บทที่ 968 เก็บกวาดไม่ได้

บทที่ 968 เก็บกวาดไม่ได้

พวกเครื่องสำอางวางอยู่เต็มโต๊ะ

กู้อ้าวเวยที่ยังไม่รู้ว่าความฝันนั้นคืออะไร ก็สั่งคนให้ไปสั่งอาหารกลางวันสองที่ที่จินติ่งเก๋อ พอได้สติ ก็เห็นฉีหรัวพาข้ารับใช้และคนติดตามอุ้มเครื่องสำอางถุงใหญ่ถุงเล็กพุ่งเข้ามา ยัดไปให้จางเหยียงซานครึ่งหนึ่ง และเอาอีกครึ่งโยนไปตรงหน้ากู้อ้าวเวย

“ของพวกนี้ตอนที่ตรวจสอบในคลังก็เจอสิ่งผิดปกติ เจ้าช่วยข้าดูหน่อยสิ” ฉีหรัวโกรธจนหน้าดำหน้าแดง

กู้อ้าวเวยรีบวางถ้วยตะเกียบที่ยังไม่ได้แตะลง รีบมาถึงโต๊ะด้านหน้า เปิดกล่องผงหอมบนนั้นหนึ่งกล่อง จนไอคอกแคะกะทันหันทันที ต่อมาก็ขมวดคิ้วปิดฝาลง: “กลิ่นของลูกเอ่อตันแดง บวกกับของพวกนี้ให้คนใช้ไม่เป็นอะไรหรอก แต่ถ้าใช้ไปช่วงหนึ่งก็จะเกิดอาการหลอน ใช้นานเข้าก็จะเป็นพิษ”

ข้ารับใช้และคนติดตามด้านหลังของฉีหรัวสูดหายใจเข้าลึกๆ

กู้อ้าวเวยกลับเลิกคิ้วขึ้นพูดว่า: “เจ้าเห็นได้อย่างไร?”

“ซ่านเชียนหยวนให้ข้าอย่าถึงสนใจเรื่องงานแต่ง ให้ไปตรวจสอบที่สำนักเยียนหยู่เก๋อก่อนว่ามีคำทำอะไรหรือเปล่า” ฉีหรัวขมวดคิ้วแน่นเป็นปม บีบมืออย่างไม่เป็นสุข: “เพราะยังไงงานแต่งข้ากับอ๋องจงผิงก็ประกาศไปทั่วแล้ว พวกคุณหนูร่ำรวยก็มาสานสัมพันธ์ที่สำนักเยียนหยู่เก๋ออยู่ตลอด และของที่ขายออกไปก็ได้เยอะขึ้น……ตอนนี้ คิดดูแล้ว โชคดีที่ช่วงนั้นไม่ได้ออกของใหม่ๆ ไม่งั้นข้าคงไม่กลิ่นของเก่านี่มีกลิ่นตุๆ”

“เจ้าดมออกได้เหรอ?” กู้อ้าวเวยพูดอย่างตกใจ

พูดถึงตรงนี้ ฉีหรัวอึ้งเล็กน้อย ต่อมาก็หัวเราะ: “ก่อนหน้านี้ตอนจัดเรียงงานเขียนของเจ้า ซ่านเชียนหยวนเห็นแผนหมอนยาเจ้า ก็หยิบขึ้นมาดู คงเทียบกับของเจ้าไม่ได้ หมอนยานี่ทำไปแล้วสามเดือนก็ถึงจะทำเสร็จ เช่นนี้แล้ว ก็ดูคล้ายเล็กน้อย”

กู้อ้าวเวยมองดูนางอย่างลึกซึ้ง ต่อมาก็ถอนหายใจพูดว่า: “เฮ้อ ถ้าเจ้าจะเอาหมอนยาครั้งหน้าข้าทำที่เหมาะให้ก็ได้ หมอนยานั่นแม้จะทำให้เจ้ารู้ชนิดพิษ แต่ยามีพิษอยู่บ้างๆ ใช้ไปนานๆ เกรงว่าต่อไปเจ้าจะห่างจากหมอนยาไม่ได้”

ครั้งนี้ถึงตาฉีหรัวที่ถอนหายใจ แต่กู้อ้าวเวยกลับเปิดกล่องอันอื่นออก ดมกลิ่นอย่างละเอียดดู สายตาเย็นชาลง: “เอาของมากมายใส่ผสมกับลูกเอ่อตันแดงทำเป็นเครื่องสำอางยากที่จะมองออก แต่ถ้าใส่เข้าไปในของกินก็ยิ่งยากที่จะแยกออกเหมือนกัน”

“ฮ่องเต้อยากจะฆ่าคุณหนูในเมืองเทียนเหยียนทุกคนเหรอ?” ฉีหรัวขมวดคิ้ว

“เกรงว่ากำลังเลี้ยงอะไรอยู่” กู้อ้าวเวยพูดถึงตรงนี้ ก็ได้คำเตือนจากจางเหยียงซานในวันนี้

ก็เหมือนกับก่อนหน้านี้ฮ่องเต้ขังพี่น้องไว้เพื่อมาทำเป็นตัวนำยา

ตอนนี้ซ่านจินจื๋อถ้าเป็นตัวนำยาของฮ่องเต้ งั้นที่ขาดก็คือยา และวิธีการเลี้ยงลูกเอ่อตันแดงที่พวกเขาเจอก็คือการใช้เนื้อคนมาทำ แต่กลับกัน ถ้าลูกเอ่อตันแดงเข้าสู่ร่างกาย ต่อไปก็แค่ต้องเอาเนื้อคนมาทำเป็นตัวนำยา ก็อาจจะได้

เรื่องราวดูเกินเลยไปมาก

“เฉิงซาน สั่งคนไปร้านขนมและร้านชา ซื้อของทุกอย่างมาอย่างละหนึ่ง และซื้อเข็มเงินหนึ่งพันแท่ง ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะหาอำนาจเบื้องหลังไม่เจอ!”

เฉิงซานมองดูนางอย่างไม่เห็นด้วย: “ถ้าเป็นเช่นนี้ งั้นสายตาของทุกคนจะมองมาทางนี้ได้”

“ไม่หรอก” ฉีหรัวยิ้มและพูดกับข้ารับใช้ชายหญิงด้านนอก: “ไปบอกฉีหลิน ช่วงนี้สำนักเยียนหยู่เก๋อค้าขายของได้ดี ไปกินอาหารในทุกๆร้านสักมื้อดีๆ บนถนนมีเด็กเล็กมากมาย ต้องการขนมไม่น้อย”

กู้อ้าวเวยหันกลับไปกระพริบตาปริบๆ และอีกด้าน ก็ได้ยินเสียงฉีหรัว: “ข้าจะแต่งงานแล้ว ก็ต้องเลือกดีๆว่าร้านไหนขนมและอาหารอร่อยกว่ากัน กระจายข่าวออกไป ไม่นาน เดี๋ยวร้านต่างๆก็จะเสนออาหารมาเอง”

พอเป็นเช่นนี้แล้ว ก็มีเหตุมีผล ก็จะไม่มีคนสนใจเรื่องนี้มาก