บทที่ 730

เวลาผ่านไปท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทา จากนั้นฝนก็เริ่มตกปรอย ๆ

เจเรมี่รอไม่ได้อีกต่อไป เขาลงจากรถและกำลังจะบุกเข้าไปเมื่อเห็นเคธี่เดินมาหาเขาพร้อมกับร่มในมือ

เจเรมี่จำเคธี่ได้เพราะเธอเป็นคนบอกทางเขาเมื่อครั้งล่าสุด

สัญชาตญาณของเขาบอกว่าเคธี่เป็นคนที่เขาไว้ใจได้

เคธี่เดินไปข้างหน้าเขาและแนะนำขึ้นว่า “คุณวิทแมน คุณควรไปซะ อีวี่ไม่ต้องการพบคุณ”

“ผมต้องได้เจอเธอ ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกเธอ” เจเรมี่ยืนกราน สายตาของเขาไม่สั่นคลอน “บอกเธอว่าผมจะรอเธออยู่ที่นี่ จนกว่าเธอจะต้องการพบผม”

เคธี่ขมวดคิ้วขณะที่เธอพบว่าเรื่องนี้ยากที่จะรับมือได้ เมื่อเธอเห็นสายตาของเจเรมี่ที่มุ่งมั่น เธอก็รู้สึกอิจฉาและเจ็บปวดหัวใจในเวลาเดียวกัน

"คุณวิทแมน อีวี่ไม่อยากพบคุณจริง ๆ เธอไม่ต้องการพบคุณ แม้ว่าคุณจะรอที่นี่จนถึงค่ำก็ตาม”

“งั้นผมก็จะรอจนค่ำ” เจเรมี่ยืนกราน เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังอาคารหรูหรา “ผมจะรอที่นี่จนกว่าลินนี่จะต้องการพบผม”

เคธี่รู้สึกว่ามันคงไร้ประโยชน์ แม้ว่าเธอจะให้บอกกับเขาอย่างไรก็ตาม ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงกลับไปในบ้านขณะที่รู้สึกจนใจ

หลังจากนั้นไม่นานเคธี่ก็ไปหาเจเรมี่อีกครั้ง เธอเห็นเขายืนอยู่กลางสายฝน ขณะจ้องมองตรงไปที่อาคาร

“ถ้าเฟลิเป้ทำแบบนี้เพื่อฉัน แม้วันนี้จะต้องตายฉันก็คงจะไม่เสียใจเลย” เธอยิ้มและก้มศีรษะมองดูท้องของเธอ จากนั้น เธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นบนชั้นสอง และเห็นเมเดลีนนั่งวาดรูปอยู่

ตอนนี้เฟลิเป้กำลังประชุมออนไลน์อยู่ในห้องทำงาน เคธี่รู้สึกว่านี่เป็นโอกาสซึ่งหาได้ยากที่เธอจะอยู่กับเมเดลีนตามลำพัง

เธอสงสัยว่าเมเดลีนมีเสน่ห์อะไร ที่ทำให้ผู้ชายสองคนซึ่งสมบูรณ์แบบอย่างเจเรมี่และเฟลิเป้หลงรักเธออย่างหัวปักหัวปำ

หลังจากเดินเข้าไปในห้อง เคธี่ก็เห็นว่าเมเดลีนร่างภาพเสร็จแล้ว

มีนางฟ้าอยู่บนกระดาษใบนั้น เคธี่ตกตะลึงเมื่อเห็นหน้านางฟ้า ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกปวดใจ

นั่นคือใบหน้าของลิเลียน

เคธี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ และเดินไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ “อีวี่ นางฟ้าคนนี้สวยมาก”