บทที่ 999

เธอเห็นชายคนนั้นนั่งอยู่ที่อีกมุมหนึ่ง มือขาวและดูสะอาดสะอ้านของเขาถือแก้วกาแฟไว้ด้วยความสง่างาม

เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขา แต่มันกลับถูกบดบังด้วยแสงสลัว

ลาน่าไม่มั่นใจ เธอจึงตัดสินใจแอบขึ้นไปบนชั้นสองเพื่อหาตำแหน่งที่ดีกว่านี้ในการมองหน้าของชายคนนั้น แต่เมื่อกำลังจะเงยหน้าขึ้นมอง เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

ขณะที่ชายคนนั้นกำลังดื่มกาแฟ อยู่ดี ๆ เขาก็นิ่งไปแล้วจ้องมองไปที่โยริคอย่างเย็นชา

โยริคลงไปด้านล่างแล้วพบกับลาน่าที่กำลังพยายามขึ้นไปชั้นบน

"ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?" โยริคถามและพยายามดึงลาน่าไปด้านล่าง

ลาน่าดิ้นด้วยความไม่พอใจ “คนนี้เองเหรอ? เขาเป็นใคร? เขากล้าสั่งพี่ได้ยังไงกัน?”

“คิดให้ดีก่อนพูดจะดีกว่านะ” โยริคเตือน

“ฮึ่ม” ลาน่าเย้ยหยันอย่างอวดดี “โยริค พี่เป็นอะไรไป? พี่เป็นผู้นำของสเตเจี่ยน จอห์นสัน แต่นี่อะไร พี่กำลังรับคำสั่งจากคนอื่นงั้นเหรอ? ฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็นใคร!”

เพียะ!

“โอ๊ย!”

ลาน่าไม่เคยถูกตบจนเจ็บขนาดนี้มาก่อน แล้วนี่ก็ยังเป็นตบที่มาจากโยริคผู้เป็นพี่ชายของเธออีกด้วย

มันแรงจนตอนนี้เธอรู้สึกได้ถึงรสเลือดที่กำลังไหลซึมออกมาตรงมุมปาก

“กลับไปซะ!” โยริคออกคำสั่ง

หญิงสาวกัดฟันด้วยความไม่พอใจ แต่ทำได้เพียงจากไปตามที่โยริคสั่ง

หลังจากที่โยริคมองจนลาน่าจากไป เขาก็กลับเข้าไปที่ร้านกาแฟ ล็อคประตู ก่อนจะกลับขึ้นไปชั้นบนของร้านอีกครั้ง

ชายผู้นั้นยังคงนั่งอยู่ที่เดิม พลางเอ่ยด้วยอาการสงบว่า “น้องสาวคุณคงไม่เคยเรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเองเลยสินะ ถ้าคุณควบคุมเธอไม่ได้ ผมยินดีที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยนะ”

“ผมจะคอยดูเธอเองครับ จะไม่มีครั้งต่อไปอีก”