บทที่ 973 ปมเชือกถัก

บทที่ 973 ปมเชือกถัก

ในตำหนักที่ใหญ่โต

หญิงสาวในชุดสีเทาภายใต้ผ้าปิดหน้าบางๆ ปลายกระโปรงลากยาวเป็นรอยในตำหนัก โซ่ตรวนกระทบกันอยู่ในขอมือของนาง มองลางๆ สามารถเห็นว่านางนั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะ

นางกำนัลที่มาใหม่ตัวสั่นระริก แล้วเอาอาหารที่กำลังร้อนวางตรงหน้า

“เชิญท่านรับประทานอาหาร” นางกำนัลค่อยนั่งลงที่พื้น แล้วก้มหน้ารอใต้เท้าที่ไม่รู้จักชื่อ เอามือมาหยิบอาหารพวกนั้นไป

ไม่รู้ว่านานเท่าใด เสียงห่วงโซ่กระทบกันดังขึ้น

ทีละก้าว ทีละก้าว

พื้นตรงหน้าถูกเงาดำมาปกคลุมไว้ กระโปรงนั้นพาดมาถูกดวงตา

“ข้าไม่ได้กินคนเสียหน่อย จะกลัวอะไรขนาดนั้น?” เป็นเสียงผู้หญิงนิ่มๆ และอาหารตรงหน้าก็หายไป

นางกำนัลเงยหน้าอย่างตัวสั่นๆ แต่ตอนที่มองไปที่ดวงอันขาวโพลนนั้น ก็ตกใจจนต้องก้มหน้าลงมาใหม่ และตามมาด้วยเสียงหัวเราะดังลั่นของหญิงสาว “ตอนนี้เจ้ามองดวงตาของข้า เกรงว่าจะเดินออกไปไม่ได้แล้ว ไม่สู้มาบอกข้าที ว่าวันนี้ฮ่องเต้ไปไหน แล้วชื่นชอบสนมคนไหน?”

นางกำนัลยังคงตัวสั่น แต่ยังไม่ทันพูดอะไรออกมาเลย เลือดก็กระเด็นเซ็นซ่าน

ชุดกระโปรงสีเทาอาบไปด้วยสีเลือด ความตกใจของนางกำนัลยังคงค้างอยู่บนร่างของตนเอง

ส่วนหญิงชุดเทาก็ยืนมององครักษ์ลับที่ซ่อนตัวในความมืดอย่างนิ่งๆ แล้วก็หันหลังเอาอาหารเข้าไปยังด้านในผ้าม่าน จากนั้นก็มีเงาคนสองคนลุกขึ้นอยู่ด้านในผ้าม่าน เพื่อจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง ท่าทางไม่ทะมัดทะแมง เหมือนกับกำลังถอดเสื้อให้กับหุ่นไล่กา

หญิงสาวยอมให้คนจัดการกับเสื้อผ้าตนเอง เศษผ้าที่ไม่น่าจะเรียกว่าเป็นเสื้อผ้า ได้คลุมไปยังตัวของนางใหม่อีกครั้ง เผยให้เห็นเพียงดวงตาที่ขาวโพลนออก พอลมตรงหน้าต่างพัดขึ้น ผ้าม่านเริ่มปลิวไสว ก็เผยให้เห็นว่าในตำหนักนั้น มีผลงานมากมายกองอยู่ตรงมุมห้อง

แล้วยังมีรูปวาดที่ถูกสาดด้วยหมึกจนดำสนิท และหญิงสาวคนนั้นก็กำลังจะจับพู่กันขึ้นใหม่

วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า

คนในความมืดเอาร่างของนางกำนัลออกไป แล้วก็มีนางกำนัลคนใหม่ ก้มหน้าเข้ามาทำความสะอาดอีกครั้ง

นางกำนัลถูกโยนทิ้งไว้ข้างประตูตำหนัก นางกำนัลตรงประตูก็ทับถมว่า “ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”

“ระวังคำพูดด้วย” นางกำนัลที่อุมากกว่าอีกคนกล่าวตักเตือน

นางกำนัลที่ตายถูกส่งออกจากวังอย่างลับๆ

ในตำหนักก็มีเสียงถอนหายใจของผู้หญิงส่งออกมาเรื่อยๆ ตอนที่ไม่มีคนถึงจะสามารถเอาผ้าที่ปิดหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ขาว แต่ส่วนใต้ของผ้าที่พันคอนั้น ก็ยังเห็นว่ามีรอยแผลฉกรรจ์

“ใต้เท้า” สาวรับใช้ในผ้าม่านเรียกตักเตือน

“น่าเบื่อสิ้นดี” หญิงสาวคนนั้นหัวเราะแห้งๆ แล้วมองสาวรับใช้ที่กำลังออกแรงเอาผ้าไปปิดหน้าของตนเองดังเดิม แม้แต่เส้นผมก็ยังถูกพันเก็บไว้ในผ้านั้น โซ่ตรวนที่หนัก เกือบจะทำให้ข้อมือนางหัก ในวันที่เหน็บหนาวก็เจ็บปวดสุดทรมาน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางก็ยังจับพู่กันเขียนหนังสืออยู่ทุกวัน ทุกปี

“นี่คือสิ่งที่เขาและข้าควรได้รับ.....”

เสียงถอนหายใจของนางดังก้องไปทั้งตำหนัก

……

เฉิงซานเข้ามาในห้อง บนโต๊ะยังมีสิ่งของที่กู้อ้าวเวยและซ่านจินจื๋อเหลือทิ้งไว้