บทที่ 3 ความในใจของซีซวน (3/4)

บุรุษตัวโตปล่อยให้แม่นางน้อยตรงหน้าดึงรั้งตามใจ ตรงซอกหินที่นางพาเข้าไปหลบช่างดีเหลือเกิน มันทำให้เขาได้แนบชิดกับนาง เสียงหัวใจเต้นระรัวของนางเกือบทำให้เขาเผลอจ้องมองนางด้วยแววตาลึกซึ้ง ก่อนจะยิ้มเล็กน้อยอย่างพยายามล่อล่วงนาง

‘คุณชายขอรับ คุณชาย’

“คนพวกนั้นใช่คนของท่านหรือไม่”

“ข้าไม่ทราบ” เขาทำหน้าใสซื่อพลางส่ายหน้า

‘นี่มันอาภรณ์ของคุณชาย คุณชายต้องอยู่แถวนี้แน่นอน พวกเจ้าแยกย้ายกันไปหาคุณชาย เจียวมิ่งเจ้ารีบไปนำตัวท่านหมอเทวดามาที่นี่ มีคราบเลือดจางๆ บนอาภรณ์ เกรงว่าตอนนี้คุณชายอาจจะกำลังได้รับบาดเจ็บ’

‘ขอรับ’ เสียงเจ้าของชื่อตอบรับก่อนที่นางจะได้ยินเสียงคนอื่นค้นหาต่อ

“คนพวกนั้นน่าจะเป็นคนของท่าน เราออกไป...” นางยังกล่าวไม่ทันจบมือใหญ่ก็รั้งศีรษะนางแล้วกดใบหน้านางลงบนอกแกร่ง เพื่อไม่ให้นางเห็นดวงตาของเขาวาวโรจน์หลังจากคิดบางอย่างได้

บัดซบ! นางสวมอาภรณ์แค่ตัวใน คนพวกนั้นต้องจ้องมองฮูหยินของเขาเป็นแน่

“คุณชายท่านอยู่ที่นี่เอง” ชายชุดดำส่งเสียง แต่เขาส่งสายตาดุคนพวกนั้นให้หันหน้าไปทางอื่น ก่อนจะถอดอาภรณ์ตัวนอกของนางที่คลุมตัวเขาอยู่ คลุมลงบนตัวนาง

‘กลับไปข้าจะลงโทษพวกเจ้าที่มองฮูหยินของข้า’

บรรดาคนแซ่จางทั้งหมดได้แต่ทอดถอนใจกับความหวงแหนอย่างไร้เหตุผลของผู้เป็นนาย

‘ถ้าไม่ให้พวกข้าจ้องมองฮูหยิน แล้วหากนางหายตัวไปพวกข้าก็ต้องโดนคุณชายลงโทษอยู่ดี’ นี่คือเสียงคร่ำครวญจากบรรดาบุรุษชุดดำ

หลังจากนั้นบุรุษแซ่เจียวทั้งหมดก็ต้องร่วมเล่นงิ้วไปกับคุณชายของตนเพื่อล่อลวงฮูหยินตัวน้อย

โฉมสะคราญกวาดสายตามองความกว้างขวางและสะดวกสบายภายในรถม้า พลันเกิดความสงสัยว่าบุรุษผู้นี้แท้จริงเป็นใคร เหตุใดถึงได้ร่ำรวยเช่นนี้

“ฮูหยิน เจ้าหิวหรือไม่ กินขนมจิบชาเสียหน่อยเถิด” เขากล่าวพลางเลื่อนจานขนมไปใกล้นาง

“ขอบคุณเจ้าค่ะ แล้วท่านกินยาที่พวกพี่ๆ ชุดดำนำมาให้แล้วหรือยังเจ้าคะ”

“กินแล้ว” คำกล่าวของบุรุษที่อยู่ในรถม้าทำให้คนบังคับรถม้าแทบจะหยุดรถม้ากะทันหันด้วยความตกใจ

‘กินยาอันใดกัน ผีหลอกกลางวันแสกๆ แล้ว’ คุณชายของพวกเขากินยายากจะตาย

“เอ๊ะ! ท่านจะทำอันใดเจ้าค่ะ” นางพยายามหดข้อเท้าที่ถูกพันผ้าเอาไว้ เมื่อเห็นเขาเอื้อมมือมาใกล้คล้ายจะจับ

“พี่อยากดูข้อเท้าของเจ้า พี่ไม่น่าเป็นภาระให้เจ้า มิเช่นนั้นเจ้าก็คงไม่ต้องเจ็บหนักเช่นนี้” สีหน้าและท่าทางรู้สึกผิดของเขาทำให้นางนึกเอ็นดู