บทที่ 729

หลังจากได้ยินสิ่งที่เธอพูด ทั้งเจเรมี่และเมเดลีนต่างก็ร้องไห้ออกมา

เขานึกถึงอดีตที่ไม่น่าจดจำขึ้นมา ราวกับว่าอดีตที่เปื้อนเลือดของเขาปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาในขณะนี้ และเขาไม่สามารถหลุดพ้นจากพวกมันได้

"ไปซะเถอะ"

เมเดลีนพูดสามคำนี้อย่างราบเรียบ แล้วเธอก็หันหลังกลับไม่มองเขาอีก

“ตอนลิลลี่ติดอยู่ในรถที่ไฟกำลังลุกไหม้ และเกือบจะถูกเผาทั้งเป็น ฉันบอกได้เลยว่าคุณอยากจะช่วยเธอด้วยความจริงใจจริง ๆ แต่มันก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่า เธอเสียชีวิตเพราะความประมาทเลินเล่อของคุณได้”

“เจเรมี่ ฉันไม่สามารถยกโทษให้คุณได้ และฉันไม่ต้องการที่จะเห็นหน้าคุณอีก”

เจเรมี่มองไปยังแผ่นหลังของเมเดลีนและยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน จนในที่สุดเขาก็หันหลังกลับพร้อมกับแบกรับคำตำหนิที่หนักอึ้งเหล่านั้นไว้

สายลมหนาวพัดผ่านเข้าไปสู่หัวใจของเขา จากนั้นน้ำตาก็เริ่มร่วงหล่นจากดวงตาของเขามากขึ้น

เมเดลีนยืนอยู่หน้าหลุมศพของลิเลียนและได้ยินเสียงฝีเท้าของเจเรมี่ขณะที่เขาเดินจากไป

ดวงตาของเธอแดงก่ำ ขณะมองดูคำสลักบนศิลาหน้าหลุมศพ จากนั้นเธอก็กลั้นน้ำตาของเธอไว้

'ลิเลียน จนถึงท้ายที่สุดแล้ว แม่ก็ยังไม่สามารถเป็นแม่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับหนูได้

'แม่ไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ เมื่อหนูต้องการเรียกหาและต้องการการปกป้อง

'แม่ขอโทษ'

เมเดลีนยืนอยู่หน้าหลุมศพอย่างสิ้นหวัง และเผชิญกับสายลมอันหนาวเหน็บแห่งฤดูใบไม้ร่วง ขณะที่เธออดทนต่อความเจ็บปวดข้างในหัวใจของเธอ

…

หลังจากเจเรมี่กลับบ้าน เขาก็ยังคงลืมสิ่งที่เมเดลีนพูดกับเขาในสุสานไม่ได้ รวมถึงสายตาเย็นชาคู่นั้นที่จ้องเขา

ราวกับว่าทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม หลังจากที่เธอกลับมามีชีวิตอีกครั้ง