บทที่ 901

เมเดลีนเงยหน้าขึ้นและเห็นเจเรมี่กำลังเดินเข้ามาด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้าที่ปรากฏบนระหว่างคิ้วสวยของเขา

เมื่อเห็นเมเดลีนกำลังนั่งอยู่บนเตียง เจเรมี่ก็คลายคิ้วของเขาและยิ้มอย่างอบอุ่น “ลินนี่ ผมทำคุณตื่นไหม?”

เมเดลีนส่ายหน้าและวางโทรศัพท์ของเธอลง “ทำไมเมื่อคืนคุณไม่กลับมาคะ?”

แม้ว่าเจเรมี่ไม่อยากจะโกหกเมเดลีน แต่เขาก็ยังไม่อยากให้เมเดลีนเข้าใจผิดทุกอย่างด้วยเช่นกัน

“เคสของลูกค้าด่วนหน่อยน่ะครับ และผมก็ออกมาไม่ได้ ผมขอโทษนะที่ทำให้คุณเป็นห่วง” เจเรมี่เดินไปที่เตียงและจูบที่คิ้วของเมเดลีน

เมื่อเขาเข้าหาเธอ เมเดลีนก็สังเกตได้ถึงกลิ่นบนตัวของเจเรมี่ที่ไม่ใช่กลิ่นของเขา

เธอมีการรับรู้กลิ่นที่ละเอียดอ่อน และถ้าเธอจำได้อย่างถูกต้อง กลิ่นหอมเฉพาะตัวนี้เป็นกลิ่นเดียวกันกับน้ำหอมของลาน่า

หลังจากที่ผ่านอะไรกับเจเรมี่มานักต่อนัก เมเดลีนก็ไม่คิดว่าชายคนนั้นจะทำอะไรเพื่อหักหลังเธอ เมเดลีนจึงไม่ตั้งคำถามกับเขาด้วยความเชื่อใจ เธอลุกขึ้นและไปทำอาหารเช้าให้ลูก ๆ ทั้งสองตามปกติ

หลังจากมื้อเช้า เมเดลีนก็กินยา

วันนี้คือวันจันทร์ หลังจากที่ส่งลูกสองคนไปโรงเรียนอนุบาลแล้ว เจเรมี่ก็กลับไปยังบริษัทพร้อมกับเมเดลีน

ทันทีที่เธอเข้าไป เธอก็เห็นลาน่ากำลังนั่งอยู่ที่แผนกต้อนรับส่วนหน้าราวกับเธอเธอมารอพวกเขา

พนักงานในล็อบบี้ดูเหมือนจะเห็นสกู๊ปจากเช้าวันนี้แล้ว บทความกล่าวว่าเจเรมี่ได้มีชู้และหลับนอนกับหญิงปริศนาคนหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม เจเรมี่ไม่รู้ข่าว เขาเห็นลาน่าและรู้สึกรังเกียจ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็กังวลเล็กน้อยว่าลาน่าจะพูดเรื่องไร้สาระต่อหน้าเมเดลีน

เขาไม่อยากให้เมเดลีนรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

อย่างไรก็ตาม ลาน่าดูเหมือนจะทำมันอย่างจงใจ เธอเดินเข้าไปหาเมเดลีนด้วยสีหน้าที่สดใส “คุณและคุณหญิงวิทแมน ฉันรอพวกคุณมาตั้งนาน”

“คุณจอห์นสันมารอพวกเราตั้งแต่เช้าตรู่เลยเหรอคะ?” เมเดลีนถามด้วยรอยยิ้มจาง ๆ