บทที่ 5 ใกล้ถึงเวลาแยกย้าย (3/4)

“ฮูหยิน เจ้าอดทนเห็นหน้าบุรุษที่รูปงามน้อยกว่าพี่เพียงครู่เดียวอีก ไม่นานเราก็จะถึงเมืองหลวงแล้ว” เขากล่าวพลางรินชาใส่จอกให้นางอย่างเอาใจ

‘สหายผู้นี้ปากไม่ดี มันน่าเปิดโปงความลับเสียจริง’ ทำตัวราวกับเด็กน้อยกลัวผู้อื่นมาแย่งความรักความสนใจจากมารดา

“ท่านอย่าได้กล่าววาจาไม่ดีต่อท่านหมอเช่นนั้น”

“...” เขาเม้มริมฝีปากราวกับอัดอั้นตันใจ ก่อนจะก้มหน้าลง

“ข้าต้องขออภัยท่านหมอด้วยนะเจ้าคะ เขาสติฟั่นเฟือนอาจกล่าววาจาไม่เหมาะสมไปบ้าง” นางหันไปกล่าวกับท่านหมอ ถึงไม่ได้เห็นเบื้องหลังสีหน้าของบุรุษมากเล่ห์

‘ดู...สหายข้าสำนึกที่ใด แสร้งทำเป็นน่าสงสารให้นางเห็นใจ แต่แท้จริงมากเล่ห์กลับกลอก’ ด้วยความเป็นหมอ เขาจึงสามารถรักษาสีหน้าให้นิ่งเรียบเอาไว้ได้ เมื่อเห็นสหายทำหน้าตาล้อเลียนอยู่เบื้องหลังนางราวกับเด็กน้อย แต่พอนางหันกลับไปมองก็ก้มหน้าลงท่าทางเศร้าสร้อยเช่นเดิม

ได้เปิดหูเปิดตากับนิสัยของคุณชายเล็กตระกูลหยางก็คราวนี้

หวิ้ว...เสียงอะไรบางอย่างทำให้สีหน้าที่เศร้าสร้อยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

“คอแห้งหรือไม่ จิบชาเถิด” เขากล่าวพลางเลื่อนชาให้นางกิน

“ท่านหมอ จิบชาเจ้าค่ะ” แทนที่นางจะยกขึ้นจิบ นางกลับเลื่อนจอกชาให้กับลู่จื้อ

“มิเป็นไรแม่นาง ท่านจิบเถิด ประเดี๋ยวสามีของท่านจะน้อยใจ เขาตั้งใจชงให้แม่นางกิน” หากเขากินชาจอกนี้เข้าไปเขาคงต้องตายอยู่ในรถม้าคันนี้เป็นแน่

“ฮูหยิน เจ้าโกรธพี่อีกแล้วใช่หรือไม่ แม้แต่ชาที่พี่ชงให้ก็ไม่ยอมกิน”

“ข้าไม่ได้โกรธอันใดเจ้าค่ะ นี่เจ้าค่ะ ข้ากินชาที่ท่านชงแล้ว” นางกล่าวจบก็รีบยกชาจอกนั้นจนหมดในคราวเดียวก่อนจะคว่ำจอกชาให้เขาดู

“ชาที่พี่ชงถูกปากเจ้าหรือไม่”

“ถูกปากเจ้าค่ะ”

“หากเข้าเมืองหลวงแล้ว เราไปพักที่จวนของท่านพ่อตากันก่อนดีหรือไม่”

“เจ้าค่ะ”

“แล้วค่อยไปจวนของพี่”