บทที่ 5 ใกล้ถึงเวลาแยกย้าย (2/4)

“ขอบคุณที่เข้าใจเจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า จึงไม่ได้เห็นสายตาลุ่มลึกยากจะคาดเดาของเขา

ยามค่ำคืนหยางซีซวนนั่งจิบชาราวกับเฝ้ารอคอยเรื่องบางอย่าง ใบหน้าที่มักจะส่งยิ้มออดอ้อนฮูหยินของตนบัดนี้เรียบเฉยไร้ท่าทางหยอกเย้าเช่นทุกครั้ง แต่ในสายตาของผู้ติดตามแซ่เจียวทั้งหมด ทุกคนย่อมทราบดีว่านี่เป็นนิสัยปกติของผู้เป็นนาย ยามอยู่กับฮูหยินต่างหากที่คุณชายของพวกตนดูไม่ใคร่ปกตินัก

พรึ่บ! บุรุษชุดดำสองคนเข้ามาทางหน้าต่างก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าผู้เป็นนาย

“ว่ามา” คุณชายหยางกล่าวพลางหมุนจอกชาเล่น

“คุณหนูหม่าลอบพบคุณชายกวางอยู่บ่อยครั้ง ทั้งสองคนสนิทสนมกันมาก ข้าน้อยจึงสืบต่อจนพบว่าทั้งสองแท้จริงเป็นเหมยเขียวม้าไม้ไผ่กันขอรับ”

“กวางเหลียงอี้ล่ะ”

“มือปราบกวางนอกจากไปมาหาสู่กับคุณหนูหม่า ยังติดต่อกับกลุ่มนักเลงเพื่อให้ลงมือกับคุณหนูซูในวันนี้ขอรับ”

แต่คงลงมือไม่ได้สินะ เพราะเขาจงใจถ่วงเวลาด้วยการพานางแวะกินของอร่อยอยู่หลายครั้งทำให้การเดินทางล่าช้ากว่าเดิมเกือบสองวัน

“ใครเป็นคนวางแผน”

“คุณหนูหม่าขอรับ นางเป็นคนส่งจดหมายเรียกให้คุณหนูซูเร่งรีบกลับเมืองหลวง โดยอ้างว่าเจ้ากรมอาญาซูป่วยหนัก”

“เปิดทางให้พวกนั้นลงมือ”

“ขอรับ”

“อย่าลืมตามเก็บหลักฐานเอาไว้ให้ครบ” เขากล่าวพลางยกชาขึ้นจิบ

“เหตุใดเจ้าถึงปล่อยให้พวกมันลงมือ ไม่กลัวนางเป็นอันตรายหรืออย่างไร” ลู่จื้อเอ่ยถามสหาย

“เพราะข้ามั่นใจว่าข้าปกป้องนางได้ อีกอย่างหากไม่ปล่อยให้พวกนั้นลงมือในตอนนี้ อย่างไรพวกมันก็ต้องหาโอกาสลงมืออยู่ดี มิสู้ปล่อยให้พวกมันทำแล้วคอยเก็บหลักฐานเอาไว้ไม่ดีกว่าหรือ”

“เจ้าจะปล่อยให้พวกนั้นได้ใจแล้วค่อยจัดการเช่นนั้นหรือ”

“อืม ข้าจะเก็บหลักฐานทั้งหมดเอาไว้จัดการในคราวเดียว” หากคิดลงมือต้องทำให้คนพวกนั้นมีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย

“ในฐานะที่ข้าเป็นสหายของเจ้า ข้าขอถามหน่อยเถิด เจ้าไปรู้จักสตรีผู้นั้นตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดเจ้าถึงได้หลงใหลนางมากถึงเพียงนี้” รักตั้งแต่แรกพบหน้าก็คงจะไม่ใช่

“เจ้ารู้เพียงว่าข้ารักและปรารถนาเพียงนางก็พอแล้ว ส่วนจะเพราะเหตุใดนั้น ไปคิดกันเอาเอง” คำตอบของคุณชายหยางทำให้สหายสะบัดหน้าหนี

“คิดว่าข้าอยากรู้มากหรือไร”

“ในตอนนี้มีพวกมันจับตาดูเราหรือไม่”