บทที่ 750

“...”

เมเดลีนไม่ต้องการที่จะเถียงเขาเรื่องนี้ เธอจึงเปลี่ยนเรื่องคุย “บอกฉันที เฟลิซิตี้อยู่ที่ไหน”

“เมืองเอฟ”

“เมืองเอฟ?”

นั่นยิ่งตอกย้ำความสงสัยของเธอเรื่องที่เฟลิเป้อาจมีส่วนเกี่ยวข้อง

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจองตั๋วสำหรับเที่ยวบินถัดไปโดยไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง

เจเรมี่พยายามหยุดเธอทันทีเมื่อเขาเห็นเธอทำแบบนั้น “ลิเลียนเป็นลูกสาวของผมเหมือนกัน ผมไม่ได้ทำเพื่อเธอมากนักในฐานะพ่อของเธอ ดังนั้นให้ผมได้ทำเพื่อเธอบ้าง”

เมเดลีนผลักมือที่พยายามขัดขวางของเขาออกไป “ลิเลียนก็เป็นลูกสาวของฉันเหมือนกันนะ เจเรมี่ คุณคิดว่าเธอไม่ได้มีความหมายสำหรับฉันเหรอ?”

เจเรมี่ถูกดึงเข้าสู่ภวังค์ขณะที่เขามองเมเดลีนเขม็ง

“เฟลิเป้อาจทำให้ฉันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ในตอนนั้นที่คุณทิ้งฉันให้ตายอย่างไร้ความปราณี นอกจากนั้นฉันสูญเสียความตั้งใจที่จะมีชีวิตอยู่ไปแล้ว การปรากฏตัวของลิเลียนทำให้ฉันมีความหวังที่จะเริ่มต้นใหม่และมีชีวิตอยู่อีกครั้ง ฉันอาจให้ชีวิตเธอ แต่เธอให้กำลังแก่ฉันที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป”

เจเรมี่รู้สึกหัวใจคับแน่น

เขารู้ว่าเขาไม่มีเหตุผลที่จะรั้งเมเดลีนเอาไว้ และนั่นทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก

เขากางแขนออกเพื่อดึงเมเดลีนที่ไม่ระวังตัวเข้ามาในอ้อมแขนของเขา “ถ้าอย่างนั้น ไปค้นหาความจริงเกี่ยวกับลูกสาวของเราด้วยกันเถอะ”

เมเดลีนไม่ได้ผลักเจเรมี่ออกไปในครั้งนี้ ในขณะนั้นเธอพบว่าความเกลียดชังที่มีต่อเจเรมี่หายไปหมดแล้ว

เมเดลีนและเจเรมี่เดินออกจากโรงแรม และกลับไปที่บ้านของตนเพื่ออธิบายสถานการณ์ให้ครอบครัวทราบก่อนออกเดินทางไปยังเมืองเอฟ

สามชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ลงจอด

เนื่องจากเมเดลีนอาศัยอยู่ในเมืองเอฟเป็นเวลาถึงสามปี เธอจึงคุ้นเคยกับสถานที่นี้มากกว่าเจเรมี่

พวกเขาไปเช็คอินที่โรงแรม แต่เนื่องจากโรงแรมที่พวกเขาเลือกนั้นอยู่ใกล้กับใจกลางเมือง ห้องทั้งหมดจึงเต็ม ยกเว้นห้องสวีท