บทที่ 9

ในขณะเดียวกัน ณ ตระกูลเซี่ย

เมื่อเซี่ยอิ่งกลับมาถึงบ้าน เซี่ยเทาพ่อของเธอก็รีบเข้าไปต้อนรับแล้วถามพร้อมยิ้มให้ว่า "เป็นยังไงบ้างลูกรักของพ่อ? นายท่านอู่ตอบรับโครงการของพวกเราหรือเปล่า?"

เซี่ยอิ่งยิ้มด้วยความทะนงตน "แหงอยู่แล้วค่ะ! ลูกสาวพ่อเป็นใครกันเล่า? พวกเราต้องเจรจากันได้อยู่แล้ว! นอกเหนือไปจากนั้นไม่ใช่แค่โครงการนี้เท่านั้น แต่ภายภาคหน้าทุกโครงการที่อยู่ในมือของนายท่านอู่ก็อาจจะมอบให้พวกเราด้วย!"

เมื่อเซี่ยเทาได้ยินเช่นนี้ก็ตกตะลึง ดวงตาของเขาฉายแววตื่นเต้นแล้วรีบดึงแขนลูกสาวของตัวเอง "เข้ามาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้คุณย่าของลูกฟังสิ!"

ในห้องหนังสือบนชั้นสอง หญิงชราผมขาวที่แลดูมีอายุราว ๆ เจ็ดสิบกว่าปีกำลังนั่งเก้าอี้โยกพลางถือหนังสือพิมพ์แล้วค่อย ๆ อ่าน

คนผู้นี้คือนายหญิงผู้เฒ่าแห่งตระกูลเซี่ย คุณย่าของเซี่ยอิ่ง

เมื่อประตูเปิดออก เซี่ยเทาก็เดินเข้ามาพร้อมกับเซี่ยอิ่ง "แม่ครับ! มีเรื่องดีเกิดขึ้นด้วยล่ะ!"

นายหญิงผู้เฒ่าวางหนังสือพิมพ์แล้วถอดแว่นอ่านหนังสือ จากนั้นก็มองเซี่ยอิ่งที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสีหน้าอิ่มอกอิ่มใจแล้วรีบเอ่ยถามขึ้นมาว่า "มีอะไรงั้นเหรอ?"

เซี่ยอิ่งยิ้มพลางเดินเข้ามาหาคุณย่าของเธอ "คุณย่าคะ หนูจะเล่าอะไรให้ฟัง หลี่ชิงเฟิงคนนั้นถูกปล่อยตัวออกมาแล้วค่ะ!"

เมื่อหญิงชราได้ยินเช่นนี้ก็หน้าเปลี่ยนสี "ไอ้ขี้แพ้นั่นยังไม่ตายอีกเหรอ? ไม่สิ ถ้าหากมันออกมาแล้ว ทำไมหลานถึงมีความสุขนักล่ะ?"

รอยยิ้มของเซี่ยอิ่งเด่นชัดมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วเธอก็เล่าให้เรื่องทุกอย่างที่เพิ่งจะเกิดขึ้นให้คุณย่าของตนเองฟัง

เมื่อคุณย่าได้ยินเช่นนี้เข้า เธอก็มีสีหน้าตกใจสุดขีด "ไอ้เศษสวะนั่นน่ะเหรอ? เรื่องที่มันฆ่าน้องชายของนายท่านอู่ เป็นความจริงงั้นเหรอ?"

เซี่ยอิ่งพยักหน้าอย่างจริงจัง "จริงแท้แน่นอนค่ะ! หนูเห็นมากับตาตัวเอง! น่าอนาถสุด ๆ ไปเลยค่ะ! คนทั้งคนแทบจะแหลกเละกลายเป็นเนื้อบดอยู่แล้ว!"

"นายท่านอู่บอกว่าถ้าพวกเราล่อเซี่ยเซียนอินหรือไม่ก็นังเด็กไม่มีพ่อนั่นออกมาจากโรงพยาบาลได้ พวกเราก็จะได้ทุกโครงการในภายภาคหน้าเลยค่ะ!"

