บทที่ 188 ทรมานซึ่งกันและกัน

บางครั้ง คนที่เงียบ ๆ ก็น่ากลัวกว่าเวลาที่เธอหรือเขาส่งเสียงดัง

“ปล่อยฉันนะ…อา!” ประโยคที่ไม่สมบูรณ์ของเธอจมอยู่ในลำคออย่างสมบูรณ์ ไม่จำเป็นต้องพูดออกมา

เขาโยนเธอลงบนเตียงเหมือนกับว่าเขาบ้าเลือด ดูเหมือนว่าการกอดเธอแน่นเป็นวิธีเดียวที่เขาจะรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิของผู้หญิงคนนี้และจากอุณหภูมิของเธอเท่านั้นที่ทำให้เขารู้สึกได้ว่าเธอยังอยู่ข้าง ๆ เขา เพียงวิธีนี้เท่านั้นทำให้เขาแน่ใจว่าเธอไม่ได้ทิ้งเขาไป

เธอปฏิเสธที่จะมองหน้าเขา เธอเลือกที่จะจ้องมองไปที่เพดานและฝันกลางวันมากกว่ามองเขา

ด้านบนของเธอ ชายหนุ่มปลุกเร้า เขายันแขน และลุกขึ้นจากเธอ เห็นได้ชัดว่าน้ำหนักบนร่างกายของเธอถูกยกขึ้น เขาลุกจากเตียง ผู้ชายที่เน้นย้ำเรื่องความเหมาะสมมาโดยตลอดไม่สนใจแม้แต่รองเท้าของเขา เขาเหยียบพื้นด้วยเท้าเปล่าแล้วเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเปิดลิ้นชักแล้วหยิบขวดยาออกมา

เขาก้าวยาว ๆและรีบไปที่ข้างเตียงเหยียดแขนออก “คุณจะไม่กินยางั้นหรือ?”

“คุณ…” เธอตื่นตระหนก

เขาหัวเราะเยาะทันที “วิตามินเม็ดใช่ไหม” ริมฝีปากบางของเขาโค้งขึ้นช้า ๆ ไม่มีร่องรอยของความอบอุ่นของมนุษย์แม้แต่นิดเดียวในตัวเขา ด้วยมือที่ว่างอีกข้างหนึ่ง เขาคลายเกลียวฝาขวดโดยที่รูม่านตาสีเข้มจ้องไปที่ผู้หญิงตรงหน้าเขา หลังจากพลิกฝ่ามือ เขาเทยาเม็ดออกมากำมือนึง ริมฝีปากบางของเขาโค้งขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ความเย็นชาของเขาทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

เขาเงยหน้าขึ้นและยัดยาเม็ดทั้งกำมือเข้าปากของเขา เขากลืนเม็ดยาลงไปมากกว่าสิบเม็ดต่อหน้าเธอ

รูม่านตาของเจนหดตัวกะทันหัน ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเธอแทบจะกระโจนไปข้างหน้าในขณะที่เธอโอบแขนรอบตัวเขา "ไม่! คุณกินมันไม่ได้!"

“ทำไมฉันถึงกินมันไม่ได้? มันเป็นวิตามินเม็ดไม่ใช่เหรอ?” เขายิ้ม แต่รอยยิ้มของเขายังไม่ปรากฏในดวงตาของเขา “งั้น คุณกินมันได้ ไม่ใช่เหรอ?”

“ฉัน ฉัน…” เธอพูดอะไรได้บ้าง? บอกเขาว่านี่ไม่ใช่เม็ดวิตามิน?

