บทที่ 538

ด้วยความที่ไม่พอใจ ที่เฟลิเป้จ้องมองเมเดลีนอย่างเสน่หา เจเรมี่จึงก้าวไปขวางหน้าและบังสายตาของเฟลิเป้ไว้ “ออกมา ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

เฟลิเป้ยิ้มอย่างสบาย ๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเจเรมี่ จากนั้นเขาก็หันหลังเดินตามเขาออกไป

ที่สุดโถงทางเดิน เจเรมี่พูดกับเขาอย่างตรงไปตรงมาว่า “เฟลิเป้ คุณอาจจะหลอกลินนี่ได้ แต่หลอกผมไม่ได้หรอก คุณใช้ลินนี่อย่างมีจุดประสงค์”

เฟลิเป้ฟังเงียบ ๆ โดยไม่เถียง เขายิ้มแทนแล้วพูดว่า "ใช่แล้ว ฉันใช้วีล่า ถ้าไม่ใช่เพราะวีล่า มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับฉัน ที่จะได้บริษัท วิทแมน และคฤหาสน์วิทแมนมาอย่างรวดเร็วแบบนี้"

หลังจากได้ฟังคำตอบที่ไม่สำนึกผิดของเขา เจเรมี่ก็งอนิ้วของเขาด้วยข้อนิ้วที่เริ่มดังเอี๊ยด “เฟลิเป้ คุณนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ”

“น่ารังเกียจ?” เฟลิเป้หัวเราะขณะที่ความเย่อหยิ่งไหลออกมาจากดวงตาเขา “นายเองก็น่ารังเกียจเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? นายทำร้ายวีล่าจนกระทั่งเธอเกือบจะตายในตอนนั้น แต่ตอนนี้นายต้องการให้เธอกลับมา หลังจากที่เห็นเธอเปลี่ยนไปอย่างนั้น เจเรมี่ ดูเหมือนว่านายจะน่ารังเกียจมากกว่าฉันอีกนะ”

ในเรื่องนี้ เจเรมี่รู้ว่าเขาทำผิดต่อเมเดลีน

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการให้เมเดลีนกลับมาเพียงเพราะว่าเธอเปลี่ยนไปอย่างที่เฟลิเป้พูดถึง

เขารักเธอ มันเป็นความลับในใจของเขา ซึ่งไม่มีใครรู้หรือถูกเชื่อเลยในตลอดหลายปีที่ผ่านมา

“เมื่อวีล่าฟื้นและอาการบาดเจ็บของเธอหายดีแล้ว เธอจะร้องขอใบหย่ากับนายทันที เมื่อถึงตอนนั้น ฉันจะส่งเธอกับแจ็คสันไปที่เมืองเอฟก่อน” เฟลิเป้เปิดเผยแผนการของเขาต่อเจเรมี่ โดยไม่สนใจว่าเจเรมี่จะขัดขวางแผนของเขาหรือไม่

เมื่อเขาเห็นความหงุดหงิดและความเหงาหงอยแวบผ่านดวงตาของเจเรมี่ รอยยิ้มของเฟลิเป้ก็กว้างขึ้น

“หลานรักของฉัน ดูเหมือนว่า ไม่ว่าจะเป็นภรรยาหรือลูกชายของนายก็ตาม นายจะไม่สามารถเรียกพวกเขากลับมาได้อีกเลยในชีวิตนี้ ในไม่ช้า วีล่าจะเป็นผู้หญิงของฉัน และแจ็คสันก็จะเรียกฉันว่าพ่อของเขาเช่นกัน”

ไม่มีใครยอมรับการสูญเสีย และการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ได้ นับประสากับเจเรมี่ผู้ซึ่งห่วงใยและรักเมเดลีนอย่างสุดหัวใจ

ดวงตาของเขาเย็นเยียบขึ้น ขณะที่การจ้องมองของเขาเต็มไปด้วยความก้าวร้าวรุนแรง และความมุ่งมั่นอันแรงกล้า "ในชีวิตนี้ ลินนี่จะเป็นผู้หญิงของฉันคนเดียว เฟลิเป้ อย่าคิดว่านายจะพาเธอไปจากฉันได้!"