บทที่ 970 สายสืบ

บทที่ 970 สายสืบ

“เจ้าไม่ได้ตายดีแน่”

“ก็คงเป็นเช่นนั้น” กู้อ้าวเวยยิ้มอ่อนรับคำสาปนั้นมาอย่างไม่สนใจอะไร นางลุกขึ้นยืนช้าๆ มองดูลูกน้องของเฉิงซานจับตัวนางลงไปใหม่

เฉิงซานกลับมองนางอย่างไม่เข้าใจ: “คุณหนูท่านทำไมถึงอยาก……”

“นางไม่ใช่ข้านานแล้ว ตอนนี้มีแต่ขุดเรื่องที่นางกลัวออกมามากที่สุด เพื่อมาทำการข่มขู่” กู้อ้าวเวยหันกลับไป แม้ดวงตาจะเห็นเลือนราง แต่ใบหน้านั้นและสีหน้านั้นนางกลับคุ้นเคยกว่าใคร: “คิดแล้วญาติของนางก็จากไปเร็ว คนด้านหลังคงจะเป็นแค่ไฟสว่างนำทางนางเท่านั้น ตอนนี้ถูกทอดทิ้ง นางอยากจะฆ่าตัวตาย แต่กลับคิดว่ายี่สิบปีมานี้นางอยู่ไปเพื่ออะไร”

ภายใต้แสงสว่างในเมื่อก่อน มีเด็กผู้ใหญ่มากมายเคยแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมามากมาย

พอออกจากห้องผ่าตัดแล้ว มีคนมากมายทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้ยาว ร้องไห้ไม่หยุด

ทุกคนต่างเศร้ากันหมด นิ้วมือนางก็กำแน่นขึ้น ดวงตาแน่วแน่: “คนที่อยู่เบื้องหลังนี่สิเป็นคนผิดจริงๆ”

“ตอนนี้เจ้าน่ากลัวขึ้นทุกวันเลยนะ” ฉีหลินอดไม่ได้จึ๊ปาก มือนางซ่อนไว้ในแขนเสื้อใหญ่สั่นเทาไม่หยุด: “แค่ชั่วครู่ เจ้าก็มองออกแล้วเหรอ”

“ถ้าข้าอายุยี่สิบปีเหมือนอย่างตอนนี้จริง ก็คงจะดูไม่ออกแน่……” แต่ชีวิตในอายุยี่สิบห้าปีก่อนหน้านี้ นางก็เคยใช้ชีวิตอายุสามสิบปีในอีกโลก เคยทำงานอยู่ในโรงพยาบาล ยิ่งผ่านร้อนผ่านหนาวมาในสาขา ยิ่งไปกว่านั้นยังเคยผ่านความเป็นความตายจากในห้องผ่าตัด

เกือบเวลาหกสิบปี ถึงหลอมรวมเป็นนางอย่างทุกวันนี้

“พูดเหมือนเจ้ามีอายุเป็นร้อยปีแล้วอย่างนั้น” ฉีหลินหัวเราะ

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ได้มีอายุร้อยปี?” กู้อ้าวเวยยิ้มและขยับไปตรงหน้าฉีหลิน เขย่งเท้าขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อมองดวงตาที่ทำอะไรไม่ถูกของเพื่อน กระตุกยิ้มและหัวเราะพูดว่า: “นี่เป็นความลับนะ”

กลืนน้ำลาย ฉีหลินมองดูใบหน้าที่งดงามนั้น รู้สึกได้ถึงความน่ากลัวของกู้อ้าวเวยเป็นครั้งแรก

ตอนนั้นเขาเอาความกล้ามากไหนกัน ถึงมาเป็นเพื่อนกับกู้อ้าวเวยได้

กู้อ้าวเวยแตะไปที่ไหล่ของเขา: “แต่ว่าซ่านจินจื๋อรู้นานแล้ว นับอายุแล้วเจ้าอาจจะต้องเรียกข้าว่าคุณยายนะ”

“เจ้าอย่าพูดแล้ว!” ฉีหลินถอยหลังอย่างหวาดกลัว กุมหัวตะโกนเสียงดัง: “ข้าเริ่มจะเชื่อแล้วนะ ถ้าหยินเชี่ยวรู้ละก็……”

“หยินเชี่ยวไม่โง่เหมือนเจ้าหรอก” กู้อ้าวเวยหัวเราะเสียงดัง ชี้หน้าฉีหลินและหัวเราะจนตัวสั่น: “คำพูดลวงโลกแบบนี้เจ้าก็เชื่องั้นเหรอ ฮ่าๆ”

“เจ้า……เจ้า!” ฉีหลินมองค้อนนางตาโต

ต่อมากลับวิ่งออกไปทันที โกรธจนเขากระทืบเท้าอยู่กับที่

กู้อ้าวเวยเดินผ่านทางเดิน ข้างหูก็ได้ยินเสียงเรียกของพวกข้ารับใช้ว่าคุณหนูใหญ่สามคำนี้ จึงเดินช้าลง นางหยุดเดิน หันกลับไปมองเฉิงซานพูดว่า: “ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าไม่ชอบข้างั้นเหรอ ทำไมวันนี้ถึงไม่ขัดขวางการกระทำของข้าเลยล่ะ”

เฉิงซานตอบด้วยสีหน้าที่เย็นชา: “ข้าน้อยไม่เข้าใจความหมายของคุณหนูขอรับ”

“เขาให้เจ้าส่งคนมา คงไม่ได้ให้ข้าจัดการเฉยๆหรอกนะ ต้องมีคำสั่งอื่นอีกแน่ แต่ทำไมเจ้าไม่พูด? แต่กลับให้ข้าทำการตัดสินใจ” กู้อ้าวเวยยิ้มอ่อนเดินไปตรงหน้าเขา และพูดว่า: “เทียบกับเจ้าที่กำลังลองใจข้า ข้ารู้สึกว่าเจ้าเชื่อในการตัดสินใจข้าเสียมากกว่า”

ดวงตาสีส้มอ่อนนั้นมีใบหน้าของเฉิงซานสะท้อนออกมา

ตอนที่ไม่เชื่อใจนาง นั่นเป็นเรื่องเมื่อก่อนแล้ว

“ท่านอ๋องพูดถูกแล้ว ให้ท่านขังนางไว้ที่นี่ เขาทนลงมือทำไม่ได้จริงๆ” เฉิงซานก้มหัวลง กำลังจะคุกเข่าลงพื้นเพื่อขออภัย