บทที่ 539

คำถามที่เมเดลีนถามทำให้ทุกคนในห้องพักคนไข้ตกใจ

“เอวลีน ฉันเป็นแม่ของหนู” เอโลอิสชี้ที่ตัวเอง ในขณะที่ดูตื่นตระหนก มีน้ำตาคลออยู่ในดวงตาของเธอ

เป็นเรื่องยากสำหรับเจเรมี่ที่จะเชื่อเรื่องนี้ แล้วมันก็น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าเดิมเมื่อเขาเห็นการแสดงออกที่สับสนและระมัดระวังบนใบหน้าเล็ก ๆ อันบอบบางซึ่งอยู่ตรงหน้าเขา

มันเป็นไปได้อย่างไร?

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?

ผู้หญิงที่รักเขามาก คนที่ทั้งเกลียดชังและรักเขาจนแทบคลั่ง เธอได้ลืมเขาไปแล้วจริง ๆ เหรอ?

หลังจากผ่านพ้นความตกใจไปได้ เฟลิเป้ใช้เวลาอันสั้นที่สุดเพื่อไขข้อสงสัยของเขา จากนั้นเขาก็ยกริมฝีปากยิ้มเหยียด และเดินไปที่เมเดลีนด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น “วีล่า ไม่ต้องห่วง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ ให้หมอดูอาการของคุณก่อนนะ”

หลังจากฟังคำพูดของเฟลิเป้อย่างถี่ถ้วนแล้ว เมเดลีนก็ให้ความร่วมมือ และให้หมอตรวจดูเธอ

เจเรมี่ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เขาเห็นต่อหน้าเขาเลยจริง ๆ

เมเดลีนไม่รู้จักเขาหรือเอโลอิส แต่เธอยังคงจำเฟลิเป้ได้อย่างชัดเจน และเชื่อฟังเขาอย่างว่านอนสอนง่าย

เจเรมี่รู้สึกราวกับว่ามีลูกศรเย็นเยียบหลายหมื่นลูกพุ่งทะลุหัวใจของเขา จนทำให้เขาราวกับถูกแช่แข็ง

เขานิ่งค้างอยู่ที่จุดนั้น จนกระทั่งหมอตรวจเมเดลีนเสร็จ

ในห้องทำงานของหมอ เจเรมี่ขมวดคิ้ว และฟังหมอขณะที่อธิบายอาการของเมเดลีน

"ลิ่มเลือดในสมองของเธอเกือบจะหายไปแล้ว โดยดูจากผลการซีทีสแกน แต่เธอกำลังประสบกับการสูญเสียความทรงจำบางส่วนอย่างกะทันหัน ซึ่งน่าจะเกิดจากเหตุผลทางจิตวิทยา

“บางทีเธออาจต้องการลืมบางคน หรือบางสิ่งที่ทำให้เธอไม่มีความสุขเป็นพิเศษ และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เกิดความจำเสื่อมแบบแยกส่วนนี้ขึ้น

“เธอไม่ต้องการย้อนนึกถึงความทรงจำที่ไม่ดี ดังนั้นตอนนี้เธอจึงจำแต่สิ่งที่ทำให้เธอมีความสุขเท่านั้น

“พยายามอย่าไปกระตุ้นเธอ เราจะต้องสังเกตอาการของผู้ป่วยอีกสักพัก"