บทที่ 752

หลังจากนั้นในทันใด ชายที่ไล่ตามพวกเขาก็มาอยู่ตรงหน้าของพวกเขา

เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว เมเดลีนก็จับมือเจเรมี่แล้วหันกลับไปอีกครั้ง “รีบไปกันเถอะ”

เจเรมี่เดินตามอย่างรวดเร็ว แต่ความสูงและปราดเปรียวของเขาทำให้เขาถูกมองเห็นจากฝูงชนได้ง่าย ชายคนนั้นไล่ตามพวกเขา

เมเดลีนดึงเจเรมี่ขึ้นรถบัสท่องเที่ยวที่ผ่านมาโดยไม่ลังเล

เมื่อพวกที่ตามล่าเขามาถึงรถบัสก็เริ่มเคลื่อนตัวออกไป

พวกเขาปลอดภัยไปได้อีกครั้ง

เมเดลีนถอนหายใจอย่างโล่งอก รถบัสเบรคกระทันหัน และด้วยมือของเธอที่ถือช่อดอกไม้อยู่ เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังล้มลงก่อนที่เธอจะทันได้คว้าราวบันได

แต่ทว่าเธอไม่ได้ล้มลงเพราะเจเรมี่ได้จับเอวของเธอเอาไว้

เธอพบว่าตัวเองถูกกอดอยู่ในอกกว้าง ๆ ของเขา ขณะที่แขนยาวของเขามาบรรจบรอบเอวของเธอ ทุกอย่างรู้สึกเป็นธรรมชาติมาก

ถ้าคนอื่น ๆ มองมา ทั้งสองดูเหมือนคู่รักที่อ่อนหวานซึ่งหลาย ๆ คนอาจอิจฉาได้

“จากสองกลุ่มที่ไล่ตามเรามา คุณพอจะจำใครได้บ้างไหม?” เจเรมี่กระซิบ

เมเดลีนส่ายหัว "ไม่มีนะ"

เจเรมี่ดูเหมือนจะคิดหนัก “พวกเขาอาจเป็นคนของเฟลิเป้ ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้ว่าเรามายังเมืองเอฟแล้ว และถ้าเขามีส่วนในการตายของลิเลียน ก็ถูกแล้วที่เขาจะพยายามหยุดพวกเราไม่ให้สืบหาข้อมูล”

เจเรมี่พูดต่อว่า “ตั้งแต่ตอนนั้นที่เกิดเรื่องขึ้นกับลิเลียน ผมก็อดคิดไม่ได้ว่าเฟลิซิตี้และเฟลิเป้รู้จักกัน”

"ใช่พวกเขารู้จักกัน" เมเดลีนยืนยันโดยบอกเจเรมี่ถึงหลักฐานที่เธอพบจากการสืบหาข้อมูลของเธอเอง

เจเรมี่เงียบไปครู่หนึ่ง “คืนนี้พักผ่อนก่อน ดูเหมือนว่าเราจะต้องใช้วิธีอื่นในการสืบสวนของเราในวันพรุ่งนี้”

“วิธีอื่น?”

เมเดลีนไม่เข้าใจ หลังจากกลับถึงโรงแรมแล้วเมเดลีนอาบน้ำและเข้านอนขณะที่เจเรมี่นอนบนโซฟา