บทที่ 969 ยิ่งดียิ่งเกลียด

บทที่ 969 ยิ่งดียิ่งเกลียด

“ข้าก็ดูไม่ค่อยออกเท่าไหร่” กู้อ้าวเวยมองดวงตาตัวเองในกระจก เลือนรางไม่ชัดเจน ถ้าบอกว่าอะไรเปลี่ยนไป เหมือนจะสว่างกว่าเมื่อก่อน สีตาสว่างขึ้น แม้จะมองดูสีท้องฟ้า ก็มองออกมาแล้วบ้างลางๆ

“เจ้ามองไม่ออกเพราะตาบอด” ฉีหลินปิดปากหัวเราะ และพาจางเหยียงซานข้างๆมา: “เรื่องของเข็มเงินให้เขามาจัดการ ดวงตาเจ้าไม่ดีก็พักผ่อนดีๆเถอะ”

“ก็เพราะตาไม่ดี พวกเจ้าก็เลยรังเกียจข้างั้นเหรอ?” กู้อ้าวเวยอดไม่ได้พูดขึ้น

“ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้า แต่เป็นหยินซิ่งกับเซียวเซียวยังต้องถอนพิษ อ๋องจิ้งยังต้องพูดคุยกับเจ้าเรื่องนี้ เรื่องนี้ดูยุ่งยากเกินไป เจ้าคงไม่ได้อยากจะทำทั้งหมดนี่คนเดียวนะ?” ฉีหรัวตบหน้าผากนางเบาๆ: “ในเมื่อเรื่องยาพิษเริ่มมีวิธีแก้ไขแล้ว เรื่องนี้ก็ให้ข้าจัดการเถอะ รอเดี๋ยวเสี่ยวหลินมา ให้เขากับเฉิงซานติดตามเจ้าทุกวัน”

นวดดวงตาที่เริ่มเจ็บแปรดๆ กู้อ้าวเวยอดไม่ได้หัวเราะ: “พี่สาวเจ้านิสัยขี้บ่นคงแก้ไม่หาย”

มองตากันและหัวเราะ ฉีหรัวดึงจางเหยียงซานออกจากจวนฉู ก็ไปจวนฉีทำเรื่องลับๆอย่างหนึ่ง ตอนนี้จวนฉูมีคนมากมายเกินไป ไม่รู้ว่าในนั้นจะมีสายสืบอะไรหรือไม่

รอจนหนึ่งทุ่ม ฉีหลินก็เอาอาหารมาตรงหน้า

และเอาข่าวมาบอกด้วย: “เมื่อกี้ข้าไปจวนอ๋องจิ้งมา……ดวงตาเจ้าเป็นอะไรน่ะ?”

ถูกฉีหลินมองไม่หยุด กู้อ้าวเวยกับเด็กสองคนหันหน้าไป แต่กู้อ้าวเวยมองฉีหลิน เด็กสองคนกลับเงยหน้าขึ้นมามองดวงตากู้อ้าวเวย

“แค่ดวงตาเปลี่ยนสีเท่านั้น” กู้อ้าวเวยหัวเราะแห้งๆ จูงมือเด็กสองคนมากินข้าว

ฉีหลินเอาอาหารยื่นไปให้ข้ารับใช้ข้างๆ ขยับเข้าไปมองตากู้อ้าวเวยใกล้ๆ: “ดวงตาเจ้าดูคล้ายคนต่างชาติไปเลย”

“พูดยังไง?” กู้อ้าวเวยถาม

“ดวงตาสีอ่อน ใหญ่ ใสดั่งพลอยส้ม ดูคล้ายปีศาจมาก” ฉีหลินยิ้มและส่งถ้วยให้เซียวเซียว และพูดว่า: “แต่เทียบกับเมื่อก่อนที่ตาสีเทาก็ดีมากแล้ว”

เห็นฉีหลินรับความจริงได้เร็ว กู้อ้าวเวยกลับไม่พอใจเล็กน้อย

ดวงตานางทั้งที่ได้ผลเพราะหญ้าเย้น แต่พอพวกเขาพูดมาแบบนี้ กลับทำให้นางคิดว่าความฝันจะเปลี่ยนอะไรได้

พอกินข้าวอิ่มแล้ว ฉีหลินก็วางถ้วยลงให้คนพาเด็กๆออกไปเล่น ด้านนี้ก็กลับพูดว่า: “ท่านอ๋องทั้งสองอยู่ในจวนถูกจับได้หรือไม่ ตอนบ่ายข้าไปดู ตระกูลตงฟางนั่นมีคนมากมายเห็นเลือด พี่เขยยังให้ข้ารีบไป ข้ายังคิดว่าพี่สาวต่อไปต้องอยู่กับคนที่ฆ่าคนไม่กระพริบตา อนาคตคงจะอันตรายมาก”

“เจ้าบอกข้าแบบนี้ ไม่กลัวว่าต่อไปข้าแต่งงานกับซ่านจินจื๋อแล้วจะอันตรายเหรอ?” กู้อ้าวเวยมองบน เวลาสำคัญฉีหลินก็เป็นห่วงพี่สาวจริงๆ

ครั้งนี้กลับถึงตาฉีหลินมองบน: “เจ้าแต่งงานมีลูกกับเขาไปแล้ว ข้าจะกังวลยังไง อีกอย่าง เจ้าก็เป็นคนที่ฆ่าคนตาไม่กระพริบนี่ ช่วยคนจริงใจมากแค่ไหน เวลาฆ่าก็เด็ดขาดมากเท่านั้น”

คำพูดร้ายแต่มีเหตุผล

ในใจก็จึงรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย กู้อ้าวเวยกลับคีบเนื้อที่เหลือไม่กี่ชิ้น และถามเขาว่า: “ตระกูลตงฟางดื้อรั้นเกินไป เป็นเช่นนี้วันนี้ก็สมควรแล้ว”

“พวกเขาฆ่าขุนนางสำคัญ ไม่กลัวจะถูกนินทาเหรอ?”