บทที่ 3 ความในใจของซีซวน (2/4)

“ฮูหยินของข้า นางหายไปไหน”

“ฮูหยินไปเก็บผลท้อแล้วเดินไปทางลำธารขอรับ”

“มีใครตามนางไปหรือไม่”

“เจียวหวงติดตามฮูหยินไปแล้วขอรับ”

“อืม ดูเหมือนนางจะเจ็บข้อเท้า ส่งคนไปรับลู่จื้อมาด้วย”

“ขอรับ”

“หากนางกลับมาหาข้าแล้วพวกเจ้าแสร้งทำเป็นมาตามหาข้าแล้วสั่งคนไปพาหมอมา บอกลู่จื้อให้เออออตามข้าอย่าได้ขัดแย้งมิเช่นนั้นข้าจะให้เสี่ยวช่างไปกินเสี่ยวอ้ายของเขา” คำขู่ของผู้เป็นนายทำให้เจียวโจวซึ่งเป็นพี่ใหญ่ในบรรดาลูกน้องแซ่เจียวทั้งหมดอยากยกมือปาดเหงื่อ

หากได้ยินคำข่มขู่เช่นนี้ท่านหมอเทวดาคงจะเดือดดาลจนสาดยาพิษใส่พวกเขาเป็นแน่ ในหมู่พวกเขาใครบ้างจะไม่ทราบว่าเสี่ยวอ้ายคืองูสีเหลืองที่ท่านหมอลู่จื้อรักดุจดวงใจ

หวิ้ว เสียงสัญญาณที่ใช้กันในหมู่ผู้ติดตามของเขาดังแว่วมา บ่งบอกว่ากำลังมีคนมา เขาจึงพยักหน้าสั่งให้ผู้ติดตามนับสิบไปซ่อนตัว

เมื่ออยู่ตามลำพัง เขาที่ยังคลุมเสื้อตัวนอกของนางอยู่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่แสนคุ้นเคยทำให้นัยน์ตาดำหม่นแสงลง ในครานั้นหากเขาเชื่อความรู้สึกของตนเอง ทุกอย่างคงไม่ผิดพลาด

ในเมื่อมีโอกาสอีกครั้ง เขาจะไม่ยอมให้ทุกอย่างผิดพลาด ผ้าเช็ดหน้าที่มีชื่อของสตรีน่ารังเกียจผู้นั้นปักอยู่ไม่สามารถทำให้เขาเข้าใจผิดได้อีก

“ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” เสียงของนางดังขึ้นทำให้เขาชะงักและยืดตัวยืนขึ้น เขาจับจ้องดวงหน้าหวานด้วยสายตาซับซ้อน พยายามเป็นอย่างยิ่งที่จะเก็บซ่อนความรู้สึกเหล่านั้นไว้

เขาเกือบจะแสร้งทำหน้านิ่งเฉยไม่ได้เมื่อเห็นนางใช้เท้าเขี่ยผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นออกไปทางด้านหลังก้อนหินเพื่อให้พ้นสายตาของเขา

การกระทำที่คล้ายจะไม่ไยดีต่อผ้าเช็ดหน้าของสหาย ทำให้เขารู้สึกแปลกใจ นางดูเปลี่ยนไปมาก

“ฮูหยินเจ้ามาแล้วหรือ” เขากล่าวพลางรั้งนางเข้าสู่อ้อมกอด

คิดถึงเจ้าเหลือเกิน...

‘ครานี้พี่จะเลือกเชื่อหัวใจตนเอง’ หากเขาไม่ยึดติดบุญคุณ นางก็ไม่ต้องถูกบุรุษสตรีชั่วช้าทำร้าย เขาได้รับโอกาสให้ย้อนกลับมา พบเจอนางก่อน เขาจะไม่มีวันยอมให้นางพบเจอจุดจบเช่นเดิม

“พี่คิดว่าเจ้าจะทิ้งพี่ไปเสียแล้ว” เขากล่าวต่อเมื่อเห็นนางยืนนิ่ง

“ท่านเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่” นางกล่าวพลางดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขา

“ฮูหยิน...เจ้าน้อยใจที่พี่ปกป้องเจ้าไม่ได้”