บทที่ 972 จุดหัวเลี้ยวหัวต่อ

บทที่ 972 จุดหัวเลี้ยวหัวต่อ

ในจมูกของซ่านจินจื๋อ มีแต่กลิ่นหอมอ่อนของขนมบนตัวกู้อ้าวเวย แทรกด้วยกลิ่นฝาดๆ ของยาสมุนไพร เหมือนกับกลิ่นใบชาเก่าเก็บ และก็เหมือนชาดอกไม้ฝาดๆ ขมๆ

แต่ว่า อยู่กับเขาเพียงครึ่งคืน จากนั้นนางก็ตื่น แล้วลุกออกจากเตียง เกือบจะถูกเขาจับเอาไว้ แต่ก็เอาหมอนไปยัดในอกเขาไว้ แล้วก็เอาสับเข่ากับสนับเอวมาใส่ จากนั้นก็ไปดูเด็กสองคนที่กำลังหลับสนิท แล้วก็เดินออกไปยังห้องรับแขก

เฉิงซานและหลี่ซินก็ขุดหน้าดินออกจนหมด ข้างในหลุมมีหีบไม้ขนาดใหญ่ แล้วก็ถูกยกออกมาไว้ข้างๆ อย่างทุลักทุเล ส่วนหลี่ซินก็เอาดินกลบลงไปอย่างเดิมคนเดียว

ตอนที่กู้อ้าวเวยเข้าไป ก็ได้ยินเสียงบางอย่าง

แม่กุญแจของหีบไม้ถูกเหล็กในมือของเฉิงซานกระแทกออก พอเห็นกู้อ้าวเวย ก็ก้มหน้าคำนับ “คุณหนู”

“เหมือนว่าข้าจะเข้ามาได้ประจวบเหมาะพอดี” กู้อ้าวเวยเดินเข้าไป ตอนนี้ในห้องรับแขกถูกแสงเทียนส่องจนสว่าง แล้วก็ค่อยๆ เปิดหีบออก แต่ก็ไม่ได้กลิ่นอะไรแปลกๆ จากนั้นก็เอามันเปิดออกจนหมด

ในนั้นมีพวกเสื้อผ้าและเครื่องประดับ เฉิงซานหยิบออกมาดูทีละอัน “พวกนี้เป็นเสื้อผ้าของแคว้นเจียงเยี่ยนเมื่อก่อน ดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งของของพี่ยู่จือจริงๆ”

“ปีนั้นพี่ยู่จือมาหลบซ่อนที่นี่ ไม่เชื่อใจใคร ข้าก็อ้างที่ท่านพ่อมา มักจะเอาเสื้อผ้าของคนใช้มาให้นาง ในจวนมีคนงานมากมาย ที่เข้าออกไปมาก็มาก นางก็อยู่ข้างๆ ข้าตลอด ก็ไม่มีใครจับได้ ที่แท้เสื้อผ้าแคว้นเจียงเยี่ยนมาซ่อนอยู่ที่นี่เอง” กู้อ้าวนึกกลับไป แต่ก็มีรายละเอียดมากมายที่นึกไม่ออก แต่ยังดีที่นึกออกบ้าง

ชุดด้านล่างสุดของหีบ ก็คือชุดที่ใส่มาพบกับนางเป็นครั้งแรก

“ดูสิว่าในนั้นมีอะไรสำคัญๆ บ้าง” กู้อ้าวเวยหยีตามองไปตั้งนาน ก็ไม่เห็นว่าจะมีของสำคัญอะไรสักอย่างเลย

เฉิงซานให้หลี่ซินไปเก็บทำความสะอาดโต๊ะ แล้วก็เอาของออกมาที่ละชิ้นๆ

หีบไม้ที่ถูกเปิดออกก็ถูกวางบนโต๊ะ

ส่วนมากจะเป็นเครื่องประดับและเสื้อผ้า แต่ก็ยังพบเครื่องประดับหยกอย่างดีที่เป็นศิลปะของแคว้นเจียงเยี่ยนด้วย กู้อ้าวเวยก็เอามือไปจับดู แล้วก็นั่งลง “ไม่ค่อยเห็นงานสลักต้นสมุนไพรลงไปในป้ายหยก”

“ต้นยาสมุนไพรหรือ?” เฉิงซานเอาป้ายหยกนั้นมาส่องกับเทียนและพลิกไปมา เหมือนกับจะเห็นว่าบนนั้นแกะสลักดอกไม้ใบหญ้าอะไรสักอย่าง แต่ด้านหลังของดอกไม้นั้นเป็นพวกลายน้ำไหลต่างๆ ก็ยิ่งทำให้คนแยกแยะออกยากขึ้นไปอีก

แต่กู้อ้าวเวยสูญเสียการมองเห็นไปนาน เพียงใช้มือคลำลงไปก็สัมผัสได้ถึงจุดเด่น เอามือคลำๆ ไป ก็พอเดาได้ แต่ต้นสมุนไพรนี้ ไม่เหมือนอื่นๆ รูปแบบคล้ายๆ แต่พอมาสลักลงในหยก ก็จะทำให้แยกแยะได้ยากว่าเป็นจำพวกไหน

แต่ในใจก็เดาไว้แล้ว จากนั้นก็มีคนรีบเข้ามารายงาน “คุณหนูใหญ่ เมื่อครู่คุณหนูกู้ซวงได้ทำร้ายคนส่งน้ำในตำหนัก ตอนนี้กำลัง.........”

ยังพูดไม่จบ แจกันหยกก็หล่นมาบนมือเบาๆ

“เอายาในขวดนี้ไปให้นางกินหนึ่งเม็ด ถ้าครั้งหน้ายังก่อความวุ่นวายอีก ก็ให้นางกินอีก” กู้อ้าวเวยปวดหัวจนต้องเอามือนวดหัว แต่ว่าวันนี้นางก็ก่อความวุ่นวายมามากแล้ว เรื่องที่พวกนางมาหาเบาะแสในห้องนี้ ก็ยิ่งไม่มีใครรู้