดูแล้วเหมือนปีศาจมาก

กู้อ้าวเวยกลับกระพริบตา: “เป็นอะไรน่ะ?”

“สายตาเจ้าดูเหมือนปีศาจไปนะ” จางเหยียงซานกระตุกมุมปาก นอกจากเส้นสีขาวที่ดูไร้ประโยชน์แล้ว ก็มองไม่เห็นสิ่งผิดปกติอื่นเลย จึงต้องถอยหลังเว้นที่ให้นางลุกขึ้น

ก่อนหน้านี้กับกู้อ้าวเวยภายใต้ชุดนอนเสื้อผ้าดูเรียบร้อยกว่า สีหน้าเหมือนซีดลงกว่าครั้งก่อน คางยกขึ้นมาเล็กน้อย ทำเอาคนรู้สึกถึงความเปลี่ยนไป แต่จางเหยียงซานกลับรู้สึกยากที่จะพูดออกมา หาไม่เจอว่ามีที่ไหนเปลี่ยนไป

กู้อ้าวเวยกลับมองเห็นตรงหน้ากระจก และมองดวงตาตัวเองที่มีแสงไฟส่องกระทบ อึ้งอยู่นาน

ดวงตาคู่นั้น เหมือนสายตาในฝันเล็กน้อย

“ตอนนั้นภัยพิบัติจากฟ้า ยังมีเรื่องใหญ่อื่นเกิดขึ้นไหม?”

“ตอนที่มีภัยพิบัติจากฟ้า คนในโลกมีแต่รักษาชีวิตตัวเองไว้ จะจำเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นได้อย่างไร?” จางเหยียงซานถามกลับ เกี่ยวกับเรื่องภัยพิบัติจากฟ้าในตอนนั้น ตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้ก็ต่างมีคนเล่าลือกันไปต่างๆนาๆ แต่กลับไม่มีคนพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นคืออะไร