บทที่ 974 เชิญไปงานเลี้ยงในวัง

บทที่ 974 เชิญไปงานเลี้ยงในวัง

เมื่อเทียบกับกู้อ้าวเวยที่เป็นคุณหนูที่ลืมประเพณีของเมืองเทียนเหยียนไปจนหมดสิ้น

ซ่านจินจื๋อมองว่าสิ่งที่เป็นกฎระเบียบที่จำได้อย่างขึ้นใจ เล็กน้อยถึงขั้นลวดลายการถักเชือก ไปจนถึงเสื้อผ้าอาภรณ์และเครื่องประดับที่มีความแตกต่าง

จากนั้นก็เอามือแกะเชือกถักนั้นออก เหลือเพียงเส้นเชือก2เส้น

“แม่หญิงเย็บปักถักร้อยแบบนี้หาพบหรือยัง?” ซ่านจินจื๋อเอามือจับเส้นเชือกหนึ่งเส้น เอาก็ทำหน้านิ่งรับเอามีดที่เฉิงซานยื่นมาให้แกะออก ด้านในนั้นกลับเส้นด้านทองอยู่2เส้น

กู้อ้าวเวยมองไม่ชัด แต่รู้สึกว่าคนรอยข้างจะนิ่งๆ ไป

จากนั้นก็ไม่ได้เข้าไปถาม นางได้แต่มองไปที่เฉิงซาน เฉิงซานเองก็หน้านิ่งไป แล้วยกมือเอามีดนั้นกลับมา แล้วเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาจากห่อผ้า “นี่เป็นผลงานปักของแม่หญิงเย็บปักถักร้อยที่มีแซ่ว่าอู๋ ในวังมีบันทึกไว้ ในปีนั้น คนที่สามารถใช้ด้านทองปักลงไปด้วย มีแต่แม่หญิงอู๋ที่จะทำให้ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันคนเดียว แต่หลังจากฮ่องเต้ครองราชย์แล้ว นางก็ต้องออกจากวังเพราะมือได้รับบาดเจ็บ และฝีมือที่เอาด้ายทองมาพันปักล้อมเชือกถักแบบนี้ก็ไม่ได้ถ่ายทอดสืบต่อให้กับนางกำนัลคนอื่นๆ”

พอพูดถึงจุดนี้ กู้อ้าวเวยก็สงสัย

ถ้าเชือกถักนี้เป็นของซ่านต้วนโฉงจริงๆ แล้วทำไมพี่ยู่จือถึงได้เอาไว้ในหีบหนังสือโบราณได้ ปกติแล้วในนั้นจะต้องใส่ของที่สำคัญที่สุดถึงจะถูก

ซ่านจินจื๋อสายตานิ่ง “ท่านพี่ไม่ได้ใช้ของพวกนี้นานเท่าไรแล้ว?”

“หลังจากที่ฮ่องเต้ครองราชย์ เรื่องระเบียบของแบบนี้ก็ถูกเปลี่ยนไปด้วย” พูดอีกทางหนึ่ง ก็ไม่สามารถตัดสินได้ว่า เชือกถักนี้มีความสำคัญต่อซ่านต้วนโฉงจริงๆ

ส่วนผู้ที่เป็นน้องของซ่านต้วนโฉง เคยสัมผัสกับการห่างพี่ไปหลายปี พบกันในปีนั้น ซูพ่านเอ๋อและหยูนซีสองคนก็ยังไม่สามารถเติมเต็มได้ ถึงแม้ซ่านต้วนโฉงจะเชื่อใจน้องชายอย่างเขา เขาเองก็ไม่กล้าจะเรียกชื่อของหยูนซีตรงๆ ต่อหน้าฮ่องเต้

ถ้าปีนั้นเขากลับมาเร็วหน่อย ซูพ่านเอ๋อก็จะเป็นสนมของเขา และไม่ใช่ฮองเฮา ส่วนพี่ชายที่ไม่สนใจในบัลลังก์ก็จะสามารถไปใช้ชีวิตเป็นท่านอ๋องเสเพลกับหยูนซีได้แล้ว

แต่ตอนนี้มันผ่านมานาน ไม่มีเรื่องอะไรจะต้องยกตัวอย่างกันแล้ว

“พี่ยู่จือไม่ค่อยพูดถึงหยูนซี และตอนนั้นแม่ข้าก็รู้จักหยูนซี หลายปีผ่านไปก็ไม่ได้บอกใคร เพียงแต่คิดว่าท่านแม่จะมีสัญญาอะไรกับหยูนซี” กู้อ้าวเวยเดินอ้อมซ่านจินจื๋อ “แล้วเอาเชือกถักไปให้คนอื่น มันมีความหมายอะไรไหม?”

“ไม่มีความหมายอะไร แต่ถ้าเป็นคนที่ทำงานในวัง ก็จะเอาสิ่งนี้หรือพวกเสื้อผ้าเพื่อแบ่งแยกตำแหน่งของแต่ละคน” เฉิงซานอธิบาย

มือจับอยู่ที่คาง กู้อ้าวเวยเอียงหัว “ถ้าเป็นเช่นนี้ ของสิ่งนี้ก็เอามาแสดงตัวตนงั้นหรือ? ไม่แน่ว่านางอาจจะเอามาจากหยูนซี.......”

“ปีนั้นที่หยูนซีเกิดเรื่องขึ้น เจ้าเพิ่งจะอายุเท่าไร เวลาที่พี่ยู่จือรู้จักกับเจ้า มันเทียบเวลากันไม่ได้ เจ้าเคยได้ยินว่าพี่ยู่จือมีเรื่องอะไรกับหยูนซีไหม?” ซ่านจินจื๋อก็หันตัวมา แล้วมองกู้อ้าวเวย

“จริงๆ แล้วพอคิดดู บางทีพี่ยู่จือก็แปลกๆ อยู่ นางไม่เชื่อชิงต้ายและหยินเชี่ยว แต่กลับเชื่อข้า แต่มีช่วงหนึ่งที่นางไม่ได้อยู่ในตำหนักนานมาก.......ข้าก็ไม่รู้ว่านางไปที่ไหน” บางทีเรื่องสมัยเด็กๆ ก็ต้องค่อยๆ คิดออกมา เรื่องที่เกียวกับพี่ยู่จือมันเลือนรางมาก

โดยเฉพาะปีนั้น ทั้งสองคนรู้จักกันอย่างไร ยิ่งจำไม่ได้เลย

“นางอยู่ในเมืองเทียนเหยียนก็ไม่คุ้นเคยกับใคร จะไปที่ไหนนะ?” กู้อ้าวเวยบ่นกับตัวเอง แล้วตั้งใจคิด พี่สาวของพี่ยู่จือไม่เหมือนกับนาง เป็นคนสงบๆ อย่างมากก็จะมาเล่นกับนาง แล้วจะไปที่ไหนได้?

พอมองเชือกถักในมือ ซ่านจินจื๋อก็วางมันลง “แล้วแม่หญิงเย็บปักถักร้อยบอกอะไรบ้าง?”