บทที่ 2 เจ้าคือฮูหยินของข้า (3/4)

“เจ้าจะโกรธพี่อย่างไรก็ได้ แต่อย่าได้ปฏิเสธเรื่องที่เจ้าเป็นฮูหยินของพี่ได้หรือไม่”

“เฮ้อ...” นางได้แต่ทอดถอนใจ แรกเริ่มเดิมทีที่ช่วยเหลือเขาก็เพราะอยากพิสูจน์ความคิดของตน และอยากขอความช่วยเหลือเล็กน้อยจากเขาเป็นการตอบแทน

มิคิดว่าเรื่องราวจะกลายเป็นเช่นนี้ หรือเป็นเพราะนางเลือกที่จะไม่เดินทางจากไปก่อนที่เขาตื่นดั่งเช่นชาติก่อน จึงไม่ทราบว่าแท้จริงบุรุษผู้นี้บาดเจ็บหนักถึงขั้นสติฟั่นเฟือนเช่นนี้

“ฮูหยิน...”

“ก็ได้เจ้าค่ะ” นางตอบรับพลางคิดว่าต่อจากนี้ คำว่า ‘ฮูหยิน’ คงจะหลอกหลอนนางไปอีกนาน

อาจเพราะชาติก่อนนางเคยปรนนิบัติอดีตสามีชั่วช้าผู้นั้นอยู่บ้าง การช่วยบุรุษแปลกหน้าผู้นี้แต่งกายจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนาง

“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ แล้วท่านหมอ...” นางกล่าวพลางจะเดินผ่านบุรุษชุดดำไปที่หน้าถ้ำ แต่กลับถูกมือใหญ่รั้งเอวคอดกิ่วเอาไว้

“ฮูหยิน เจ้าอย่าเข้าใกล้คนพวกนั้น” เขากล่าวพลางรั้งนางเข้าสู่อ้อมกอด ไม่สนใจท่าทีตกตะลึงของคนที่อ้างตัวว่าเป็นลูกน้องตน

“คุณหนู...” เจียวโจวกำลังจะกล่าวแต่กลับโดนคุณชายตวาดใส่

“ฮูหยิน!” เสียงตวาดดังลั่นทำให้คนที่น่าจะเป็นหัวหน้าบุรุษชุดดำรีบเปลี่ยนคำพูด

“ฮูหยินขอรับ หากเป็นเช่นนี้ พวกข้าคงต้องขอรบกวนท่านช่วยดูแลคุณชายได้หรือไม่ขอรับ” ท่าทางที่ไม่ไว้ใจใครเลยของคุณชายทำให้บรรดาบุรุษชุดดำคนอื่นรีบคุกเข่าลงบนพื้นเพื่อช่วยอ้อนวอนสตรีแปลกหน้าผู้นี้

“ฮูหยินโปรดเมตตาช่วยเหลือคุณชายของพวกเราด้วยขอรับ”

“รอท่านหมอมาก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ แล้วพวกเราค่อยมาตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อ” สิ้นเสียงนางบุรุษชุดดำผู้หนึ่งรีบร้อนลากบุรุษชุดขาวที่มีใบหน้างดงามไร้ที่ติไม่แพ้กันเข้ามาอีกคน

“ไหน คนเจ็บที่ต้องการให้ข้ารักษา”

“ชายผู้นี้คือใคร เหตุใดถึงได้หน้าตาน่าเกลียดเช่นนั้น ฮูหยินเจ้าอย่าได้จ้องมองหน้าเขา ประเดี๋ยวเจ้าจะฝันร้าย” เขาไม่เพียงกล่าวแต่กลับกดใบหน้านางให้ซุกกับอกแกร่ง นัยน์ตาดำจ้องมองบุรุษที่มีใบหน้างดงามราวกับเทพเซียนด้วยสายตาไม่เป็นมิตรแฝงข่มขู่

“ท่านปล่อยข้าก่อนเจ้าค่ะ เขาคงเป็นท่านหมอที่ผู้ติดตามของท่านพาเขามารักษาท่าน” นางกล่าวพลางดันตัวเองให้ออกห่าง

“แต่หน้าตาเขาไม่น่าไว้ใจ”

“ให้เขาได้ตรวจท่านเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะได้สบายใจ มิเช่นนั้นหากท่านล้มป่วยข้าคงปวดใจ” เมื่อเห็นท่าทางไม่ยินยอมของเขา นางจึงกล่าววาจาหว่านล้อมกึ่งออดอ้อนให้เขาคล้อยตาม

“หากฮูหยินกล่าวเช่นนั้น พี่จะยินยอมให้บุรุษหน้าตาไม่น่ามองผู้นี้ตรวจ”

“ข้ากลับเลยดีหรือไม่ เดี๋ยวก็น่าเกลียด เดี๋ยวก็ไม่น่ามอง อิจฉาข้าหรือไร” ตนเป็นถึงหมอเทวดารูปงามที่สุดในสามแคว้น เหตุใดบุรุษตาถั่วผู้นี้ถึงเอาแต่กล่าววาจาไม่น่าฟัง

“ใจเย็นๆ ขอรับท่านหมอ ได้โปรดตรวจร่างกายให้คุณชายของข้าด้วยขอรับ” เจียวโจวเกลี้ยกล่อมท่านหมอ

“ฮูหยินเหตุใดข้อเท้าเจ้าจึงได้บวมช้ำเช่นนั้น”