บทที่ 967 แอบลงมือกับใบหน้าที่แท้จริง

บทที่ 967 แอบลงมือกับใบหน้าที่แท้จริง

จวนอ๋องจิ้ง ภายในห้องหนังสือ

ซ่านจินจื๋อแต่งตัวด้วยชุดสีเขียวอ่อน ไม่มีดาบที่พกไว้ตลอด แต่มีใบหน้าที่หยิ่งไม่โกรธก็ดูเหมือนโกรธ และท่าทางกลับดูเหมือนคนพเนจร กลับเหมือนคนพเนจรที่ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตา

เฉิงยีกับเฉิงเอ้อรออยู่ข้างๆ แต่คนที่นั่งตัวตรงอยู่ตรงโต๊ะ กลับเป็นตงฟางซวนเอ๋อที่สวมชุดสีน้ำเงิน ตอนนี้นางไม่เหมือนคุณหนูที่หยิ่งยโส เหลือเพียงแต่สายตาที่มองซ่านจินจื๋ออย่างเคารพ เลิกแขนเสื้อขึ้นบดหมึกเขียนให้กับเขา

ผ่านไปสองวันนี้ ซ่านจินจื๋อขังนางและพวกตระกูลตงฟางไว้ในจวนมากมาย แต่กลับไม่ได้แตะต้องใดๆทั้งสิ้น กลับกันให้นางตั้งแต่เช้าจนเย็นให้นางดูแลใกล้ๆ ตัวไม่ห่างจากกัน

แต่ว่าเมื่อคืน……

นางนั่งบนเก้าอี้ไม่ได้หลับทั้งคืน นางห่างจากซ่านจินจื๋อที่หลับไปเพียงม่านกั้นเดียวเท่านั้น แต่บนหลังคากลับมีสายตานับสิบมองมาที่นางทั้งคืน วันนี้เพราะซ่านจินจื๋อต้องทำงานเอกสาร จึงรู้สึกปวดเอวมาก

พอถึงตอนกลางวัน บ่าวด้านนอกก็ถือข้าวกล่องรีบวิ่งเข้ามา: “ท่านอ๋อง คุณหนูจวนฉูรับสั่งว่าจินติ่งเก๋อทำอาหารอร่อยมาใหม่ บอกให้ท่านว่าอย่าลืมทานอาหารด้วยขอรับ”

คุณหนูจวนฉูเป็นใครกัน?

ตงฟางซวนเอ๋อก่อนหน้านี้ยังสงสัยว่าคุณหนูจวนฉูนี้เป็นอ๋องจิ้งพูดเองเออเองหรือเปล่า ตอนนี้กลับเห็นซ่านจินจื๋อหน้าตาดีใจ เปิดข้าวกล่องนั้นเองกับมือ ดูแล้วด้านในอาหารก็ธรรมดา อดไม่ได้กระตุกยิ้มมุมปาก ทั้งวันยุ่งกับงานเอกสารจนตาลายไปหมดก็หายไปทันที

แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ก็เข้าใจหัวใจกันและกัน ก็เป็นความสบายใจอย่างหนึ่ง

“ข้าน้อยมาจัดอาหารเถอะขอรับ” เฉิงยีทนดูไม่ไหวแล้ว จะให้คนที่เป็นถึงอ๋องจิ้งมาเอาอาหารออกมาเอง ต่อหน้าคุณหนูตงฟางได้อย่างไร

ซ่านจินจื๋อไอกระแอมและพยักหน้า อยู่กับกู้อ้าวเวยบ่อยเกิน จนลืมฐานะตัวเองไป

พออาหารจัดเสร็จแล้ว ข้ารับใช้สองคนก็มาดูแลซ่านจินจื๋อทานอาหาร ตงฟางซวนเอ๋อยังอยากจะตามไป แต่ข้ารับใช้คนหนึ่งก็พูดขึ้นเสียงเบาว่า: “คุณหนูตงฟางมาตามบ่าวเถอะ”

“ทำไมกัน?” ตงฟางซวนเอ๋อถาม แต่สายตากลับจ้องมองไปที่ซ่านจินจื๋อ

“คุณหนูตงฟางในเมื่อเป็นคนตระกูลตงฟาง ก็ต้องกินร่วมกันคนตระกูลตงฟาง” เฉิงยีเดินขึ้นไปบังสายตาตงฟางซวนเอ๋อไว้ และพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า: “ถ้าคุณหนูตงฟางไม่ไป ข้าน้อยก็จะจัดเตรียมอาหารที่ดีกับท่าน”

ตงฟางซวนเอ๋อหน้าแดงขึ้นมาทันที และก้าวเดินออกไปด้านนอก แต่สักพักก็เดินกลับมา: “ท่านอ๋องจิ้งสองวันมานี้หมายความว่ายังไงกัน?”

ซ่านจินจื๋อกินไปแค่สองคำก็ต้องหมดอารมณ์ไปทันที วางถ้วยลงอย่างไม่พอใจ: “ข้าบอกว่าขอเหตุผลหนึ่ง ก็คือเหตุผลหนึ่ง”

“ข้าตระกูลตงฟางมีสิ่งที่รู้มากกว่าท่านหลายเท่า ตอนนี้ฮ่องเต้อยู่ที่มืด ท่านอยู่ที่สว่าง ในเวลาที่วุ่นวาย คนที่ได้รับผลกระทบไม่ได้มีเพียงฮ่องเต้ ท่านไม่กังวลอะไรเลยหรือ?” ตงฟางซวนเอ๋อปัดแขนของเฉิงยีออกไป ตลอดทางเดินมาถึงข้างโต๊ะ

การกระทำแบบนี้ แลกมากับสายตาที่เย็นชาของซ่านจินจื๋อ

เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าตอนนี้เป็นสถานการณ์เป็นยังไง แต่เขากับกู้อ้าวเวยต่างตกอยู่ในสถานการณ์ ไม่ช้าก็เร็วที่จะได้รู้เรื่องนี้ ไม่จำเป็นที่จะแต่งงานกับผู้หญิงเพื่ออยากได้ข้อมูลได้เร็วขึ้น หรือว่าต้องก้มหน้าให้คนทั้งตระกูลตงฟาง

“ฮ่องเต้อยากได้ข้ากับเวยเอ๋อ งั้นข้ากับเวยเอ๋อจะต้องกังวลทำไมกัน?”

“งั้นอ๋องจงผิงล่ะ?” ตงฟางซวนเอ๋อทนไม่ได้พูดออกไป ใบหน้านางแดงไปทั้งแถบ ดูแล้วเหมือนกับคนที่ทุ่มเททุกอย่างในครั้งสุดท้าย รวบรวมความกล้าและพูดว่า: “อ๋องจงผิงกับท่านสนิทกัน เจ้าก็จะไม่สนใจว่าเขาจะเป็นอย่างไรเหรอ!”