บทที่783 ส่งเสียงเอะอะโวยวายไม่รู้จบ

ระหว่างโต๊ะอาหาร ซ่านจินจื๋อมองกลุ่มคนในห้องโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าแต่อย่างใด

บนโต๊ะอาหารนี้แทบจะไม่มีจุดประสงค์ อีกทั้งสีหน้าของกู้เฉิงในตอนนี้ก็เปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก ทันใดนั้นเส้นเลือดก็ปูดขึ้นมาที่หน้าผาก “คิดไม่ถึงว่าอ๋องจิ้งและองค์หญิงเอ่อตานก็รู้จักใช้วิธีบีบบังคับ”

“ถ้ารู้เพียงแค่ว่าการทหารไม่เบื่อกลอุบาย” ซ่านจินจื๋อลุกขึ้น แล้วโน้มตัวหยิบขนมจานเล็กๆขึ้นมา พลางมองไปที่เฉิงซาน”เอาเสื้อผ้าของข้ามา และแถลงว่า ข้าล้างข้อกล่าวหาที่โกรธเคืองกันกับหยวนเอ๋อและซ่านเซิ่งหานแล้ว จากนั้นเผาตำหนักอ๋องจิ้งเสีย ข้าจะอยู่ที่นี่”

เมื่อสิ้นคำสั่ง ซ่านจินจื๋อเผชิญหน้ากับคฤหาสน์ที่เข้ามาเป็นครั้งแรกประหนึ่งกลับถึงบ้านของตนเอง เขาเดินไปยังที่ที่กู้อ้าวเวยเพิ่งจากไปได้เพียงสองก้าวก็คิดอะไรบางอย่างออกจึงหันกลับมาสั่งเฉิงซาน “ต้นไม้ที่เหี่ยวเฉานั้นอย่าตัด เวยเอ๋อยังรอให้มันเบ่งบาน”

“ขอรับ” เฉิงซานจากไปด้วยใบหน้าราบเรียบ ในขณะที่ซ่านจินจื๋อเดินไปตามระเบียงยาวก็มีเงาดำๆสองเงาตกลงมาข้างหลังเขา คือเฉิงอีและเฉิงเอ้อที่ใส่ชุดองครักษ์สีดำ แขนเสื้อยังคงปักลายเส้นของตำหนักอ๋องจิ้ง ซึ่งสามารถเห็นฐานะที่แท้จริงของเขาภายในพริบตา

ไม่มีใครรับรู้ถึงการมาของเฉิงอีและเฉิงเอ้อ

นี่เหมือนเป็นการบอกทุกคนว่าไม่มีสถานที่ใดในเมืองเทียนเหยียนที่อ๋องจิงไม่สามารถเข้าถึงได้

เฉิงอีจับสาวใช้ส่งน้ำชาที่เดินมาตามทาง แต่ไม่นานก็มาถึงห้องของกู้อ้าวเวย เพียงเพราะซ่านต้วนเฟิงไม่กล้าที่จะเลิกระวังตัวจากกู้อ้าวเวย เมื่อซ่านจินจื๋อเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็พบว่ามีคนซ่อนตัวอยู่ตามมุมต่างๆ แม้แต่คนใช้ที่อยู่ไม่ไกลจากประตูก็มีความสามารถในด้านศิลปะการต่อสู้

เขาขมวดคิ้วและยังไม่ทันได้ทำอะไร ประตูตรงหน้าก็ถูกผลักให้เปิดออก กู้อ้าวเวยยืนพิงประตูและยิ้มให้เขา “เจ้าสามารถพาเฉิงอีและเฉิงเอ้อมาได้ เมื่อก่อนกลับทำได้เพียงแสดงอำนาจและทำร้ายจิตใจของข้า”

“ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอโทษหรอกรึ?” ซ่านจินจื๋อยกจานขนมในมือขึ้น

“อ๋องจิ้งผู้สง่างามมาส่งขนมให้ข้า ข้ารู้สึกแปลกใจยิ่งนัก” กู้อ้าวเวยเปิดประตูอีกบาน พลางขยิบตาให้ซ่านจินจื๋ออย่างทะเล้น

หลังจากที่ทักทายด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าก่อนหน้านี้ เขาก็เหมือนชายที่ถูกสาวงามทำให้สับสน มีอ๋องที่เย็นชาที่ไหนกัน

เฉิงอีและเฉิงซานเฝ้าที่หน้าประตู ทั้งสองคนมีพลังมากแม้จะยังไม่ได้ออกคำสั่ง แต่ทว่าคนใช้กลับไม่กล้าเข้ามาใกล้เพราะกลัวว่าจะถูกคนของอ๋องจิ้งตัดหัว ซึ่งมันได้ไม่คุ้มเสีย

เมื่อเข้ามาในห้อง เพิ่งจะรู้ว่าแม้ห้องจะมีขนาดเล็กแต่กลับมีของครบทุกอย่าง

เพียงแค่เอาหนังสือออกไป เหลือไว้เพียงพวกเพชรพลอยไข่มุกเคลือบ ซึ่งเป็นสิ่งที่กู้อ้าวเวยไม่ชอบมากที่สุด แม้แต่ชาดที่ใช้ทาปากและถั่วกระวานวางอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างนับไม่ถ้วน ไม่ต้องพูดถึงกล่องเครื่องประดับที่ยังไม่ได้เก็บ

น่าเสียดายที่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่กู้อ้าวเวยชอบ

นางรับขนมในมือของซ่านจินจื๋อแล้วนั่งลง เอียงตัวแล้วหยิบขนม ดวงตาของนางเป็นประกาย แม้กระทั่งน้ำเสียงก็ดูโกรธเคืองเล็กน้อย “เจ้าโกหกข้าอีกแล้ว”

“เจ้าโกหกข้าก่อน” ซ่านจินจื๋อระงับสีหน้า ดวงตาแหลมคมดั่งนกเหยี่ยว

มือผอมบางวางบนตักของกู้อ้าวเวย มืออีกข้างหนึ่งแตะที่คางฝ่ายตรงข้ามเบาๆ แม้แต่ขนมหวานในปากของนางก็สามารถกินด้วยกันได้ อีกฝ่ายก็เชื่องราวกับกระต่ายขาว หลังจากดิ้นรนประมาณ 2 นาทีก็โน้มตัวไปข้างหน้า แขนนุ่มนิ่มทั้งสองข้างก็วางบนไหล่ของเขา ดวงตาปิดลงด้วยความอ่อนช้อย

ความคิดเห็น