บทที่ 189 ผิวเผิน

มีสามสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง!

ข้อหนึ่งความจริงในตอนนั้น

ข้อสองพวกเขาต้องการลูก

ข้อที่สามในคฤหาสน์ที่ปลอดภัยและได้รับการปกป้องนี้ มีใครอีกบ้างที่อาจมีแรงจูงใจในการเตรียม "เม็ดวิตามิน" ให้เธอทั้งขวด?

คำตอบนั้นชัดเจน

"ออกไป" ฌอนยืนอยู่ตรงหน้าชายชราที่มีฐานะดี เมื่อเทียบกับผู้สูงอายุคนอื่น ๆ ในวัยเดียวกันชายชราคนนี้มีความพิเศษมากกว่าตั้งแต่การแต่งกายไปจนถึงคำพูดและการกระทำของเขา

เขาเรียนรู้ทีละคนโดยไม่ได้รับอิทธิพลจากสิ่งที่เขาเห็นและได้ยินจากนายท่านของเขาในครอบครัวใหญ่นี้อย่างต่อเนื่อง

ชายชราย่นคิ้ว “นายท่าน สจ๊วตไม่เพียง แต่เป็นนายจ้างของซัมเมอร์เท่านั้น แต่ยังเป็นผู้สนับสนุนครอบครัวของเรามาหลายชั่วอายุคนด้วย ผมเดาว่าคุณสามารถพูดได้ว่าสจ๊วตเป็นผู้มีพระคุณของซัมเมอร์”

“ในฐานะผู้รับใช้ของคุณ ผมไม่กล้าขัดคำสั่งของคุณ นายท่าน”

“แต่ก่อนที่ฉันจะจากไป นายท่าน อย่างน้อยคุณไม่ควรที่บอกให้คนรับใช้เก่าคนนี้รู้ว่าทำไมคุณถึงต้องการให้ผมย้ายออกจากคฤหาสน์งั้นหรือ?”

ถ้าเขาไม่ได้พูดถึงมัน ฌอนอาจจะไม่รู้สึกรำคาญขนาดนี้ อย่างไรก็ตามคุณซัมเมอร์จะไม่ยอมทำตามหากไม่ได้รับคำตอบจากเขา

ริมฝีปากบางของเขาโค้งลงอย่างเยาะเย้ย "ทำไม?” คุณไม่รู้หรือว่าทำไมคุณซัมเมอร์?” ประกายเย็นในดวงตาของเขาริบหรี่และหายไป “ฉันไม่เคยคาดหวังว่าคนทรยศจะปรากฏตัวในสวนหลังบ้านของตัวเองในล้านปี”

"คุณซัมเมอร์ ฉันควรจะพูดขอบคุณที่เห็นคุณแค่ให้ยาคุมกับเธอหนึ่งขวดแทนยาพิษเรื้อรังหนึ่งขวด”

เมื่อได้ยินคำพูดของเขาหัวใจของคุณซัมเมอร์ก็เต้นรัว เขายืนกรานโดยคิดว่านังหญิงชั่วต้องเป็นคนใส่ร้ายเขา…เขารู้! จะมีผู้หญิงคนไหนที่ไม่เต็มใจที่จะมีลูกให้กับสจ๊วต?

เขารู้ ถ้าโรซาลีนทำไม่ได้ แล้วผู้หญิงชั่วอย่างเธอจะนิ่งเหมือนน้ำและไม่ถูกล่อลวงได้อย่างไร?

เพียงเพราะเธอมีตระกูลงั้นหรอ?

สิ่งนี้ยืนยันว่าการคาดเดาก่อนหน้านี้ของเขาถูกต้องไม่ใช่หรือ?

เธอจงใจวางกับดักเพื่อหลอกล่อเขาแล้วไปบอกกับเขาว่า…ผู้หญิงคนนี้ใช้โอกาสได้ดีจริงๆ!

ชั้นแห่งความโกรธปรากฏขึ้นบนใบหน้าเก่าแก่ที่แข็งกระด้างของคุณซัมเมอร์ เมื่อเขาตระหนักถึงสิ่งนี้เขาก็ลดศีรษะลงมากขึ้น

“ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไรครับ นายท่าน” เขาต้องไม่ยอมรับการกระทำนี้

ฌอนจ้องมองชายชราตรงหน้าอย่างเย็นชา “ไม่ว่าคุณจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตามคุณซัมเมอร์ฉันอยากให้คุณย้ายออกจากคฤหาสน์วันนี้”

"นายท่าน!"

“ฉันไม่อยากได้ยินเกี่ยวกับมัน”

มิสเตอร์ซัมเมอร์เปิดปากของเขาหลายครั้งและพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็กลืนคำพูดของเขาและพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “โอเคครับ นายท่าน” เส้นเลือดที่แขนของเขาสั่น ... อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะพูดเก่งมาก แต่คำพูดของเขาก็ไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิงเมื่อเผชิญกับท่าทีแข็งกร้าวของฌอน

เขาทำงานร่วมกับฌอนมาหลายสิบปีและเข้าใจว่าชายคนนี้ซึ่งรับช่วงต่อครอบครัวสจ๊วตทั้งหมดจากท่านอาวุโสตั้งแต่อายุยังน้อยไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรับมือ เมื่อเขาตั้งใจแล้วก็ไม่มีใครสามารถโน้มน้าวให้เขาทำอย่างอื่นได้

ในสวนของคฤหาสน์ ชายที่ไม่เด่นคนหนึ่งกำลังยื่นของบางอย่างให้กับดอส

ทั้งสองแลกเปลี่ยนการกระซิบกันสองสามครั้ง ดอสไม่ได้เปิดมันเพื่อดูเนื้อหา เขาคว้าถุงกระดาษสีน้ำตาลและวิ่งกลับไปพร้อมกับใบหน้าที่เคร่งเครียดของเขา เขาวิ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่นขึ้นบันไดและเข้าไปในห้องทำงาน

คุณซัมเมอร์ออกมาจากการห้องทำงานของฌอนและบังเอิญชนเข้ากับดอสที่กำลังรีบมา

พลั้ค!

ถุงกระดาษสีน้ำตาลตกลงที่พื้นและหลุดออกมา เสียงชนกันขณะที่ของตกกระจายไปทั่วพื้น

"คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ฉันขอโทษจริง ๆ ให้ฉันหยิบให้คุณ…” คุณซัมเมอร์ก้มลงแล้วเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่ง เขามองสำรวจอย่างรวดเร็วในขณะที่เขาอยู่ที่มัน ทันใดนั้นผิวของใบหน้าที่แก่ชราของเขาก็เปลี่ยนไป

ก่อนที่เขาจะมีเวลามองใกล้ ๆ แขนข้าง ๆเขาก็ยืดออกมาทันที "ไม่เป็นไร" หลังจากผลักมือคุณซัมเมอร์ออกไปเขาก็รีบฉวยกระดาษออกจากมือ “คุณสามารถทำสิ่งที่คุณทำก่อนหน้านี้ต่อเถอะ ฉันสามารถเก็บเอกสารเหล่านี้เองได้”