ตอนที่ 2 ได้ทั้งบุรุษและทรัพย์สิน

แม้ดวงชะตาของอวิ๋นชิงจะถูกส่งไปผูกดวงหมั้นหมายกันทางจวนกั๋วกงแล้ว แต่นางกู้และอวิ๋นหงผู้เป็นบิดาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยนางออกจากห้องเก็บฟืน

นางกู้ปรารถนาอยากให้นางตายอยู่ในนั้นเสียด้วยซ้ำ ถึงจะสาสมใจ

ซ้ำเรื่องที่อวิ๋นชิงจะได้แต่งเข้าจวนกั๋วกง นางเองก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้

“จวนกั๋วกงนี่ช่างเลอะเลือนเสียจริง อวิ๋นชิงทำเรื่องงามหน้าถึงขนาดนี้ ข้าก็เสนอไปแล้วว่าจะส่งนางไปบวชชีเพื่อเป็นการขอขมา เหตุใดพวกเขาถึงยังให้กั๋วกงน้อยมาแต่งงานกับนางอีก”

นางกู้เอ่ยด้วยความคับแค้นใจ “พวกเขาทำเช่นนี้ แล้วเจ้าเล่า”

เปลี่ยนตัวเจ้าสาวง่ายดายเช่นนี้ จวนกั๋วกงออกจะผลีผลามไปหน่อยหรือเปล่า นี่มันไม่ยุติธรรมต่ออวิ๋นเจียวเลย

อวิ๋นเจียวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ท่านแม่ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว อย่าพูดถึงอีกเลยเจ้าค่ะ ในเมื่อพี่หญิงกับจวนกั๋วกงตกลงหมั้นหมายกันแล้ว เช่นนั้นข้าแต่งเข้าตระกูลเซี่ยก็ถือว่าดี…” นางยังพูดไม่จบ ก็ถูกขัด

“เจียวเจียว เซี่ยฉีคนนั้นเป็นคนพิการนะ! อวิ๋นชิงแต่งงานกับเขาได้ แต่เจ้าไม่ได้! ดังนั้น ต่อให้แม่ต้องส่งศพอวิ๋นชิงไปขอขมาตระกูลเซี่ย ก็จะไม่ยอมให้เจ้าต้องลำบาก หากเจ้าแต่งงานกับเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับการควักหัวใจของแม่เลย!”

อวิ๋นเจียวรีบปลอบประโลม “ท่านแม่ ลูกไม่ได้รู้สึกลำบากเลย ที่จริงแล้วคุณชายเซี่ยก็ดีมากทีเดียว”

“ไม่ได้ แม่ไม่เห็นด้วย”

เห็นนางกู้ยืนกรานหนักแน่น อวิ๋นเจียวได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น ในใจเริ่มร้อนรน

เซี่ยฉีจะมีอนาคตที่รุ่งโรจน์ หากนางแต่งงานกับเขา มีแต่จะได้เสวยสุข ไม่มีทางลำบากแน่นอน

แต่เรื่องบางเรื่อง อวิ๋นเจียวก็ไม่สามารถเปิดปากบอกนางกู้ตรงๆ ได้ ในขณะที่กำลังกระวนกระวายใจว่าจะโน้มน้าวมารดาอย่างไรดี อวิ๋นหงผู้เป็นบิดาก็เดินดุ่มๆ เข้ามา

“ท่านพ่อ”

อวิ๋นหงพยักหน้า แล้วพูดกับอวิ๋นเจียวว่า “เจ้าออกไปก่อน พ่อมีเรื่องจะพูดกับแม่ของเจ้า”

“เจ้าค่ะ”

หลังจากอวิ๋นเจียวออกไป อวิ๋นหงก็พูดกับนางกู้ตรงๆ “คำพูดของเจียวเอ๋อร์เมื่อครู่ ข้าได้ยินหมดแล้ว ข้ารู้สึกว่าให้เจียวเอ๋อร์แต่งงานกับเซี่ยฉี ก็ไม่น่าจะใช่เรื่องเลวร้าย”

ได้ยินดังนั้น นางกู้ก็ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ “ท่านพี่ เซี่ยฉีเป็นคนพิการ จะให้เจียวเอ๋อร์แต่งงานกับเขาได้อย่างไร คิดจะตอบแทนบุญคุณที่นายท่านผู้เฒ่าเซี่ยเคยช่วยชีวิตท่าน ก็ไม่ควรเอาชีวิตทั้งชีวิตของเจียวเอ๋อร์ไปแลก!”

อวิ๋นชิงไม่เหมือนกัน นางเป็นคนดวงแข็ง อยู่ไหนก็รอด

แต่หากเป็นอวิ๋นเจียว นี่มันไม่ยุติธรรมต่อนางเลย

อวิ๋นหงรีบเกลี้ยกล่อมว่า “เจ้าอย่าเพิ่งตื่นตูมไป ฟังข้าก่อน หลายวันนี้ ข้าให้คนไปสืบดูอย่างละเอียดมาแล้ว พบว่ากั๋วกงน้อยฉินซิวไม่ได้ดีอย่างที่เราคิดเลย แล้วสถานการณ์ของคุณชายตระกูลเซี่ยก็ไม่ได้แย่อย่างที่เราเข้าใจ”

นางกู้เอ่ยถามทันควัน “ท่านพี่หมายความว่าอย่างไร กั๋วกงน้อยไม่ดีตรงไหนหรือ”

