บทที่ 1140

ไรอันตกใจมากที่เมเดลีนเข้ามาเยี่ยมเขากะทันหัน “มีอะไรหรือเปล่าเอวลีน? ให้ผมช่วยอะไรไหม?”

เมเดลีนวางเอกสารการหย่าที่เธอรวบรวมไว้และใบหย่าที่เซ็นแล้วลงตรงหน้าไรอัน

“ฉันรวบรวมเอกสารเรียบร้อยแล้ว ไรย์ คุณเพียงแค่ต้องเซ็นมันเท่านั้น” เมเดลีนยื่นปากกาให้ “ฉันรู้สึกขอบคุณไอบีซีไอที่ดูแลครอบครัวของพนักงานเป็นอย่างดี แต่ไม่ว่ายังไงครอบครัวของฉันก็ควรจะเป็นเจเรมี่”

ความสงบเยือกเย็นของไรอันชะงักนิ่งไปชั่วครู่

“เจเรมี่บอกฉันแล้วว่าเงื่อนไขในการเข้าร่วมไอบีซีไอของเขาคือต้องการให้คุณช่วยปกป้องฉันและลูก ๆ ไว้”

เมเดลีนเฝ้ามองใบหน้าของไรอันว่าเขามีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง

“การแต่งงานกับฉันคงต้องเป็นคำสั่งจากหัวหน้าของคุณ และตอนนี้ภารกิจก็สิ้นสุดลงแล้ว ฉันคิดว่าเราควรยุติความสัมพันธ์ที่ไม่ควรเกิดขึ้นนี่เสียที ฉันขอบคุณที่คุณคอยปกป้องพวกเรามาตลอดค่ะไรย์”

ไรอันฟังอย่างใจเย็นและรับเอกสารการหย่ามาไว้ในมือ

“ตราบใดที่มีความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง ภารกิจก็ไม่มีทางสำเร็จหรอกนะ” ไรอันชำเลืองมองเอกสารแล้วเงยหน้าขึ้น “ผมอยากจะขออะไรสักอย่างได้ไหม เอวลีน?”

เมเดลีนครุ่นคิดแวบหนึ่งก่อนจะตอบ “ตราบใดที่อยู่ในความสามารถของฉัน ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด”

“ผมแน่ใจว่าคุณทำได้” ไรอันยิ้มในขณะที่ดวงตาของเขามีความหวัง “อีกสองวันจะถึงวันเกิดครบรอบอายุ 30 ปีของผม ผมอยากใช้เวลาในช่วงสำคัญแบบนั้นกับคุณ และคิดเสียว่านี่เป็นหนทางอันสวยงามเพื่อยุติการแต่งงานในนามระหว่างเรานะครับ”

นี่แทบจะเป็นคำขอที่แปลกประหลาดสุด ๆ และเมเดลีนเองก็คิดหาเหตุผลที่จะปฏิเสธไม่ได้ “ค่ะ วันนั้นฉันจะเอาใบหย่ามาให้อีกครั้งก็แล้วกัน”

“โอเคครับ” ไรอันตกลงและไม่พยายามรั้งเธอไว้อีก

เมเดลีนไม่ได้อยู่ต่อเธอออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลโจนส์ในทันที

ขณะนั่งอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่ในห้องอ่านหนังสือ มุมปากของไรอันขยับเล็กน้อยพลางจ้องมองร่างบางที่กำลังห่างออกไปของเมเดลีน

…

เมื่อกลับถึงบ้าน เมเดลีนก็บอกทุกอย่างกับเจเรมี่ ทั้งข้อประนีประนอมของไรอันรวมถึงวันเกิดครบรอบ 30 ปีของอีกฝ่าย

เจเรมี่ดูไม่สบอารมณ์นัก และอันที่จริงเป็นเขาเองที่แนะนำให้เธอไปที่นั่น