บทที่ 1399

ฉากนั้นเจาะเข้าไปในหัวใจของเมเดลีน

เธอรีบลุกขึ้นและวิ่งไปหาเอโลอิสที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น “แม่คะ! แม่!”

เธอไม่รู้ว่าเอโลอิสแค่เป็นลมหรือว่าแย่กว่านั้น แต่เรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีการตอบสนองใด ๆ ออกมาเลย

ตอนนี้เอโลอิสถูกมัดด้วยเชือกที่มัดแน่นจนมีรอยฟกช้ำบนแขน ใบหน้าของเธอมีสิ่งสกปรกและฝุ่นเกาะอยู่เป็นชั้น ๆ ในขณะที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด สภาพดูน่าสงสารเป็นอย่างมาก

“แม่! ตื่นสิคะแม่ เอวลีนอยู่ที่นี่ แม่อยากเจอหนูใช่ไหม?”

เมเดลีนคลายเชือกอย่างรวดเร็วและอุ้มเอโลอิสไว้ ก่อนที่จะวางเธอพิงกำแพง

“แม่คะ”

เธอร้องเรียกอีกสองสามครั้ง แต่เอโลอิสไม่ตอบสนองเลย

เมเดลีนสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นชายคนนั้นเปิดกระเป๋าแล้วจ้องเงินด้วยดวงตาที่เป็นประกายโลภมาก

“คุณทำอะไรกับแม่ฉัน ทำไมแม่ถึงไม่ตื่นเลย!” เมเดลีนถามอย่างฉุนเฉียว

ชายคนนั้นคาบบุหรี่ไว้ในปากขณะที่ตอบอย่างเหยียดหยาม “นังบ้านั่นเอาแต่คร่ำครวญหาลูกสาว หรืออะไรสักอย่าง มันน่ารำคาญ ฉันก็เลยปิดปากมันด้วยยานอนหลับก็แค่นั้นแหละ”

ได้ยินอย่างนั้นเมเดลีนก็กำหมัดแน่น

เธอมองชายคนนั้นนับเงินอย่างมีความสุข ก่อนจะก้มลงกระซิบที่เข็มกัดดอกกุหลาบที่คอเสื้อ “คุณได้ยินเขาใช่ไหม เจเรมี่? แม่ถูกวางยานอนหลับและยังไม่รู้สึกตัว ตอนนี้ฉันไม่สามารถพาเธอออกไปคนเดียวได้ โทรแจ้งตำรวจก่อน แล้ว…”

“ฉิบหาย! แกกำลังคุยกับใครวะ?"

เสียงหงุดหงิดของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง เมเดลีนไม่มีเวลาหันกลับมาเมื่อชายคนนั้นเอื้อมมือไปดึงเข็มกลัดออกจากเสื้อของเมเดลีน

แม้จะดูเหมือนเข็มกลัดรูปดอกกุหลาบทั่วไป แต่มันเป็นเครื่องระบุตำแหน่งและอุปกรณ์ติดต่อในตัว

ชายหยาบคายคนนั้นฉีกกระดุมเม็ดแรกบนเสื้อของเมเดลีนออก

คอเสื้อของเธอถูกเปิดออก เผยให้เห็นคอระหงที่ขาวเนียนอย่างชัดเจน การจ้องมองของอีกฝ่ายจึงเปลี่ยนไปในขณะที่เขากลืนน้ำลายอย่างหื่นกระหาย