บทที่ 537

คุณหมอมองเจเรมี่ที่ดูกังวล และปลอบโยนเขาอย่างใจเย็น “คุณ คุณไม่จำเป็นต้องกังวลมากนัก ภรรยาของคุณไม่มีอันตรายถึงชีวิต และไม่มีรอยขีดข่วนหรือรอยฟกช้ำบนร่างกายของเธอด้วย แต่อาการบาดเจ็บที่มือของคุณ ดูจะร้ายแรงกว่าเธอนะ”

เจเรมี่ไม่แม้แต่จะมองฝ่ามือที่มีเลือดไหลของเขา “ของผมเป็นเพียงอาการบาดเจ็บที่พื้นผิว ผมอยากรู้อาการของภรรยาผม ถ้าเธอสบายดี แล้วทำไมเธอถึงสลบไปด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนักล่ะ? ตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง? ผมต้องการที่จะเข้าไปข้างในและดูเธอ!"

ในขณะที่เขากำลังพูด เขาก็กำลังวิ่งเข้าไปในห้องฉุกเฉินแล้ว

สามปีก่อน เมเดลีนได้เข้าห้องฉุกเฉินในลักษณะที่คล้ายกันนี้ และไม่เคยกลับมาออกอีก

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น ได้ทิ้งบาดแผลและรอยแผลในใจซึ่งลบไม่ออกให้แก่เขา

เขากลัวว่าภาพวันนั้นจะเกิดขึ้นอีก และเมเดลีนจะไม่มีวันได้กลับออกมาหลังจากเข้าไปในห้องนั้นอีก

เขาไม่สามารถทนต่อความเจ็บปวดได้อีก

เมื่อแพทย์และพยาบาลเห็นเช่นนี้ พวกเขาก็รีบคว้าตัวเจเรมี่ไว้ "คุณครับ ภรรยาของคุณไม่มีอันตรายถึงชีวิตของเธอเลยจริง ๆ เธอได้รับกระทบกระเทือนและลิ่มเลือดในสมองเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ลิ่มเลือดจะหายไปเองขึ้นอยู่กับสถานการณ์ สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในตอนนี้ คือการพักฟื้นที่ดีนะครับ"

"คุณไม่ได้โกหกผมใช่ไหม?" เจเรมี่ถามอย่างสงสัย

คุณหมอยิ้ม "ผมจะพูดเล่นเรื่องอาการคนไข้ไปทำไม? คุณกังวลเรื่องภรรยาของคุณมากเกินไป”

เมื่อได้ยินข้อสรุปสุดท้ายของหมอแล้ว เจเรมี่ เอโลอิส และฌอนต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

คาเลนและอีวอนจ้องไปที่ห้องฉุกเฉินในขณะที่รู้สึกไม่พอใจ แล้วพวกเขาก็หันหน้าหนีด้วยความโกรธ

...

หลังจากนั้นไม่นาน เมเดลีนก็ถูกส่งไปที่ห้องวีไอพี

ตั้งแต่กลางวันจนถึงกลางคืน เธอหลับไปตลอดทั้งเวลาและยังไม่ตื่น