ในขณะที่เคี้ยวยาเม็ดในปากของเขา เขาลดสายตาลงและจ้องไปที่ผู้หญิงคนนั้น ยาเม็ดหนึ่งในปากของเขาขมเป็นพิเศษ นอกจากนี้ เขายังหยิบมันเข้าไปในปากของเขาทั้งกำมือ ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่รู้สึกถึงความขมขื่นที่รุนแรงของยา เขาไม่รู้สึกอะไรเลยในขณะที่เขาเคี้ยวเหมือนกำลังเคี้ยวหมากฝรั่งแทนที่จะกินยาเม็ดที่ขมมาก ๆ

เจนอ้าปาก ทุกครั้งเมื่อเธอต้องการพูดอะไร เธอจะพบว่าตัวเองไม่สามารถพูดอะไรได้เลย

เธอจ้องไปที่ลำคอของเขาและดูทุกครั้งที่เขากลืน เขายังคงเคี้ยวเม็ดยา หน้าอกของเธอรู้สึกร้อนและเจ็บปวด แต่เธอไม่สามารถหาสาเหตุได้ เธอเงยหน้าขึ้นและมองเข้าไปในดวงตาของเขา "คายออกมา"

"ทำไม? ทำไมคุณขี้เหนียวจัง ที่รัก? คุณไม่สามารถแบ่งปันวิตามินเม็ดนี้กับฉันได้งั้นหรือ? ฉันจะซื้อให้คุณมากขึ้นถ้าฉันกินมันหมด” ไม่เพียงแค่นั้น เขายังต้องคุยกับเธออย่างสนิทสนมด้วย ถึงกระนั้น ก็ยังมีความเจ็บปวดในดวงตาของเขา รู้สึกเหมือนว่าหัวใจของเขาถูกมือทั้งสองข้างฉีกออกจากกันขณะที่มันส่งเสียงดัง เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่สนใจมัน อย่างน้อยผู้หญิงคนนี้ก็ยังรู้สึกสงสารเขา ไม่อย่างนั้นทำไมเธอต้องสนใจแม้ว่าเขาจะกินยาพิษเข้าไป? สิ่งที่น่าขันกว่านั้นคือเขาเพิ่งตระหนักว่านี่คือสิ่งต่อรองสุดท้ายของเขา!

เพียงเพราะสิ่งนี้!

เพียงเพราะสิ่งนี้ ...

เธอกล่าวว่า “การกินวิตามินมากเกินไปก็ไม่ดีเช่นกันใช่ไหม? คายออกมา โอเค?”

เพียงเพราะสิ่งนี้!

เพียงเพราะสิ่งนี้ ...

เขาตอบว่า “โอเค” คำพูดที่เขาวางแผนจะพูดเพื่อเปิดเผยเธอในตอนแรกตอนนี้ทั้งหมดถูกซ่อนไว้ในใจของเขาอีกครั้งในขณะที่เขายังคงแสร้งทำเป็นราวกับว่าเขาไม่รู้อะไรเลย

เขาพ่นสิ่งที่เหลืออยู่ในปากของเขา ในขณะที่ขมวดคิ้ว เขาแสร้งทำเป็นเม้มริมฝีปากและลิ้มรส “เม็ดวิตามินพวกนี้มีรสชาติที่แย่มาก คุณไม่ควรกินมันอีกต่อไป ฉันจะซื้ออันใหม่ให้คุณ”

ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปรุนแรง เธอฉกขวดยาไปจากมือเขาจนเกือบหมด จากนั้นเธออธิบายให้เขาฟังอย่างไม่เป็นธรรมชาติว่า “ฉันชอบรสสัมผัสของมัน รอจนกว่าอันนี้จะหมดก่อน”

ทันใดนั้นเขาก็แตะที่หลังเอวของเธอ ทำให้ร่างกายของเธอแข็งขึ้นทันที ตอนนี้เธอดูไม่เป็นธรรมชาติมากยิ่งขึ้น “ อย่าแตะต้องฉัน!”

เธอแทบจะคำรามดัง ๆ ความเจ็บปวดและความอับอายในการสายตาของเธอยิ่งยากที่จะปกปิดในตอนนี้

“พูดสิ พอจะมีโอกาสไหมที่ไตของฉันจะเป็นส่วนหนึ่งของคุณ?”

การแสดงออกของเจนเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงเมื่อเธอถอยหลัง “คุณหมายถึงอะไร?” เธอจ้องมองชายตรงหน้าอย่างตื่นตัว

“ถ้าเราสามารถแลกเปลี่ยนสิ่งหนึ่งกับอีกสิ่งหนึ่งในโลกนี้ คุณสามารถให้อะไรฉันได้ไหมถ้าฉันให้ไตกับคุณ?”

