บทที่ 4 ต่างคนต่างพึ่งพากัน (3/4)

“ข้าก็จะแต่งนางเป็นฮูหยินจริงๆ”

“ที่ข้าถามคือเมื่อใดเจ้าจะเลิกแสร้งสติฟั่นเฟือน” อย่างไรวันหนึ่งก็ควรจะอาการดีขึ้น

“เรื่องนี้ข้ายังตอบไม่ได้”

“สร้างเรื่องโกหกเช่นนี้ ตอนลงหาทางลงดีๆ ด้วยล่ะ มิเช่นนั้นแทนที่จะได้แต่งฮูหยิน นางอาจจะโกรธเกลียดเจ้าจนไม่อยากพบหน้าเลยก็เป็นได้”

“...” ในตอนนั้นเขาไม่ทันคิดถึงผลที่ตามมาจริงๆ เขาใช้เวลาตัดสินใจเรื่องนี้ชั่วครู่ยามสบตากับนาง ก่อนที่ปากจะเอื้อนเอ่ยเรียกนางเช่นนั้นออกมา

“ชักอยากจะเห็นวันที่นางโกรธเจ้าแล้วสิ” กล่าวจบก็ลูบหัวเสี่ยวอ้ายที่เลื้อยออกมาจากแขนเสื้อ

‘ปากดีต่อหน้าแม่นางผู้นั้นไปเถิด วันใดที่โดนนางเมินเฉยข้าจะหัวเราะให้ฟันร่วง’ ลู่จื้อคิดพลางส่งยิ้มอ่อนโยนให้งูสีเหลืองของตน เสี่ยวอ้ายของเขาน่าเอ็นดูที่สุด

“หากนางโกรธข้าเช่นที่เจ้ากล่าวเมื่อใด ข้าจะให้เสี่ยวช่างมาจิกเสี่ยวอ้ายของเจ้า” เสี่ยวช่างเป็นเหยี่ยวตัวใหญ่ที่เขาเลี้ยงไว้

“หยุดความคิดของเจ้าไปเลย” ท่านหมอเทวดารีบเก็บสัตว์เลี้ยงของตนเข้าในแขนเสื้อ

“เจียวมิ่ง เจ้าพาคนล่วงหน้าไปยังเมืองหลวง แล้วเฝ้าติดตามมือปราบกวางเหลียงอี้ คนของกรมอาญา และคุณหนูหม่าลี่อิน บุตรสาวอู่จั้วคนของกรมอาญาเช่นกัน ไม่ว่าจะติดต่อหรือทำอันใดในแต่ละวันสืบมาให้หมด”

“ขอรับ”

“สองคนนั้นมีอันใดหรือ”

“บุรุษและสตรีที่เป็นภัยต่อ ซูหนิงเซียนฮูหยินของข้า”

“คำก็ฮูหยิน สองคำก็ฮูหยิน” ลู่จื้อเบือนหน้าหนีอย่างรำคาญ

พบเจอกันเมื่อใดก็ไม่มีใครทราบ พอรู้เรื่องอีกทีสหายของเขาก็สร้างบาดแผลให้ตนแล้วไปนอนแช่น้ำเล่นริมแม่น้ำเพื่อรอนางมาช่วย ช่างทุ่มเทมากเกินไปแล้ว

การเดินทางในหลายวันมานี้เป็นไปอย่างราบรื่น อาจเพราะมีผู้ติดตามที่มากฝีมือหลายคน จึงไม่มีใครกล้ามายุ่งเกี่ยว แม้แต่ท่านหมอเทวดาที่ร่วมเดินทางก็กลายเป็นสหายของคุณชายซีซวนไปแล้ว

แต่การมีหมอเทวดาร่วมทางไปด้วยก็ดีไม่น้อย เพราะเขาจะได้ช่วยดูแลบุรุษผู้นี้ เมื่อถึงเมืองหลวงสติที่ฟั่นเฟือนของเขาจะได้กลับมาเป็นปกติและมันควรจะเป็นเช่นนั้น หากคนที่ป่วยให้ความร่วมมือ

“คุณชายซีซวน ท่านกินยาหรือยังเจ้าคะ” เดินทางมาด้วยกันเกือบสามวัน นางที่อยู่กับเขาแทบจะตลอดเวลายกเว้นตอนนอน ไม่เคยเห็นเขากินยาเลยสักครั้ง พอถามก็บอกว่ากินแล้ว จนนางรู้สึกสงสัยจึงจับตามองจนได้เห็นว่าบุรุษผู้นี้อยู่กับตนแทบจะตลอดเวลาแล้วเขาจะลอบไปกินยาตอนใด