บทที่ 54

เด็กน้อยตัวเล็กหมุนตัวกลับมาอย่างไร้เดียงสาอาจเพราะเขาได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้ ตอนนี้ใบหน้าที่น่ารักและบริสุธิ์ของเขากำลังเผชิญหน้ากับมาเดลีน ดวงตาที่สดใสและชัดเจนของเขาเหมือนกระเบื้องเคลือบขณะที่กระพริบและจ้องไปที่มาเดลีน

ประกายไฟแห่งความเกลียดชังในใจที่ท่วมท้นขอ มาเดลีน ถูกสกัดดับลงในทันที มันถูกแทนที่ด้วยความรักและความเมตตาที่ไม่อาจบรรยายได้

น้ำตาไหลซึมที่มุมตาทั้งสองข้างของเธอและเธอก็อยากจะร้องไห้ออกมา

‘ถ้าลูกฉันยังอยู่ที่นี่ เธอคงน่ารักเหมือนเขาเช่นกัน’

นั่นเป็นเพราะ เจเรมี่ที่มีความโดดเด่นมาก ลูกหลานที่ได้รับสืบทอดเชื้อสายของเขาก็จะหน้าตาดีเช่นกัน

มาเดลีนก้มลงลูบใบหน้าที่บอบบาง และน่ารักของเขา “เธอชื่ออะไรเอ่ย เด็กน้อย?”

เด็กชายตัวเล็กกระพริบตาและพูดอย่างน่ารักว่า “แม่และพ่อเรียกผมว่าแจ็ค”

‘แม่และพ่อ’

คำพูดเหล่านั้นทำร้ายมาเดลีน

ลูกของเธอควรมีแม่และพ่อของเธอเช่นกัน แต่ตอนนี้ ...

“แมดดี้ เธอกำลังพยายามทำอะไรของเธอ? ฉันบอกเธอกี่ครั้งแล้วว่าเธอสามารถทำทุกอย่างกับฉันได้แต่โปรดอย่าทำร้ายลูกชายของฉันกับเจเรมี่!”

เสียงกรีดร้องของเมเรดิธฟังดูเกินจริงอย่างผิดปกติ นอกจากนั้น เธอย้ำเป็นพิเศษว่านี่คือลูกชายของเธอกับเจเรมี่

มาเดลีนไม่เคยคิดที่จะทำอะไรกับเด็กไร้เดียงสาคนนี้ เมื่อเธอได้ยินสิ่งที่เมเรดิธกรีดร้อง เธอก็อยากจะหัวเราะ

บางทีเธอควรเรียนรู้บทเรียนเกี่ยวกับความโหดร้ายจากผู้หญิงคนนี้

"มัมมี่" คนตัวเล็กวิ่งตรงดิ่งไปหาเธอทันที

เมเรดิธอุ้มแจ็คด้วยมือทั้งสองด้วยท่าทางกังวล จากนั้นเธอก็ตรวจดูเขาอย่างกังวล “ให้แม่ดูว่าหนูบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”