บทที่ 2 เจ้าคือฮูหยินของข้า (2/4)

“แค่เจ้าหายโกรธพี่ พี่ก็ยินดีมากแล้ว”

“คุณชายเจ้าคะ ข้าไม่ใช่ฮูหยินของท่าน ข้าเป็นเพียงสตรีชาวบ้านที่ผ่านมาพบเจอจึงช่วยเหลือท่านเอาไว้”

“ฮูหยิน เจ้าโกรธพี่ถึงขั้นไม่อยากเกี่ยวข้องเช่นนี้เลยหรือ”

“เฮ้อ...ข้าไม่ใช่ฮูหยินของท่านจริงๆ ท่านชื่อแซ่อันใดข้ายังไม่ทราบเลย แล้วข้าจะเป็นฮูหยินของท่านได้อย่างไร”

“ซีซวน คือนามของพี่ พี่เข้าใจแล้ว เจ้าคงจะน้อยใจพี่ ต่อจากนี้พี่ยินดีจะใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อทำให้เจ้าหายโกรธ” สีหน้าและท่าทางราวกับเสี่ยวโก่ว[1] เวลาถูกเจ้าของดุทำให้นางจนใจ

‘เฮ้อ...กล่าววาจาเลื่อนลอยเช่นนี้ ข้าพูดอันใดไปเขาก็คงไม่เข้าใจสินะ’ นางถอนหายใจราวกับปลดปลง

เสียงฝีเท้าจำนวนมากทำให้นางตื่นตัว ไวกว่าความคิดนางรีบดึงรั้งบุรุษตัวใหญ่ให้เดินตามลึกเข้าไปในถ้ำ ก่อนจะพาเขาไปหลบหลังหินก้อนใหญ่ ทว่ามันเป็นพื้นที่แคบ ที่ต้องเบียดเสียดกันเข้าไป ทำให้นางต้องแนบชิดกับเขา ลมหายใจร้อนที่เป่ารดแก้มเนียนใสทำให้นางหัวใจเต้นระรัว นัยน์ตาดำที่ก้มมองนางฉายแววรักใคร่อย่างลึกซึ้ง

ได้ใกล้ชิดบุรุษรูปงามถึงเพียงนี้ สตรีที่เคยผ่านการแต่งงานในชาติก่อนมาแล้ว ย่อมจิตใจสั่นหวั่นไหว

‘คุณชายขอรับ คุณชาย’

“คนพวกนั้นใช่คนของท่านหรือไม่”

“ข้าไม่ทราบ” เขายิ้มบางพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

‘นี่มันอาภรณ์ของคุณชาย คุณชายต้องอยู่แถวนี้แน่นอน พวกเจ้าแยกย้ายกันไปหาคุณชาย เจียวมิ่งเจ้ารีบไปนำตัวท่านหมอเทวดามาที่นี่ มีคราบเลือดจางๆ บนอาภรณ์ เกรงว่าตอนนี้คุณชายอาจจะกำลังได้รับบาดเจ็บ”

‘ขอรับ’ เสียงเจ้าของชื่อตอบรับก่อนที่นางจะได้ยินเสียงคนอื่นค้นหาต่อ

“คนพวกนั้นน่าจะเป็นคนของท่าน เราออกไป...” นางยังกล่าวไม่ทันจบมือใหญ่ก็รั้งศีรษะนางแล้วกดใบหน้านางลงบนอกแกร่ง

“คุณชายท่านอยู่ที่นี่เอง” ชายชุดดำส่งเสียง นางพยายามเงยหน้าขึ้นมองแต่เพราะโดนกดไว้จึงไม่เห็นสิ่งใดเลยนอกจากแผงอกเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ บนกายเขามีเพียงอาภรณ์ตัวนอกของนางคลุมอยู่เพียงเท่านั้น

“พวกเจ้าเป็นใคร”

“พวกเราเป็นผู้ติดตามของคุณชายขอรับ”

“พวกท่านเป็นผู้ติดตามของเขาเช่นนั้นหรือเจ้าคะ” เพราะดวงหน้าหวานถูกกดอยู่ วาจาที่นางเอื้อนเอ่ยจึงไม่ใคร่จะได้ยินชัดนัก

“เอ่อ...คือข้าน้อยว่าคุณชายกับคุณหนูออกมาจากตรงนั้นก่อนดีหรือไม่ขอรับ” ท่าทางปกป้องของคุณชายทำให้บุรุษชุดดำกล่าวอันใดไม่ออก

เขาค่อยๆ โอบรั้งนางให้เดินออกมาจากซอกแคบหลังก้อนหิน ก่อนจะนำอาภรณ์ตัวนอกของนางคลุมลงบนตัวนาง ส่วนเขาก็ยืนเปลือยอกมีเพียงผ้าบังตั้งแต่เอวยาวลงไปถึงเข่าเพียงเท่านั้น