บทที่ 1214

ขณะที่พูดเขาก็เริ่มเดินเร็วขึ้นเพื่อเอายาทั้งหมดไปทิ้ง

เมเดลีนคว้าตัวเขาไว้ได้แล้วก็รีบเข้าไปขวางข้างหน้าเขาไว้ “เจเรมี่ ฉันไม่ใช่แค่ผู้หญิงของคุณ แต่ฉันเป็นภรรยาของคุณ! คุณเข้าใจไหม? ฉันเป็นภรรยาของคุณ! การที่ต้องเสียสละเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปเพื่อสามีของฉันแล้วมันจะยังไงล่ะ? ฉันไม่รู้สึกเสียใจเลย สำหรับฉันมันคุ้มค่า!” เธอตะโกนใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่ลมหายใจสั่นอย่างรุนแรง

เจเรมี่มองเข้าไปในดวงตาสีแดงของเมเดลีนแล้วกำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงข้อนิ้วมือดังออกมา

“เจเรมี่ ถ้าคุณกล้าทิ้งน้ำยาถอนพิษพวกนั้น ฉันจะกระโดดลงทะเลต่อหน้าคุณให้ดู!”

“ลินนี่!”

“ถ้าคุณกล้าทำ ฉันก็กล้าโดด!” ดวงตาของเธอจริงจังมาก “สำหรับฉันแล้ว ในตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่ายาถอนพิษพวกนั้น!”

เจเรมี่เห็นความมุ่งมั่นในแววตาของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

เมเดลีนคิดไว้อยู่แล้วว่าเขาจะมีปฏิกิริยาที่รุนแรงเช่นนี้ นั่นคือเหตุผลที่เธอไม่เคยบอกเขา ทว่าตอนนี้เธอก็ไม่สามารถซ่อนมันจากเขาได้อีกต่อไปเรื่องจึงกลายมาเป็นแบบนี้

เธอสังเกตเห็นว่าปฏิกิริยาของเธอดึงดูดความสนใจของนักท่องเที่ยวบนชายหาดมากมายไปด้วย

อีกทั้งใบหน้าของเจเรมี่นั้นก็น่าดึงดูดใจเกินไปจนเธอกลัวว่าคนเหล่านั้นจะจดจำเขาได้

“เจเรมี่ที่นี่มีคนมากเกินไป เราไปหาที่อื่นคุยกันดีกว่า” เมเดลีนจับมือของเขาให้หมุนตัวเดินตามมา

ทว่าร่างสูงก็ทำราวกับเป็นเด็กดื้อ เขาพยายามหนีจากการเกาะกุมของเธอ และเดินนำไปเพียงลำพัง

เมเดลีนรู้สึกใจสลายเมื่อเห็นความดื้อรั้นและอ่อนแอของเขา

ในขณะนี้เองที่ฟาเบียนโทรมาถามว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่