บทที่ 979 เปิดโปง

บทที่ 979 เปิดโปง

จุ้ยเวี่ยนอยู่ในหนังสือโบราณน้อยมาก คนที่เห็นเคยค้นหาก็กลายเป็นปุ๋ยให้กับจุ้ยเวี่ยนไปแล้ว

ถึงแม้จะอยู่ในหนังสือ แต่ก็มีแค่ไม่กี่คำ

จางเหยียงซานเห็นหนังสือที่ซ่านจินจื๋อขนเข้ามาในห้อง เขาก็คิดอะไรไม่ออก ด้านข้างก็มีเด็กปรุงยาที่มาจากจี้ซื่อถาง (ร้านขายยา) กำลังจัดยาอยู่ เพราะกลัวว่าฝนตกหลายวันแล้วจะทำให้ยาได้รับความชื้น

กุ่ยเม่ยก็เปิดหนังสือเกี่ยวกับจุดชีพจรและการนวด แล้วมองจางเหยียงซาน “ถ้านางเป็นอะไรขึ้นมา คนที่ท่านอ๋องจะไม่ปล่อยไว้ ก็น่าจะเป็นเจ้า”

พูดออกมาแบบนี้ จางเหยียงซานก็ถอนหายใจ “ตอนแรกที่นางจะใช้จุ้ยเวี่ยน พวกเจ้าก็ไม่ห้ามไว้”

“อ้ายจือและยู่จือสองคนก็บอกว่าวิธีนี้ได้ผล พวกเราไม่รู้การแพทย์ จะรู้ได้อย่างไร” กุ่ยเม่ยเอามือจับคิ้ว พูดแต่เรื่องที่ตนเองไม่รู้ ตอนนี้ก็เลยมาตกอยู่ในช่วงที่ทำอะไรไม่ถูก

จางเหยียงซานก็มาคิดดูว่ามีเหตุผล

“แต่ว่าตอนนั้นอ้ายจือและยู่จือใส่อะไรลงไปในยานางนั้น บอกว่าเหมือนจะเพิ่มความมั่นใจอะไรบางอย่าง” กุ่ยเม่ยเอ่ยปาก ตอนนั้นอ้ายจือไม่มั่นใจในตัวยา ก็เลยใส่พิษกู่ลงไปด้วย แต่เขากลับไม่รู้ว่ามันคืออะไร

“นางรู้เรื่องไหม?” จางเหยียงซานตกใจ

“นางก็พอรู้บ้าง ส่วนเรื่องของพิษกู่ นางไม่ค่อยสันทัด ก็ไม่ได้พูดอะไร” กุ่ยเม่ยเอาหนังสือวางลง แล้วก็ลุกไปเอาหนังสือด้านข้างมาอ่าน คิดแต่ว่าอยากจะเจอสิ่งที่ยู่จือและอ้ายจือใส่ลงไปในยาตอนนั้น

จางเหยียงซานยกคิ้วเบาๆ “พวกเจ้าบ้าไปแล้ว ในอดีตมีคนมากมายต้องมาทิ้งชีวิตไว้ให้กับยาอายุวัฒนะมากมาย พวกเจ้ายังจะให้คนไปตามหาอีก มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะ！”

“อย่าเพิ่งโกรธไป มาคิดดีกว่าว่าจะแก้อย่างไร” กุ่ยเม่ยเอามือตบไหล่เขา

ผ่านเรื่องอะไรมามากมาย กู้อ้าวเวยก็รอดตายมาหลายรอบ เปลี่ยนร้ายเป็นดีได้ทุกครั้ง เขาก็เลยไม่ค่อยกังวล แล้วหันไปมองเม็ดฝนด้านนอก แล้วคิดถึงเรื่องในอดีต

คืนนั้นฝนตก กู้อ้าวเวยยืนคุยกับเขาในห้อง

ส่วนตอนนี้มาคิดถึงคำพูดที่กู้อ้าวเวยพูด ในใจกุ่ยเม่ยก็รู้สึกแปลกๆ มือที่จับหนังสือก็เริ่มแน่นขึ้น แล้วก็เก็บสายตากลับมา

ถ้าสิ่งที่นางคิดทั้งหมดเป็นความจริง นางก็จะเป็นอย่างที่ตนเองพูดไว้ ไปเริ่มใหม่อีกที่หนึ่งอย่างนั้นหรือ?

เรื่องนี้ไม่มีใครรู้

แต่ว่าก็หลับไหลไป ตอนที่กู้อ้าวเวยตื่นขึ้นมา ซ่านจินจื๋อก็ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยมานั่งที่โต๊ะ ในมือก็จับพู่กันเตรียมเขียน ส่วนนางก็นอนคว่ำอยู่ในผ้าห่ม นอนอย่างสบาย แต่ก็เงยหน้ามามอง แล้วนางก็จามออกมาอย่างแรง ในคอก็เหมือนมีอะไรติดอยู่ เจ็บมาก

ซ่านจินจื๋อหันมามองนาง “เจ้าเป็นหวัด นอนลงไปเถอะ”

“เจ้ารู้การแพทย์อต่ตอนไหน?” กู้อ้าวเวยก็พลิกตัว รู้สึกว่าความเจ็บปวดของตนเริ่มหายไป แล้วความเจ็บปวดของขาในช่วงฝนตก ก็ค่อยๆ คลายไปเหมือนเรายืดขาออกแล้วสบายตัว

“เจ้านอนไปนานมาก ข้าก็เลยไปตามจางเหยียงซานมาตรวจดูเจ้า” ซ่านจินจื๋อวางพู่กันแล้วเดินมาตรงเตียงนอน เห็นนางเอามือบีบจมูก แล้วก็เอาผ้าเช็ดหน้ามายื่นให้นาง “ใต้เท้าจี้ใกล้จะมาแล้ว อยากจะฟังหน่อยไหม?”

“เจ้าให้ข้าออกไปหรือ?” กู้อ้าวเวยหยิบเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดจมูก แล้วมองเขา