บทที่ 971 ความคิดถึง

บทที่ 971 ความคิดถึง

“เหมือนดั่งคุณหนูคาดการณ์ไว้ ตอนนี้มีคนรับใช้ทั้งชายหญิง มาเดินเพ่นพ่านหน้าตำหนัก ที่กู้ซวงจะโดนจับตัวไว้” เฉิงยีรีบเอาข่าวมาเข้ามาบอก

ซ่านจินจื๋อก็ยิ้มมุมปาก เขารู้อยู่แล้วว่าพี่ยู่จือเคยเอาของอะไรทิ้งไว้ที่จวนเฉิงเสี้ยง (เฉิงเสี้ยงเป็นตำแหน่ง) แต่ตอนนั้นพวกเขาสองคนก็ไม่อยากจะเชื่อว่า ที่แห่งนั้นจะไร้มลทิน แล้วก็หาทางจะกลับเข้าไปเอาของออกมา

ตอนนี้จะต้องเปิดกลไกก่อน จากนั้น ก็มีผู้หญิงที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับกู้อ้าวเวยออกมา

เพียงสองเรื่องนี้ ก็ดึงดูดให้คนสนใจไปไม่น้อยแล้ว ส่วนองครักษ์ลับด้านหลังเฉิงซาน10กว่าคน ก็เข้ามาล้อมบริเวณนี้ไว้จนหมด

“อีกอย่าง เหมือนว่าคุณหนูจะพูดกับเฉิงซานแล้ว” เฉิงเอ้อพูดเสริมขึ้น

ซ่านจินจื๋อยิ้มมุมปากอีก “ไปคุยได้อย่างไร?”

เฉิงยีและเฉิงเอ้อก็แสดงท่าทางและคำพูดของคนสองคนนั้นขึ้นมา ซ่านจินจื๋อก็กลับเอาจดหมายลับด้านข้างขึ้นมาอ่าน แล้วพูดว่า “นางก็หาวิธีจนได้นะ ไม่เช่นนั้น ข้าก็ต้องมาคิดหาวิธีแก้ปัญหากับเฉิงซานต่อ”

“แต่ว่า จะให้คุณหนูมาช่วยแก้ไขเรื่องของกู้ซวง มันจะดู.........”

“ในเมื่อนางยอมที่จะทำ ก็ไม่มีปัญหาอะไร” ซ่านจินจื๋อเอาน้ำส้มสายชูสาดลงไปในจดหมาย แล้วมองตัวหนังสือบนนั้น

นี่คือจดหมายลับจากด่านลั่วสุ่ย ในจดหมายเขียนถึงเรื่องของซูพ่านเอ๋อและเมี่ยวหาร หลังจากทั้งสองคนไปถึงด่านลั่วสุ่ยแล้ว ก็ได้สืบข่าวของคนที่ตายโดยตลอด แล้วก็เรื่องอายุวัฒนะ

“นอกจากนี้ พวกเขายังทำอะไรอีก?” ซ่านจินจื๋อเอาจดหมายลับใส่ลงไปในกระบอกไม้ไผ่

“ดูเหมือนว่าเมี่ยวหารจะเปิดร้านหมอ เพื่อรักษาคน แต่ว่าช่วงนี้ด่านลั่วสุ่ยเกิดเรื่องหมอผีมากมาย กล่าวกันว่า เมื่อก่อนด่านลั่วสุ่ย เป็นที่มงคล แต่เสียดายที่ถูกคนทำลาย ตอนนี้นำพามาซึ่งความชั่วร้าย ก็เลยมีวิญญาณวนเวียนอยู่ แต่ก็มีคนไม่น้อยที่เชื่อมั่นกับการรักษาของพวกหมอและเมี่ยวหาร แต่เรื่องการแพทย์กับเรื่องหมอผี มันเข้ากันไม่ได้ เมี่ยวหารยังถูกคนทำร้ายด้วย” เฉิงยีถือจดหมายแล้วพูด “แต่ว่าวันที่สอง หมอผีที่ทำร้ายเมี่ยวหาร ก็ตายคาบ้าน พวกที่สองก็เป็นเช่นเดียวกัน ทำให้หมอผีพวกนั้น ไม่กล้ามาหาเรื่องแล้ว”

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?” ซ่านเชียนหยวนเดินเข้ามา คิ้วขมวดพร้อมกับเอามีดที่เปื้อนเลือดเก็บเข้าฝัก พร้อมผายมือออก “ลูกหลานตระกูลตงฟางปิดปากเงียบ แต่นายท่านตงฟางก็ยังอกทนไปได้นะ วันนี้ยังคงทนได้อยู่”

พอเห็นรอยเลือดบนใบหน้าของซ่านเชียนหยวนที่ยังเช็ดออกไม่หมด แล้วยังมีสายตาอำมหิตหลงเหลืออยู่

ซ่านจินจื๋อจำได้ว่า ครั้งก่อนที่เห็นสายตาเขาแบบนี้ เป็นตอนที่มีคนฆ่าพวกพ้องของเขาในสงคราม

“ใจเย็นๆ หน่อย” ซ่านจินจื๋อลุกขึ้น แล้วให้เฉิงยีเอามีดพกบนเอวเขาออกมา แล้วพูดว่า “แผนของพวกเขาไม่ได้ผล เจ้าเอาหมอนสมุนไพรที่กู้อ้าวเวยให้ข้ามาครั้งก่อน ไปให้ฉีหรัวเสีย”

“จริงหรือ?” ซ่านเชียนหยวนดีใจ

“ไปเถอะ” ซ่านเชียนหยวนตบไหล่เขา พอเห็นใบหน้าที่เปลี่ยนจากความโหดเป็นความดีใจ แล้วก็ไปหยิบเอาหมอนสมุนไพร แล้ววิ่งไปไม่เห็นฝุ่น

ในห้องหนังสือเหลือเพียงพวกเขาไม่กี่คน ซ่านจินจื๋อเอามือบีบขมับ “ไปสืบดูว่าเรื่องเบื้องหลังของเมี่ยวหาร ว่าใครเป็นคนทำ แล้วเดี๋ยวให้คนไปดูอาการของคนตระกูลตงฟาง”

“รับทราบ แล้วคืนนี้ท่านอ๋องจะไปจวนฉูอีกไหม?” เฉิงยีถาม

“ไป” ซ่านจินจื๋อเก็บสีหน้า เหลือเพียงใบหน้านิ่งๆ

“มีเพียงอยู่ข้างกายกู้อ้าวเวย ถึงจะมีความสงบใจ แต่ห่างกันมา2-3วันแล้ว เขาก็นอนไม่หลับ เอาแต่คิดถึงเรื่องทางด้านของกู้อ้าวเวย”

พอตกดึก เขาก็เปลี่ยนเป็นชุดสีดำ แล้วเข้าไปทางประตูหลังของจวนฉู

เดิมที่คิดว่าตอนนี้นางจะกลับไปพักผ่อนกับเฉิงซาน แต่ลูกน้องที่ดูอยู่ที่นี่กลับส่ายหัวว่า “คุณหนูใหญ่แล้วใต้เท้าเฉิงซาน ยังอยู่ในห้องรับแขกดังเดิม เหมือนจะบอกว่าใต้พื้นดินที่นี่มีอะไรบางอย่าง กำลังขุดกันอยู่”