บทที่ 5

หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”

บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึง

เวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”

ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อ

หัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจ

ยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไม่พ้นเสียจริง ๆ!

หวงอี้อันเตือนเธออย่างดุดัน “เธอทำผิดก็รับผิดชอบเอง อย่าดึงฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยเข้าใจไหม?”

เขาเป็นคนของแม่ใหญ่ของเธอ

สองปีมานี้ที่เวินหร่านถูกส่งมาเป็นลูกน้องของหวงอี้อัน

เขาได้รับคำสั่งจากแม่ใหญ่ให้จงใจกลั่นแกล้งเธอหลายต่อหลายครั้ง

ตอนนี้บอสใหญ่มาที่บริษัทวันแรกก็ข้ามลำดับชั้นเรียกเธอเข้าพบ

ในสายตาหวงอี้อัน จะต้องเป็นเพราะเวินหร่านไปล่วงเกินบอสใหญ่มาแน่ ๆ

แต่ถ้าเธอถูกลงโทษจริง ๆ เขาก็จะได้มีเรื่องไปรายงานคุณนายใหญ่เวินพอดี

เขาได้รับคำสั่งจากคุณนายใหญ่เวินให้หาวิธีทำให้เวินหร่านทำผิดพลาด

แต่ตลอดสองปีที่เวินหร่านเป็นลูกน้องของเขา เธอก็ระมัดระวังตัวมาโดยตลอด ไม่เคยทำอะไรผิดพลาด

เขากำลังกลุ้มใจอยู่ว่าจะ ‘ยัดความผิด’ ให้เธออย่างไรดี คิดไม่ถึงว่าเธอจะเอาตัวเองใส่ตะกร้าไปประเคนให้บอสใหญ่เสียเอง

คราวนี้ดีทีเดียว ยิ่งเธอทำความผิดร้ายแรงมากเท่าไร คุณนายใหญ่เวินก็ยิ่งพอใจมากเท่านั้น

แต่ก่อนหน้านั้น เขาต้องกันตัวเองออกมาเสียก่อน ไม่ให้ต้องพลอยเดือดร้อนเพราะเวินหร่าน

“เข้าใจแล้วค่ะ ผู้จัดการหวง!” เวินหร่านก้มหน้ากล่าว

เธอกำลังจะไปก็ถูกหวงอี้อันดึงไว้ เขากระซิบขู่ข้างหูเธออย่างมาดร้าย “จำไว้ ถ้าเธอกล้าไปพูดซี้ซั้วต่อหน้าบอสใหญ่ ต่อไปก็อย่าหวังเลยว่าจะได้อยู่ดีมีสุขในฐานะลูกน้องฉัน!”

เวินหร่านปรายมองเขาอย่างเยาะหยัน

เขาพูดราวกับว่าสองปีที่เป็นลูกน้องเขามา เธอได้อยู่ดีมีสุขอย่างนั้นแหละ

หวงอี้อันรับคำสั่งจากแม่ใหญ่ของเธอ การกดดันและการกลั่นแกล้งในที่ทำงานรูปแบบต่าง ๆ มีน้อยเสียเมื่อไร?

ตอนนี้เขากำลังร้อนตัวอยู่ล่ะสิ!

กลัวเธอจะไปฟ้องบอสใหญ่ ถึงได้มาเตือนเธอเป็นพิเศษก่อนที่เธอจะไปที่ห้องทำงานของประธาน

แต่เขาร้อนตัวไปเสียเปล่าโดยแท้

เธอไปเจอบอสใหญ่ครั้งนี้มีเรื่องสำคัญกว่าต้องยืนยัน ไหนเลยจะว่างพอมาคิดถึงคนไม่สำคัญอย่างเขา?

เวินหร่านลอบกลอกตา สะบัดมือเขาออกแล้วตรงไปที่ลิฟต์

ขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นบนสุด ที่นี่คืออาณาเขตของประธานโดยเฉพาะ

เวินหร่านทำงานที่บริษัทแห่งนี้มาสองปี แต่ไม่เคยขึ้นชั้นที่สูงกว่าชั้นสิบสองมาก่อนเลย ชั้นบนสุดยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เลขานำทางเธอมาถึงหน้าประตูออฟฟิศประธานแล้วเคาะประตู

“เข้ามาได้!”

น้ำเสียงเย็นชาของผู้ชายดังมาจากข้างใน

เวินหร่านถอนหายใจออกมายาว ๆ ปอยผมบนหน้าผากกระพือขึ้นแล้วร่วงลงมา

เธอปรับอารมณ์ตัวเองก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไป

ห้องทำงานของประธานตกแต่งด้วยโทนสีดำขาวเย็นชา เส้นสายอันแข็งกระด้างเผยให้เห็นถึงนิสัยเย็นชาห่างเหินของผู้เป็นเจ้าของ

เวินหร่านมองปราดเดียวก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน

เขากำลังก้มหน้าอ่านเอกสาร

เห็นใบหน้าไม่ชัด แต่กลิ่นอายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขากลับเหมือนเคยพบกันมาก่อน

แต่เขาดูจะลืมไปแล้วว่าเธออยู่ที่นี่ นับแต่ที่เธอเข้ามาจนถึงตอนนี้เขาก็ไม่ได้ละมือจากเอกสาร ทั้งยังไม่เหลือบมองเธอสักแวบ

ภาพที่ไม่พึงมีเริ่มโผล่เข้ามาในความคิดของเวินหร่าน

บนเตียงในห้องตรวจวันนั้น เขาช่วยเธอตรวจ...

พระเจ้าช่วย!

เธอคิดถึงเรื่องนี้ได้อย่างไร?

ขณะกำลังหงุดหงิดตัวเอง ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงสายตาคมกริบลึกล้ำมองมาที่เธอ

เวินหร่านพลันได้สติคืนมา ถึงตอนนี้จึงพบว่าชายตรงหน้าไม่รู้เงยหน้าขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ดวงตาดำสุดหยั่งของเขาจ้องมองเธอมาสักพักแล้ว

ดวงตาสองคู่ประสานกัน

ชั่วพริบตาเดียวก็ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาหา

หัวใจเต้นรัวเร็วกว่าเดิม

“คุณดูจะตกใจมากที่เห็นผม?”

มุมปากซางเลี่ยรุ่ยหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มมีเลศนัย แต่รอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา

เส้นเลือดตรงขมับของเวินหร่านเต้นตุบ ๆ

น้ำเสียงประหม่าสั่นเครือ “ขะ... ขอโทษค่ะ ท่านประธาน... ฉันมัวแต่อึ้งกับสง่าราศีของคุณจนลืมตัวไปชั่วขณะ”

ซางเลี่ยรุ่ยเลิกคิ้วข้างหนึ่ง แววตาลึกล้ำ “พูดแบบนี้หมายความว่าคุณหนูเวินสนใจผมเหรอครับ?”

“จะกล้าได้อย่างไรคะ? ฉันเป็นแค่พนักงานตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งของคุณ ไม่กล้ามีความคิดไม่เหมาะสมต่อคุณแน่นอนค่ะ มีแต่ความเลื่อมใสศรัทธาล้วน ๆ!” เวินหร่านรีบอธิบายด้วยความแตกตื่น

ชายหนุ่มตรงหน้าทั้งเย็นชาและน่าเกรงขาม พาให้คนยากจะมองข้ามความกดดันที่แผ่ออกมาจากรอบตัวเขา