เขามองเธออย่างอ่อนโยน

เจน อย่างไรก็ตาม เปลี่ยนเป็นความเย็นไปทั่ว “อย่ามาล้อเล่นอีกนะ…อย่ามาล้อเล่นอีก โอเค? คุณไม่ได้บอกว่าเราจะอยู่ด้วยกันโดยดีงั้นหรือ? เราจะอยู่ด้วยกันโดยดี อย่าทำเรื่องตลกแบบนั้นอีก และเลิกคิดถึงเรื่องแบบนี้”

เธอคิดว่าเขาคิดวิธีใหม่ในการทรมานเธอ เธอ…กลัว

ฌอนฟังเจนเมื่อเธอพูดว่า "เราจะอยู่ด้วยกันโดยดี" เขาอยากจะหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อม ๆ กัน ... ดังนั้น จะมาถึงเวลาที่ฌอนสจ๊วตผู้สูงศักดิ์ผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ที่สวรรค์สงสาร จะต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้เมื่อมันมาถึงความรู้สึกของมนุษย์ด้วยเช่นกัน

“โอเค ถ้าเป็นอย่างที่คุณพูด ก็มาอยู่ด้วยกันโดยดีเถอะ” เขากดศีรษะของเธอเข้ากับไหล่ของเขา มือซ้ายของเขากำแน่นในที่ที่เธอมองไม่เห็น...

“ที่รัก เมื่อฉันบอกคุณว่าฉันจะให้ไตของฉันเพื่อแลกกับอย่างอื่น ทำไมคุณไม่ถามฉันว่าสิ่งนั้นคืออะไรล่ะ?” เขากระซิบข้างหูเธอ

เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าผู้หญิงกำลังตัวแข็งในอ้อมแขนของเขา

“เลิกล้อเล่นได้ไหม? เรื่องนี้ไม่ตลกเลย”

เขาฟังเธอขณะที่เธอหลีกเลี่ยงเรื่องนี้และหัวเราะเบา ๆ ดวงตาของเขาอ่อนลงมากยิ่งขึ้น ท่ามกลางสายตาที่นุ่มนวลของเขา ดูเหมือนจะสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด เขาพูดเบา ๆ ว่า “โอเคฉันจะหยุดพูดเรื่องตลกที่ไม่ตลกเลย”

“วิตามิน…อย่ากินมันอีก โอเค?” ฌอนเห็นเธอกำขวดอย่างแน่นแม้ว่าเธอจะอยู่ในอ้อมแขนของเขาก็ตาม เขาคิดว่าถ้าครั้งนี้เธอสามารถตกลงกับเขาได้เขาจะบริจาคทรัพย์สินส่วนตัวครึ่งหนึ่งให้สังคมทันทีในขณะเดียวกันก็เอาอีกครึ่งหนึ่งเพื่อเลี้ยงดูเธอและลูก ๆ นั่นน่าจะเกินพอแล้ว

มันเหมือนกับว่าเวลาได้หยุดลง ไม่กี่วินาทีนั้นให้ความรู้สึกเหมือนศตวรรษ เขาวิตกกังวลมากขึ้นจากการรอคอย

เขาตระหนักดีว่าการที่เขาดูแลผู้หญิงคนนี้ได้ก้าวข้ามขอบเขตของความบ้าคลั่งไปแล้ว

“ฉันจะกินขวดนี้ให้หมดก่อน…ไม่อยากให้เสียเปล่า”

มีเสียงพึมพำอย่างไม่พอใจ!

กำแพงในใจของเขาพังทลาย!

เธอยังคงยืนยันที่จะกิน'เม็ดวิตามิน'เฮงซวยพวกนั้น!

ไม่ เธอไม่อยากกิน ‘วิตามินเม็ด’! เธอไม่อยากมีลูกของเขา! เธอไม่สามารถรักเขาได้อีก! เธอแค่อยากจะแยกทางกันอย่างเด็ดขาดกับเขา!