"งั้นจะรออะไรอยู่ล่ะ! เร็วเข้าสิ!"

เซี่ยเทายิ้มพลางกล่าวว่า "ถ้าหากนายท่านอู่ส่งเสริมเรื่องนี้! ตระกูลเซี่ยของพวกเราก็ไม่ต้องกลัวตระกูลเย่อีกแล้ว!"

นายหญิงผู้เฒ่าเองก็เข้าใจถึงสาเหตุที่ทำให้ตอนนี้เซี่ยอิ่งยิ้มออกมา นี่เป็นโอกาสที่สำคัญมากจริง ๆ

"งั้นเรื่องนี้ย่าคงต้องขอฝากหลานด้วยก็แล้วกัน หลานจะต้องจัดการให้ดี ๆ ล่ะ! อย่าทำให้นายท่านอู่ไม่พอใจเป็นอันขาดเชียว! อนาคตของตระกูลเซี่ยขึ้นอยู่กับหลานแล้ว!" หญิงชราเอ่ยเสียงเบา

เซี่ยอิ่งผงกศีรษะ "ไม่ต้องห่วงค่ะ!"

"หนูจะจัดการเรื่องนี้ให้ดีและทำให้นายท่านอู่พอใจเองค่ะ!"

เมื่อเธอนึกว่าวันข้างหน้าตระกูลเซี่ยจะยิ่งรุ่งเรืองมั่งคั่งเนื่องจากเธอร่วมมือกับสวีอู่ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเบิกบานใจ!

นี่คือสิ่งที่เธอทุ่มเทหมดทุกอย่างเพื่อวงศ์ตระกูล!

เช่นนั้นแล้วพ่อแม่หรือแม้แต่คุณย่าของเธอก็จะภาคภูมิใจในตัวเธอ!

เพียงแค่นึกถึงเรื่องที่กำลังจะทำเลือดลมก็พลุ่งพล่านแล้ว

เธอแต่งตัวนิด ๆ หน่อย ๆ โดยไม่รอช้าแล้วขับรถไปที่โรงพยาบาลทหาร

คนที่มาพร้อมกับเธอคือเฮยหลาง ผู้เป็นหนึ่งในสี่ราชันย์สวรรค์ที่อยู่ภายใต้บัญชาของสวีอู่

เซี่ยอิ่งจอดรถเอาไว้ตรงถนนฝั่งตรงข้าม จากนั้นก็ยิ้มพลางบอกเฮยหลางว่า "พี่หลาง รอสายฉันอยู่ข้างนอกก่อนนะ คงไม่นานนักหรอก"

หลังจากเซี่ยอิ่งพูดจบก็ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในโรงพยาบาล...

ทันทีที่เซี่ยอิ่งมาถึงประตู เธอก็ถูกทหารหลายนายขวางเอาไว้!

"ฉันมาเยี่ยมคนป่วย ช่วยหลีกทางให้ด้วยค่ะ..." เซี่ยอิ่งยิ้มให้

"คุณมาเยี่ยมคนป่วยคนไหนล่ะ?"

"เซี่ยเซียนอินค่ะ ฉันเป็นน้องสาวของเธอ" เซี่ยอิ่งยิ้มให้

ทหารตื่นตกใจ "คุณเป็นน้องสาวของคุณเซี่ยงั้นเหรอ?"

เซี่ยอิ่งผงกศีรษะ "ใช่ค่ะ ถ้าพวกคุณไม่เชื่อล่ะก็ ฉันเอาบัตรประชาชนให้ดูก็ได้นะคะ ฉันชื่อว่าเซี่ยอิ่ง"

ทหารไม่คิดอะไรมากก็รีบหลีกทางให้ทันที "เชิญเข้ามาได้ แต่คุณเซี่ยพักอยู่ในแผนกผู้ป่วยหนักยังไม่ฟื้นเลย"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขอเยี่ยมโต้วโต่วก่อนก็แล้วกัน ฉันได้ยินมาว่าเธอกลัวมาก ๆ เลย ยังไงซะฉันก็เป็นน้าของเธอ ดังนั้นฉันจึงค่อนข้างเป็นห่วงเธอค่ะ"