บทที่782 ไม่ต้องอาลัยอาวรณ์

บทที่782 ไม่ต้องอาลัยอาวรณ์

ห้องชั้นบนมีพ่อค้าที่มีชื่อเสียงพักอยู่ ได้ยินมาว่าเป็นเพื่อนของฉีหรัว

องครักษ์ของตำหนักอ๋องจงผิงยังคงยืนอยู่นอกประตู ฉีหรัวเดินขึ้นมาในชุดผ้าโปร่งสีขาวราวกับหิมะ นางให้คำชมเชยเป็นเงินสองตำลึงกับชายหนุ่มเพื่อปิดปากคนชอบพูดที่อยู่ข้างล่าง “อาหารอร่อยทุกโต๊ะ วันนี้มีความสุขมาก”

“ค่ะ!” คนรับใช้เสี่ยวเอ้อจับราวบันไดตะโกนรับรายการอาหาร

ผู้คนด้านล่างต่างพากันพูดถึงฉีกรัวว่านางได้พบกับเพื่อนหรือว่าคนรักเก่ากันแน่และยังหัวเราะเยาะอ๋องจงผิงที่ถูกถรรยาสวมเขา

แต่เมื่อเปิดประตู มองคนคุ้นเคยที่อยู่ในห้อง ฉีหรัวก็หุบยิ้มในทันที และมองไปยังซ่านเชียนหยวนด้วยความไม่พอใจ พลางมองไปอีกด้านหนึ่งก็คือองค์ชายสามที่ควรจะอยู่ในคุกใต้ดินของต้าหลี่ซื่อ

ตอนนี้ซ่านเซิ่งหานถอดชุดของคุกใต้ดิน ออกแม้เขาจะสวมชุดหรูหราสวยงามเหมือนกับซ่าเชียนหยวน แต่การกระทำของเขานั้นสง่างามใบหน้าที่อบอุ่นนั้นมีเพียงความเย็นชาและดวงตาที่แหลมคม

ตอนนี้ฉีหรัวยิ่งเห็นได้ชัดว่าซ่านเซิ่งหานแตกต่างกับพี่น้องของเขา

“พวกที่พูดพล่ามอยู่ข้างล่าง รอหน่อยเถอะกลับไปข้าจะให้คนมาแก้แค้น” ซ่านเชียนหยวนทำลายความเงียบด้วยความไม่มีเหตุผลของตนเอง จากนั้นจึงลุกขึ้นไปข้างหน้าฉีหรัว แล้วดึงนางให้นั่งลง พลางรินชาแล้วส่งให้นาง

ฉีหรัวมองเขาและไม่ได้ตัดพ้อต่อว่าแต่อย่างใด เขาก็ยังคงเป็นองค์ชายสี่ที่คอยก่อเรื่องให้น้องๆ จากนั้นนางก็หยิบน้ำชาแล้วพูดว่า “พวกเจ้าออกมาจากคุกใต้ดินได้อย่างไร?”

“เสด็จพ่อรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว เพียงแต่ข้ากับเสด็จอาไม่นึกเลยว่าความแค้นในอดีตจะมลายหายไป” ซ่านเซิ่งหานพูดด้วยเสียงเย็นชา ถ้วยในมือของเขาย้ายไปอีกทางหนึ่ง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่พอใจที่น้ำชาสีเข้มกระฉอกใส่แขนเสื้อและนิ้วมือของเขา

ฉีหรัวมองซ่านเชียนหยวนอย่างอธิบายไม่ถูกและดูเหมือนนางจะไม่เข้าใจความหมายของประโยคเหล่านั้น

“เสด็จพ่อแอบปล่อยข้าออกมา และกำบังเพื่อไปสืบเรื่องของน้องเก้า” ซ่านเซิ่งหานพูด

อีกด้านหนึ่งซ่านเชียนหยวนเอากล่องไม้ค่อนข้างใหญ่ออกมาจากใต้โต๊ะ ฉีหรัวรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ จนกระทั่งได้เห็นสิ่งที่อยู่ในกล่องไม้ ดวงตาของนางก็เบิกโพลง “นี่คือ.....”

ซ่านเชียนหยวนปิดกล่องไม้ จากนั้นผลักไปด้านหน้าของซ่านเซิ่งหาน แล้วพูดด้วยความสนใจว่า “นี่คือทุกอย่างที่เตรียมไว้เพื่อเจ้าตั้งนานแล้ว หวังว่าพี่สามจะไม่ระแวงมากเกินไป”

ทันใดนั้นซ่านเซิ่งหายก็เปลี่ยนสีหน้า ทว่าฉีหรัวกลับมองซานเซิ่งหายแล้วยิ้มด้วยความขมขื่น

ในขณะที่สบตากัน ซ่านเซิ่งหานลูบหน้าผากด้วยความเจ็บปวด ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “ข้าก็แค่......”

“ข้าเคยถูกสิ่งเหล่านี้ทำให้ลำบากใจ ตอนนี้ข้าก็กตัญญูต่อพ่อแม่มาตลอด ปกป้องพี่น้องข้าก็รู้ ในตอนนั้น ข้าเป็นเพียงเด็กดื้อที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม” เพียงแค่คิดว่าพ่อไม่เคยเห็นข้าเป็นลูก เขาเพียงแค่อยากจะแต่งงานกับนาง

แต่เมื่อนางกลับมา เห็นฉีหมิงสุดจะทนกับบัญชีรายชื่อสามีที่ทั้งหนักและหนาวางอยู่บนโต๊ะ ก็เพิ่งจะรู้สิ่งที่พ่อต้องการ ทว่านางก็สามารถแต่งงานกับครอบครัวที่ดีได้ เราเลือกครอบครัวที่วงศ์ตระกูลปานกลางเพียงเพื่อจวนฉีจะได้สามารถให้การสนับสนุนกับนาง สามีตำแหน่งขุนนางระดับสูงเหล่านั้น กลับถูกเลือกอย่างละเอียดถี่ถ้วนเพราะกลัวว่าจะมีคนพฤติกรรมไม่ดีและไม่สามารถปกป้องนางได้ในภายภาคหน้า

แล้วซ่านเซิ่งหานล่ะ?

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงเห็นใจกัน แล้วซ่านเซียนหยวนก็ลุกขึ้นไปข้างหน้าเพื่อปิดบังสายตาของซ่านเซิ่งหาน “พี่สาม เจ้าอยู่ไม่ไกลจากบัลลังก์อย่าคิดถึงหญิงสาวที่ไม่เกี่ยวข้อง”