บทที่ 1409

คำสารภาพรักของเจเรมี่ยังคงหวานอย่างน่าประหลาดใจ

เมเดลีนคลี่ยิ้มแล้วสบตาชายหนุ่ม

“ฉันก็เหมือนกันค่ะ ฉันอยากอยู่กับคุณตลอดไป ตั้งแต่วันที่ฉันได้พบคุณไปจนถึงวันสิ้นโลก ไม่ว่าคุณจะไปที่อยู่ที่ไหน ฉันก็จะไปด้วย”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นดวงตาของเจเรมี่ก็อ่อนโยนขึ้น “ขอโทษนะที่ทำให้คุณต้องรอนานขนาดนี้”

“ถ้าหากว่าการรอคอยมันจะทำให้ได้พบคุณ มันก็คุ้มค่าที่จะรอนะ”

ด้วยคำพูดของเมเดลีน เจเรมี่จึงก้มลงจูบปากอิ่มอย่างไม่ลังเล ถ่ายทอดความรู้สึกที่มีไปกับสัมผัสที่ลึกซึ้ง

“ลินนี่ เรามีลูกอีกคนดีไหม?”

“คุณมีเงินเยอะพอจะเลี้ยงลูกหรือเปล่าคะ คุณวิทแมน?”

“คุณว่าไงนะ?” เจเรมี่ถามพร้อมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง “ผมไม่อยากให้คุณต้องลำบากอีก ลินนี่ ผมพอใจที่มีแจ็ค ลิเลียน และพุดดิ้งมากแล้ว ที่สำคัญที่สุดคือผมมีคุณ”

เจเรมี่เอ่ยอย่างนุ่มนวล ส่วนคำตอบของเมเดลีนก็กลายเป็นเสียงพึมพำเบา ๆ ในท้ายที่สุด

สายลมยามเย็นทำให้แสงเทียนบนโต๊ะสั่นไหว เงาของสองร่างสะท้อนบนผนัง และความรักของพวกเขาจะยังคงเติบโตต่อไป...

ณ เกลนเดล

คาเลนนำซุปเข้าไปให้เอโลอิสที่โรงพยาบาลและดูแลตามปกติ แต่ทันที่ที่เธอเข้าไปในห้องพัก คาเลนก็เห็นว่าฌอนพยายามฝืนลืมตาแม้จะดูเหนื่อยล้ามากก็ตาม

เธอจึงเดินไปที่เตียงและบอกให้ฌอนกลับบ้าน “คุณไม่ได้พักผ่อนมาหลายคืนแล้วฌอน กลับไปนอนเถอะ ฉันจะดูแลเอโลอิสเอง”

ฌอนรู้สึกเหนื่อย แต่เขาก็ไม่อยากจะทิ้งเอโลอิสไว้เพียงลำพัง

ตอนนี้เอโลอิสยังงุนงง และเธอไม่รู้ว่าใครเป็นใครนอกจากเขา เขากลัวว่าเธอจะจะรู้สึกกลัวถ้าเขาจากไป

เขาลังเล แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเอโลอิสพูดว่า “กลับบ้าน พักผ่อน”