ในใจของนางกู้ ฉินซิวคือบุตรเขยมังกรที่เพียบพร้อม คู่ควรกับอวิ๋นเจียวที่สุดแล้ว

“ดูเหมือนฉินซิวจะเลี้ยงอนุไว้ข้างนอก”

สิ้นคำของอวิ๋นหง นางกู้ก็เบิกตากว้าง “เป็น... เป็นไปได้อย่างไร”

“ข้าไหว้วานให้คนไปสืบถามจากคนรับใช้เก่าแก่ของบ้านตระกูลฉินมา เก้าในสิบส่วนคงไม่ผิดแน่ คนรับใช้คนนั้นยังบอกอีกว่า ฉินซิวรักและทะนุถนอมอนุนอกเรือนคนนั้นมาก ถ้าเป็นแบบนี้ หากเจียวเอ๋อร์แต่งงานไป จะต้องทนทุกข์แน่นอน”

อวิ๋นหงกล่าวกับนางกู้ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉินซิวเป็นคนดื้อรั้นมีนิสัยแข็งกร้าว! หลายปีมานี้ มีเพียงท่านกั๋วกงที่พอจะกำราบเขาได้ ยามนี้ท่านกั๋วกงไม่อยู่ ทั้งจวนกั๋วกงจะมีใครคุมเขาได้ หากเขาปักใจรักมั่นในอนุผู้นั้น ใครจะห้ามเขาได้”

นางกู้ฟังแล้ว ก็ชำเลืองมองอวิ๋นหง ริมฝีปากเม้มแน่น

คำพูดนี้…นางกู้เชื่อสนิทใจ

บุรุษก็เป็นเช่นนี้แล ดอกไม้ในบ้านย่อมไม่หอมเท่าดอกไม้ริมทาง

นางกู้ก่นด่าในใจ แต่ปากกลับกล่าวว่า “เช่นนั้น พวกเราก็บอกฮูหยินผู้เฒ่าฉินว่าให้ขายอนุผู้นั้นออกไปเสีย ก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ”

อวิ๋นหงตอบว่า “อนุคนนั้นเป็นแก้วตาดวงใจของฉินซิว เจ้าคิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าฉินจะยอมทำลายความสัมพันธ์ย่าหลาน แตะต้องแก้วตาดวงใจของหลานชายเพื่อเจียวเอ๋อร์น่ะหรือ”

แน่นอนว่าไม่มีทาง

เมื่อเทียบกับความผูกพันระหว่างย่าหลาน ให้อวิ๋นเจียวกล้ำกลืนฝืนทนนิดหน่อย จะเป็นไรไป

เมื่อรู้แจ้งในข้อเท็จจริงนี้ นางกู้ก็นิ่งเงียบไป แต่สักพักสีหน้ากลับดูมีเลศนัยขึ้น

หากเป็นเช่นนี้ ถ้าอวิ๋นชิงได้แต่งงานเข้าไปอยู่ในจวนกั๋วกง ก็เท่ากับว่านางจะไม่มีวันได้มีชีวิตที่สงบสุขสินะ

อย่างไรเสีย เมื่อเทียบกับอวิ๋นเจียวที่เฉลียวฉลาดแล้ว อวิ๋นชิงทั้งทึ่มทื่อและไร้ยางอาย คนทั้งจวนกั๋วกงย่อมไม่มีใครเห็นหัวนาง แล้วก็ยิ่งจะไม่มีทางที่พวกเขาจะว่ากล่าวฉินซิวเพื่อนาง

คิดได้ดังนี้ นางกู้พลันรู้สึกว่า อวิ๋นชิงแต่งงานเข้าจวนกั๋วกงก็ดูจะดีไม่น้อยเลยหมือนกัน

“เอาล่ะ ในเมื่อฉินซิวไม่ใช่คู่ครองที่ดี ให้อวิ๋นชิงแต่งไปก็ช่างเถอะ แต่เจียวเอ๋อร์เล่า เซี่ยฉีคนนั้น ยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาด”

เรื่องที่เซี่ยฉีพิการ เป็นเหมือนหนามยอกอยู่ในอกของนางกู้เสมอ

อวิ๋นหงอธิบายว่า “นิสัยใจคอของเซี่ยฉีดีกว่าฉินซิวมาก รอบกายก็ไม่มีเรื่องสตรีให้วุ่นวาย ส่วนเรื่องขาที่พิการ ข้าได้ไปสอบถามหมอหลวงมาอย่างละเอียดแล้ว ยังมีโอกาสรักษาให้หายขาดได้ ดังนั้น หากอีกหน่อยขาของเขาหายดี เจียวเอ๋อร์แต่งงานกับเขา นับเป็นโชคดีอย่างที่คาดไม่ถึงเลยทีเดียว”

นางกู้ยังลังเล “แล้วถ้า…รักษาไม่หายเล่า”

“หากรักษาไม่หาย พวกเขาก็ยิ่งต้องทะนุถนอมและอุ้มชูเจียวเอ๋อร์ ดังนั้นไม่ว่าทางไหน เจียวเอ๋อร์ก็ไม่ต้องทนทุกข์แน่นอน”

สรุปคือ การหมั้นหมายไม่สามารถถอดถอนได้ หาไม่แล้ว ตระกูลอวิ๋นก็จะถูกตราหน้าว่าเป็นคนพวกไร้มโนธรรม แล้วตัวเขาอวิ๋นหงก็จะได้ชื่อว่าเป็นคนเนรคุณ